قصد کشتن همسایه‌ام را نداشتم

هرلحظه زندان را می‌توانی حس کنی. هر دقیقه‌اش را می‌توانی حس کنی. منظورم را می‌فهمی؟ آدم وقتی بیرون است شاید چند ساعت هم بگذرد و اصلا نفهمد زمان کی گذشت. اما در زندان هر دقیقه و ساعتش کشدار است. من 5 سال است که با این وضع زندگی می‌کنم.

بله، او همسایه‌ ما بود. البته من آشنایی چندانی با او نداشتم و با هم صحبت نمی‌کردیم، اما او را می‌شناختم

درگیری ما به خاطر این بود که او آشغال‌هایش را مقابل خانه ما می‌‌ریخت. من هم چند بار گفته‌ و حتی روی دیوار هم نوشته ‌بودم در این محل آشغال نریزند.

نه، اصلا این‌طور فکر نمی‌کردم و به قصد کشتن هم کسی را نزدم و حتی زمانی که او کشته‌ شد متوجه این ماجرا نشدم.

بیرون رفتم که زباله‌ها را سرکوچه بگذارم. دیدم مقتول هم بیرون است و باز هم زباله‌ها را مقابل خانه ما گذاشته. عصبانی شدم وبرای این‌که بتوانم او را ادب کنم سرش فریاد زدم و درگیری ما از همانجا آغاز شد. او شیشه شکست وبه من حمله کرد و من هم میله‌ای برداشتم و او را زدم. این آغاز بدبختی من بود.

راستش را بخواهید اصلا متوجه نشدم او را چطور زدم. فقط یادم است وقتی او به من حمله کرد او را با میله زدم.

بله واقعا ضربه میله بود، چون من چیز دیگری در دست نداشتم و افرادی که آنجا بودند هم دیدند من فقط میله داشتم، اما آن‌طور که بعدا مشخص شد میله‌ای که من در دست داشتم لبه تیزی داشته ‌است و همین هم باعث شده رگ گردن مقتول بریده‌ شود.

من اصلا متوجه نشدم که چه اتفاقی افتاد. بعد از این‌که مردم دخالت کردند و دعوا تمام ‌شد همراه مادرم به کلانتری رفتیم تا شکایت کنیم.

بله. من یک راننده تاکسی را کتک زدم.البته مرد راننده در این درگیری نقشی نداشت. حدود ساعت یک شب بود که من و مادرم برای شکایت به کلانتری رفتیم. مقابل در کلانتری بود که مرد راننده به سرعت سمت مادرم آمد و چیزی نمانده ‌بود که مادرم را زیر بگیرد. من که بشدت عصبی بودم نتوانستم خودم را کنترل کنم و به او حمله‌کردم و به ماشینش خسارت وارد کردم. ما مقابل کلانتری بودیم و ماموران زود ما را دستگیر کردند.

اول به اتفاقی که مقابل کلانتری افتاده‌بود، رسیدگی کردند و بعد از من پرسیدند برای چه آنجا هستیم. وقتی گفتم برای شکایت از چه شخصی آمده‌ام مسوول کلانتری گفت این فرد فوت کرده‌است و بعد هم مرا به جرم قتل بازداشت کرد.

خیلی تعجب کردم. اصلا باورم نمی‌شد و فکر می‌کردم اشتباهی رخ داده ‌است درصورتی که این‌طور نبود. قتل کار من بود، اما متوجه نشده‌ بودم.

آنچه اتفاق افتاده ‌است را به یاد دارم. او به من حمله‌کرد و من هم به او. اما ضربه من باعث مرگ مرد جوان شد.

بله، برادرانم خانه ‌پدری ما را که ارثیه ‌بود فروختند تا مرا نجات دهند. از آنجا که وکیلم گفته بود اگر دیه تامین نشود ممکن است این درخواست پس گرفته‌ شود بسرعت پول را تامین کردیم و پول را به حساب خواهیم ریخت.

قبل از این‌که به این پرونده‌ رسیدگی‌ شود، به آن پرونده رسیدگی شد وبازهم مادرم توانست از آن مرد رضایت بگیرد.مادرم خیلی تلاش کرد و آنقدر رفت‌ و آمد کرد که موفق شد رضایت بگیرد و همین هم باعث شد تا پرونده من زیاد طولانی نشود.

بله، مادرم سراغ همسر مقتول رفته ‌است و او هم گفته در صورتی که دیه را بپردازیم مشکلی ندارد. او گفته ‌حالا که شوهرش را از دست داده‌ است تلاش می‌کند فرزندش را سالم بزرگ کند. مادرم هم گفته ‌بود هرچه‌ داشته ‌باشد به او خواهد داد.

اگر داشتیم حتما این‌کار را می‌کردیم. همه دارایی خانواده‌ام یک خانه بود که آن را فروختند. اگر تقاضای رئیس قوه‌قضاییه هم بیشتر از این بود بازهم نمی‌توانستم پول را تامین کنم و فقط به اندازه پول خانه می‌توانستم به آنها پول بدهم. به همین خاطرهم از خداوند تشکر می‌کنم که به من رحم کرد و پول بیشتری از من نخواستند.