مرتضی آخوندی عکاسی که توانست آخرین لحظه وداع خانوادههای داغدار میناب را ثبت کند، از جزئیات آن روز خاص میگوید
صدای آشنا
سالها پیش که هنوز تلویزیون به یکهتاز عرصه رسانه تبدیل نشده بود، رادیوبازها حجم گستردهای از جامعه را تشکیل میدادند و رادیو پرنفوذترین رسانه کشور بود. تصویر آدمهایی که در سفر و حضر رادیوی کوچک ترانزیستوریشان را به گوش میچسباندند و لحظهای از شنیدن برنامههای رادیویی باز نمیماندند، هنوز در ذهن خیلی از ما زنده است. رادیو باعث میشد عنصر خیال و تجسم به زندگی مردم اضافه شود. بر خلاف تلویزیون که تصویر، صدا و واقعیت عینی را به صورت بستهبندیشده در اختیار مخاطبانش قرار میدهد و فرصت خیالپردازی را از آنان میگیرد.
یکی از مهمترین برنامههای رادیویی در سالهای گذشته مسلما نمایشها و قصههای شب بودهاند؛ برنامههایی که طیف گستردهای از مردم دوستدارشان بودند و از طریق آنها با ادبیات و نمایش آشنا میشدند. خوبی رادیو این است که میشود هنگام کار و فعالیت هم به آن گوش داد و به همین علت خیلی از مردم با رادیو بیدار میشدند و با رادیو میخوابیدند. نمایشهای رادیویی در دوران قحطی رسانه، تنها پلی بودند که میان مردم و ادبیات ارتباط مستقیم برقرار میکردند و رادیو این رسالت را داشت تا علاوه بر شعر، موسیقی، علم، دانش و اطلاعات دایرهالمعارفی، حجم عظیمی از قصه و خیال را به مخاطبانش منتقل کند تا جای خالی فرهنگ کتابخوانی تا حدودی پر شود.
البته با رشد و گسترش رسانههای جمعی، عادت عمومی جامعه هم تغییر کرد و برنامههای پرزرقوبرق تلویزیونی جای نمایشهای ساده و شیرین رادیویی را گرفتند. حالا کارکردهای رادیو هم تغییر کرده و دیگر کمتر شاهد پخش نمایشها و قصههای بهیادماندنی از رادیو هستیم. شبکهها تخصصی شدهاند و تاثیر قصه و نمایش در ذهن شنوندگان کمرنگ شده است. در چنین شرایطی خبر افتتاح رادیو نمایش برای کسانی که دوستدار روزهای خوش رادیو و قصه هستند، گوشنواز است.
رادیو نمایش بنا به درخواست و پیگیری هنرمندان عرصه نمایش افتتاح و با یک حسن سلیقه قابل تقدیر، تصمیم گرفته شده که برنامههایش از ساعت 5 عصر تا 6 صبح روز بعد پخش شود. به این ترتیب خاطره شیرین قصههای شب دوباره تکرار خواهد شد و شاید نسل جدیدی از رادیودوستها تربیت شوند که مثل قدیمیها، کمکم به خوابیدن و بیدار شدن با رادیو عادت کنند. نکته جالب حرفهای عزتالله ضرغامی در مراسم راهاندازی رادیو نمایش بود که درباره خاطراتش از روزهای رادیو گفت: «من بچه هشتم یک خانواده 11 نفره بودم و پدرم تا سال 58 تلویزیون نخرید. ما فقط به رادیو دلخوش بودیم و با نمایشهای رادیویی زندگی میکردیم. یادم هست لحظهشماری میکردیم تا قصه شب شروع شود و وقتی قصهای دلهرهآور روایت میشد تا صبح زیر لحاف پنهان میشدیم! همه اینها قصه زندگی است و میتواند پشتوانه نمایشهای رادیویی باشد.»
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
وقتی «جوکر» هم دیگر جواب نمیدهد
چرا تاکشوها و رئالیتیشوهای نمایش خانگی ماندگار نمیشوند؟
گفت و گو
نادر فریادشیران در گفت و گوی اختصاصی با جام جم آنلاین؛
۱۶ نفر را با خودم به جام جهانی نمیبردم / فرانسه، شانس اول قهرمانی
بهروز سلطانی در گفت وگو با جام جم آنلاین.