اهداف از پیش تعیین شده سازمان تجارت جهانی

غلامرضا دوانی ، کارشناس اقتصادی که از مخالفان جهانی سازی است در این باره می گوید: جهانی سازی مقوله ای نیست که از دیروز مطرح شده باشد.
در واقع سرمایه داری جهانی شده و مرزهای وطنی را در هم نوردیده است. وی با اشاره به این که در موضوع تجارت جهانی ، در واقع کشورهای متروپل مطرحند، می افزاید: لفظ فریبنده تجارت جهانی ، دامی است که سرمایه داری جهانی برای دستبرد به خدمات و کالاهای کشورهای عقب مانده و در حال توسعه گسترده است.
این کارشناس اقتصادی با یادآوری اظهارات تنیگلر کارشناس ارشد بانک جهانی و برنده جایزه نوبل که پس از اخراج از بانک جهانی مسائل بسیاری را در ارتباط با چگونگی غارت جهان سوم با عنوان جهانی سازی مطرح کرده است ، می گوید: تنیگلر فاش کرد که صندوق بین المللی پول و بانک جهانی دو بازوی اجرایی سازمان تجارت جهانی هستند که شرایط سقوط اقتصادی کشورها را فراهم می آورند.
وی مدعی است ، نمونه این سقوط اقتصادی و برنامه های سازمان تجارت جهانی را می توان در کشورهای آرژانتین و برزیل دید و آنها همچنان در بدهی های یکصد میلیارد دلاری خود غوطه ورند.
دوانی می گوید: به دنبال اتخاذ این گونه سیاست ها یک نهاد جهانی علیه جهانی سازی در سال 2001 توانست نزدیک به 300 هزار نفر به نمایندگی از طرف یک هزار نهاد مختلف ، تظاهراتی را علیه جهانی سازی سازماندهی کند و به راه اندازد».
این کارشناس اقتصادی از استثمار کارگران کشورهای عضو تجارت جهانی انتقاد می کند و می گوید: در بعضی کشورهایی که عضو سازمان تجارت جهانی هستند، کارگران 45ساعت طی هفته یا 70 ساعت ، با مزد 70 سنت کار می کنند.
به هر حال ، دوانی در نهایت نوک حمله پیکان تجارت جهانی را کاهش رفاه اجتماعی عنوان می کند. اما دکتر فرشاد مومنی کارشناس موافق تجارت جهانی بر این باور است که عضویت در یک نهاد بین المللی نه خوب است ، نه بد.
وی می افزاید: باید به تصوری که از شرایط خاص توسعه ملی کشور داریم و این که متناسب با این شرایط باید در معرض چه دستاوردها یا هزینه هایی قرار گیریم ، توجه کنیم.
این عضو هیات علمی دانشکده اقتصاد، دانشگاه علامه طباطبایی اعتقاد دارد: تجارت جهانی نشان داده است که وقتی یک رقابت آزاد و فارغ از کنترل های نسبی برای گروهی از کشورها که از نظر سطح توانایی های علمی و فنی و ظرفیت های نهادی و سازمانی برابر نیست در دستور کار قرار می گیرد.
معمولا کشورهایی که از توانایی و ظرفیت های بالایی برخوردارند، سودمند خواهند بود و کشورهای ضعیف تر متضرر خواهند شد.