اعتماد‌ کردم و نازنین را پذیرفتم

موضوع دستمزد و بیشتر دیده شدن که تلویزیون این امکان را به من می‌دهد. کسی که اینها را تکذیب کند خیلی صادقانه صحبت نمی‌کند. من از سال 80 دارم کار می‌کنم، ولی به خاطر این که همیشه در تئاتر بوده‌ام و کار سینما و تلویزیون را گزیده انتخاب کرده‌ام کمتر دیده شده‌ام. تا به حال بارها برایم پیش آمده که بعضی دفاتر سینمایی که به کار دعوتم می‌کند عوامل‌شان مرا می‌شناسند، ولی کارگردان نمی‌شناسد! در صورتی که تلویزیون خیلی بیشتر از تئاتر این کمک را به بازیگر می‌کند که دیگر نیازی به معرفی شدن پیدا نکنید. از نظر مالی هم من اگر در تئاتر تامین می‌شدم هیچ وقت رهایش نمی‌کردم، چون تئاتر آرامشی به آدم می‌دهد و همکاری‌ای بین بچه‌ها وجود دارد که اصولا در کار تصویر کمتر است.

نازنین دختری است که سابقه بیماری روانی دارد، ولی در متن تصمیم اصلی بر این بود که نشان بدهیم بیماری روانی به مفهوم دیوانه نیست و بیمار روانی کسی است که مشکل روانی دارد و بعد هم به این نتیجه رسیدم که یک بیمار روانی می‌تواند حتی همسر یک روان‌شناس باشد. این موضوع علاوه بر ایجاد موقعیت‌های طنز می‌تواند در تحلیل شخصیت‌های جامعه به مردم کمک کند.

چرا، اتفاقا این مساله برایم یک دغدغه شده بود. خیلی می‌ترسیدم و احساس می‌کردم که چقدر ناتوان هستم ولی در حین کار آقای صحت و قاسمخانی به شکل درستی هدایتم کردند و پس از چند جلسه توانستم خودم را پیدا کنم و در نهایت به آرامش برسم.

حسن بزرگ این کار این بود که تمام دیالوگ‌ها و رفتارها از قبل در تمرین‌ها گفته و انجام می‌شد و هر چیزی که به ذهنم می‌رسید با کارگردان و نویسنده مطرح می‌کردم. مثل تیک نازنین یا وسواس بیش از اندازه او. بنابراین تمام نکاتی را که می‌خواستم به نقشم اضافه کنم با نویسنده و کارگردان مطرح می‌کردم. از طرفی چون تمام چیزها از نگارش متن گرفته تا کارگردانی درست و بجا بود کمتر در مورد نقش‌ها تغییری ایجاد می‌شد.

واقعا این طور نیست. ساختمان پزشکان تنها سریال طنزی است که قصه، بین زن‌ها و مردها به طور یکسان تقسیم شده است. مثلا کسی اگر نقش کمی دارد، اما دائم در مورد او صحبت می‌شود. البته چون این سریال 2 بخش دارد یعنی مطب و خانه، طبیعتا نازنین و خانم شیرزاد بیشتر به چشم می‌آیند.

این مساله تقصیر من نیست، بلکه زاییده ذهن نویسنده است. البته قضاوت در این مورد کمی زود است. چون در آینده می‌بینید که نازنین یک جاهایی از خودش دفاع می‌کند. او از همه می‌خورد به غیر از نیما و در نهایت هم می‌بینیم که همه به نوعی تمام ناراحتی‌هایشان را سر نیما خالی می‌کنند که البته این مساله عمدی بود و از ابتدا در داستان وجود داشت. به هر حال نازنین بعدها کمی از سادگی و صبوری فاصله می‌گیرد.

دقیقا همین طور است. هر کدام از ما به نوعی با یکی از مشکلات روحی دست و پنجه نرم می‌کنیم. از وسواس فکری گرفته تا خودخوری و کناره‌گیری از جمع. به هر حال شخصیت‌پردازی در این سریال بدرستی انجام پذیرفته است و تکلیف هرکسی مشخص است، حتی فیروز. چراکه گاهی او را عصبانی و گاهی او را رنجور و غصه‌دار می‌بینیم.

این که سعی نداشته است به زور و با هر ترفندی مخاطب را بخنداند و تمام سعی‌مان این بود که در موقعیت‌های مختلف این اتفاق بیفتد. به هر حال ساختمان پزشکان برای مخاطبانش تعیین‌ تکلیف نکرده است.

بله، همین طور است. اما به لحاظ رنگ تازگی خاصی داشت. به هر حال سعی کردیم پوشش‌ها را بیشتر رعایت کنیم تا از آن طرف بتوانیم تنوع رنگ‌ها را بیشتر کنیم.

خیر. ایشان اصالتا اراکی هستند و من اصفهانی. خیلی اتفاقی فامیلی‌هایمان با هم یکی است.

تقریبا 30 درصد، ولی به طور کلی چون همه چیز برنامه‌ریزی شده بود، شخصیت‌ها خیلی تغییر نکردند.

شاید اگر من هم به جای نازنین بودم چنین واکنش‌هایی را نشان می‌دادم، اما در کل خیلی به هم شباهت نداریم. مثلا او شیر و چای دوست دارد و من نه. او خورشت فسنجان شیرین دوست دارد و من ترش.

خودتان بهتر می‌دانید که در ایران وقتی نقشی جواب بدهد تا مدت‌ها به بازیگر همان نقش تکراری پیشنهاد می‌شود. چون کارگردانان و تهیه‌کنندگان ما کمتر قدرت ریسک کردن دارند. اما من ترجیح می‌دهم پس از این کار، یک کار جدی انجام دهم وگرنه بازی در کار طنز خوب است البته به شرط آن که همه چیز مطلوب و درست باشد.

من سوژه‌های جدی را خیلی دوست دارم و اصولا وقتی موسیقی، قصه یا یک فیلم خوب می‌شنوم یا می‌بینم، موهای دستم سیخ می‌شود. وقتی این حس به من دست می‌دهد یعنی این که آن سوژه و کار خوب است.

افسانه در سریال مامور بدرقه. خیلی‌ها مرا به واسطه آن نقش به یاد می‌آورند بخصوص با آن النگوهای بدلی.

بازیگران تئاتر، تعلق خاطر زیادی به این کار دارند و پس از مدتی غیبت از تئاتر، دلتنگ آن می‌شوند. به شخصه احساس می‌کنم در تئاتر سواد کاری‌ام بیشتر می‌شود. نمی‌گویم که کار تصویر این درس را به آدم نمی‌دهد ولی درس‌های تئاتر خیلی ریشه‌ای‌تر از تلویزیون است.

به هر حال هر بازیگر تئاتری‌ای یک روز جلوی دوربین می‌رود و بازی مقابل دوربین هرگز کار آسانی نیست. اتفاقا بازیگران سینما اعتقاد دارند که بازیگران تئاتری درست بازی می‌کنند. اگر هم راحت هستند شاید به خاطر اندوخته‌هایی است که در تئاتر کسب کرده‌اند.

اصولا چون آدم مضطربی هستم ترجیح می‌دهم فقط یک کار انجام دهم به جای آن که بخواهم با یک دست، چند هندوانه را بردارم. ضمن این که ترجیح می‌دهم بتوانم خودم را در فضای تئاتر حفظ کنم چون در آنجا آرامش زیادی دارم.