باید و نباید‌ها را شفاف خواهیم گفت

فلسفه اصلی شورایی که نام دقیق و کاملش شورای ارزشیابی و نظارت است و نه شورای نظارت و ارزشیابی، بحث ارزشیابی است که به اعتقاد من نسبت به آن بی‌توجهی صورت گرفته است. ارزشیابی به این معناست آیا این نمایشی که توسط هنرمند به صحنه می‌رود، واجد ارزش‌های کیفی برای تماشا شدن هست؟ آیا ارزش دارد تا تماشاگر وقت و پول خود را صرف دیدن آن کند؟ اساسا این مسوولیت را پذیرفته‌ام تا این نکته را احیا کنم. بخش دوم کار ما نظارت است؛ به این معنا که اثر هنری آیا در مواجهه با مخاطب عمومی توهین نمی‌کند؟شأن مخاطب را پایین نمی‌آورد؟ و معیارها و قوانین کلی کشور در آن رعایت می‌شود یا نه؟

بگذارید فرآیندی که ما در نظر داریم و آرمانمان است را برای شما توضیح دهم. مدیر سالن یا یک هنرمند است یا یک هنرشناس؛ این مدیر قبل از این‌که شورای ارزشیابی و نظارت یک مجوز صادر بکند، خودش با توجه به شهر و منطقه‌ای که سالن در آنجا قرار دارد سیاست‌های اجرایی خود را تعیین می‌کند. از طرف دیگر آثار هنری مختلفی به او پیشنهاد داده می‌شود که او از طریق شورایی که تعیین کرده و سیاست‌هایش را می‌دانند آثار را ارزشیابی می‌کند. حال بحث نقد هم می‌تواند در حوزه کارشناسی گنجانده شود و برای مثال در آن شورا منتقد هم حضور داشته باشد.

بله در این طرح چنین چیزی اتفاق می‌افتد.

به دلیلی که آنها در حوزه تئاتر خصوصی قرار می‌گیرند، آزادانه دست به انتخاب اثر می‌زنند، بنابراین باید با تشکیلاتشان، برنامه‌های کوتاه مدت و بلند مدتی جهت ارتقای اثر و جذب بیشتر مخاطب داشته باشند.

شورای ارزشیابی و نظارت نماینده افکار عمومی و هنرمندان است. مدافع یک قشر و بخش نیست. یعنی هم باید برای تماشاگر دل بسوزاند تا نمایش خوب ببیند، هم به فکر هنرمندان باشد تا به حقوقش برسد. تماشاگر حداقل 10هزار تومان پول بلیت تئاتر می‌دهد، پس باید کار خوب ببیند. دولت هم خود بخشی از هزینه‌های کار را می‌دهد. اگر بخواهیم منطقی نگاه کنیم، کسی که پول را می‌دهد، می‌تواند توقع داشته باشد که سیاست‌هایی تعیین کند؛ مثلا بگوید من برای تابستان این شکل کار را می‌خواهم یا برای ماه رمضان نمایش‌هایی با خصوصیاتی دیگر نیاز دارم.

یکی از کاستی‌های موجود در شورای ارزشیابی، کمبود معیارهای دقیق است. شورای نظارت در هفته‌ها و ماه‌های آینده قصد دارد با برگزاری جلساتی این قوانین را شفاف‌تر و بایدها و نبایدها را روشن‌تر بیان کند.

بله صددرصد، باید در همه جا جدول کیفیت داشته باشیم تا هنرمند تکلیف خود را بداند.

من بیشتر مایلم مسائل مضمونی را خود مدیریت سالن‌ها نظارت کنند و ما بیشتر روی کیفیت کارها تمرکز کنیم.