قاتل نیستم که تقاضای بخشش کنم

من از این خانواده می‌ترسیدم و فکر می‌کردم اگر به ماموران خبر بدهم آنها من را خواهند زد.

فکر می‌کردم که آنها به پلیس شکایت نمی‌کنند بنابراین من هم برای حفاظت از جانم سکوت کردم. با خودم می‌گفتم آنها مدت کوتاهی زندانی می‌شوند و بیرون می‌آیند وبرایم دردسر درست می‌کنند.

مردم فکر می‌کردند من کودک‌آزار هستم اما این درست نبود. من فقط چندبار بچه‌ها را برای این‌که کمکم کنند به خانه بردم.

جایی که من زندگی می‌کنم بیابان است. در تاریکی شب آنها مرا دیدند خواستند که سوار شوم من هم فکر کردم که قصدشان کمک به من است به همین خاطر هم قبول کردم.

من به آنها اعتماد کردم اما آنها برای سرقت، من را سوار ماشین کردند و قصد کمک نداشتند.

نمی‌دانم هرگز در این مورد سوال نکردم.

این ادعای آنهاست. من با برادرزاده آنها هیچ کاری نکردم و از این اتفاق هم خبر ندارم.

آنها به من حمله کردند و من هم یک ضربه زدم تا فرار کنم. گفتم که احتمالا آن 2 سارق خودشان با هم درگیر شدند.

بله آن اعترافات درست نبود.

من اعتراف کردم که ابتدا برادری را که زنده مانده بود زدم و بعد برادری که مرده است را با چاقو کشتم و فرار کردم.

بعد نزد قاضی اعترافم را پس گرفتم. دیگر به این موضوع اعتراف نکردم، چون اعترافات اولیه این بود که من مرتکب قتل شدم پلیس آن را پذیرفته است و اصلا این سوال برای آنها پیش نیامد چطور 2مرد جوان که قوای جسمی زیادی هم دارند مقلوب مردی سالمند شدند؟ مگر این موضوع ممکن است؟

نه اینطور نیست من آنها را نزدم و این حرفها دروغ است.

بله می‌دانم اما همه اینها به خاطر جوی است که علیه من درست شده است. آن فردی هم که علیه من شهادت داد گفت که از شخصی شنیده است و نگفت که خودش مورد آزار قرار گرفته است.

نه این‌طور نیست من هیچ کاری با این پسر نداشتم و او را نمی‌شناسم.

بار اول که محاکمه شدم چون قاضی نتوانست دلیلی علیه من پیدا کند مراسم قسامه برگزار کرد. اولیای دم توانستند 50 نفر بیاورند و من محکوم شدم، اما دیوان عالی کشور حکم را نقض کرد و گفت که باید دوباره این پرونده مورد رسیدگی قرار گیرد. دوباره محاکمه شدم و به رغم این‌که انکار کردم دوباره محکوم شدم.

این بار رای، تایید شد و پرونده به دفتر رئیس وقت قوه قضاییه رفت. رای صادره دوباره نقض شد و پرونده‌ام از دادگاه عمومی به دادگاه کیفری استان تهران فرستاده شد.

نمی‌دانم من به خدا توکل کرده‌ام و امیدوارم که بتوانم ثابت کنم.

تو وارد کهنسالی شدی. 78 سال سن زیادی برای زندانی شدن است. کسانی که در سن و سال تو هستند سعی می‌کنند زندگیشان را در آرامش بگذرانند اما تو در زندان هستی. فکر نمی‌کنی بهتر است واقعیت را بگویی تا در این سن و سال از مجازات قصاص رهایی‌یابی. در این صورت شاید اولیای دم هم به خاطر شرایط سنی تو اعلام رضایت کنند.

من واقعیت را گفتم. آنچه پیش از این گفته بودم دروغ بود. متاسفانه اولیای دم نمی‌خواهند واقعیت را بگویند. آنها علیه من جوسازی کرده‌اند و این اصلا درست نیست.

شاهد آوردند و از بدبینی مردم علیه من استفاده کردند. من هیچ کاری با فرزند برادر شاکیان نداشتم. قتل هم کار من نبود و از این‌که این اتفاق افتاده است ناراحتم، اما آن کسی که باید مجازات شود من نیستم.

نمی‌دانم اما هرچه باشد می‌پذیرم ومنتظر تقدیر خواهم ماند.

خانواده دارم البته ازهمسرم سالهاست که جدا شده‌ام و بچه‌هایم هم چون از کودکی با مادرشان بودند کمتر سراغم می‌آیند و من امیدی به آنها ندارم. تنهایی سرنوشت من بوده است. همسرم ترکم کرد و بچه‌ها را با خودش برد. من عادت دارم که تنها زندگی کنم. واقعیتش امیدی هم به بخشش اولیای دم ندارم.

بله قبول دارم، من تسلیم سرنوشت خواهم شد و دیگر نمی‌خواهم بیشتر از این تلاش کنم.

منظورم این نبود که روند قانونی پرونده را پیگیری نمی‌کنم. من قطعا به رای اعتراض خواهم کرد و موضوع را پیگیری می‌کنم.

حتی در مرحله استیذان هم سعی می‌کنم دلایل خودم را برای این‌که مرتکب قتل نشده‌ام توضیح دهم. حرف من به این معناست که تقاضای بخشش نخواهم کرد، چون من قاتل نیستم.

من روزهای سختی را گذراندم و تجربه بدی داشتم اما به خاطر پختگی که دارم می‌توانم تشخیص بدهم چه زمانی تلاش کارساز است. اگر دادگاه مرا تبرئه نکند من هیچ امیدی به آزادی ندارم.