هنرنمایی خنیاگران 4 گوشه ایران

جهانگیر نصری‌اشرفی که دبیری جشنواره موسیقی نواحی امسال را بر عهده دارد، در گفت‌وگو با «جام‌جم»، اهمیت دادن به پژوهش و پژوهشگران این حوزه را ویژگی اصلی این رویداد معرفی می‌کند و می‌گوید: در این دوره از جشنواره، 12 هنرمند و سخنران از کشورهای آذربایجان، ازبکستان، افغانستان، تاجیکستان و گرجستان شرکت دارند که هریک از آنان پژوهش‌های انجام گرفته درباره موسیقی خنیایی مناطق خود را ارائه خواهند کرد.

او با اشاره به این که امسال برای نخستین بار از پژوهشگران بومی برای حضور در جشنواره دعوت کرده‌ایم، می‌افزاید: متاسفانه پژوهشگرانی که در این حوزه فعالیت می‌کنند، بسیار کم‌شمار هستند؛ چون ماهیت موضوع از اساس کم‌رنگ‌ شده و در حال منسوخ‌شدن است. به عبارت دیگر به همان اندازه که این نوع موسیقی در حال از بین‌رفتن است، طبیعتا تعداد هنرمندان و پژوهشگرهای آن نیز رفته‌رفته کم می‌شود.

اشرفی که خودش پژوهش‌های زیادی در حوزه موسیقی نواحی انجام داده است، تاکید می‌کند:سعی کرده‌ایم ساختار علمی جشنواره هفتم را در مسیری مشخص پی‌ریزی کنیم که با محوریت انواع داستان‌های حماسی، تغزلی، دینی، مذهبی و حکمی است.

نصری‌اشرفی با اشاره به این که برخی از استادان پیشکسوت موسیقی نواحی، کمتر امکان شرکت در چنین جشنواره‌هایی را پیدا کرده‌اند، خبر می‌دهد: یکی از اهداف این دوره از جشنواره، معرفی هنرمندان ناشناخته است که هر یک از آنان معرف شیوه‌ای از نوازندگی و خوانندگی منحصر‌به‌فرد هستند که هنرشان کمتر دیده یا شنیده شده است.

وقتی سراغ سامان احتشامی، آهنگساز و نوازنده پیانو می‌رویم، او نیز در راستای نظر نصری‌اشرفی تاکید می‌کند: بسیاری از چهره‌های موسیقی نواحی که بحق استادان بزرگی هم هستند، برای ما موسیقیدانان شناخته شده هستند و چه بهتر است در جشنواره شاهد آثار افرادی باشیم که متعلق به مناطق دورافتاده تر هستند یا به هردلیل دیگر، کمتر به جامعه معرفی شده‌اند.

این موسیقیدان ادامه می‌دهد: باید هنرنمایی نوازندگان 4 گوشه این سرزمین در جشنواره ضبط و منتشر شود تا در آینده حفظ شده و همیشه منبع الهامی برای ما موسیقیدانانی باشد که در حوزه‌ای غیر از موسیقی نواحی کار می‌کنیم.

داوود گنجه‌ای، آهنگساز و نوازنده پیشکسوت موسیقی ردیف دستگاهی درباره جشنواره موسیقی نواحی می‌گوید: این موسیقی بخشی از هویت ملی ماست و بنابراین اگر جشنواره‌ای برای آن برگزار می‌شود، باید دارای تفکر عمیق و جدا از جنبه‌های ویترینی باشد.

او حرفش را چنین تکمیل می‌کند: جشنواره موسیقی نواحی جایی است که باید اصالت‌ها، ریشه‌ها و معیارهای فرهنگ کهن ایرانی در آن روایت و عرضه شود. پس نباید اجازه دهیم توجه به این اصالت‌ها با تفکرهای سطحی از میان برود.

داریوش پیرنیاکان، دیگر موسیقیدانی است که برگزاری جشنواره موسیقی نواحی را بسیار مهم ارزیابی می‌کند و می‌افزاید: آفت چنین رویداد‌هایی آن است که برگزاری آنها دچار انقطاع شود، چرا که در این صورت راه رفته را دوباره باید طی کنیم که به نظر من با تعطیل شدن جشنواره کرمان، متاسفانه این اتفاق یک بار افتاده است که نباید تکرار شود.

او تاکید می‌کند: موسیقی نواحی و مناطق ایران شاید در ابتدا و در مقایسه با سایر رشته‌های موسیقی برای مخاطبان جذاب نباشد و از این‌رو مدیران هم به آن اعتنا نکنند، اما اگر حمایت شود قطعاً علاقه‌مندان خاص خود را پیدا خواهد کرد.

محمد سریر، عضو هیأت‌مدیره خانه موسیقی نیز با اشاره به قدمت نواها و آواهای محلی ایران می‌گوید: موسیقی نواحی بخشی از هویت فرهنگی جامعه است که در خطر از بین رفتن قرار دارد؛ پس باید تمام توان خود را به کار گیریم تا آثار یگانه‌ این حوزه را حفظ کرده و به دست آیندگان بسپاریم.