رسیدن به قله هدف مطلق نیست

 اگر روزی دیدید کسی از سرعت بالا در صعودهایش سخن می‌گوید و این‌که توانسته سریع‌تر از هم‌تیمی‌هایش به قله‌ای برسد، در کوهنورد بودن او شک کنید! در این ورزش هدف البته رسیدن به قله است ولی آنچه مهمتر است حرکت دسته جمعی و هماهنگ و یاری رساندن به یکدیگر برای رسیدن به مقصدی مشترک است. بسیار اتفاق می‌افتد که در مسیر رسیدن به قله به خاطر مشکلی که برای فرد یا افرادی از گروه پیش می‌آید از ادامه مسیر صرف نظر می‌شود تا سلامت افراد حفظ شود. یک اصل جالب که در حرکت گروهی کوهنوردی رعایت می‌شود این است که کندترین فرد گروه را در شماره 2 یعنی نفر پشت‌سر جلودار قرار می‌دهیم تا بقیه افراد گروه پشت سر او حرکت کنند. بدین ترتیب گروه همیشه بر مبنای کندترین فرد حرکت می‌کند و تا او به قله نرسد بقیه به خودشان حق رسیدن نمی‌دهند.

شاید کسانی که با این ورزش آشنا نیستند وقتی به یک گروه کوهنوردی که در شیب کوه مشغول صعود است، نگاه می‌کنند تصور کنند نفر آخر گروه از همه ضعیف‌تر است ولی واقعیت جالب این است که قوی‌ترین فرد یک گروه همیشه به عنوان نفر آخر حرکت می‌کند تا هیچ کس از گروه جا نماند و به اصطلاح هوای گروه را داشته باشد.

در بسیاری از ورزش‌ها رقابت و رودررو بودن 2 تیم یا 2 رقیب با یکدیگر شرایطی تنش‌زا و احیانا برخوردهایی را به‌وجود می‌آورد و کم نیست زمان‌هایی که در پایان یک رقابت ورزشی، درگیری بین ورزشکاران یا طرفدارانشان خشونت را به فضای ورزشی و ورزشگاه وارد می‌کند. البته هر ورزشی در نوع خود زیبایی‌ها و لذت‌های خاصی دارد ولی به هر حال رقابت، درگیری و در نهایت خشونت جزئی از بسیاری ورزش‌های حال حاضر دنیاست. در ورزش کوهنوردی البته این رقابت با شرایط سخت طبیعی است که در بسیاری مواقع البته به آسیب ورزشکاران هم می‌انجامد اما آنچه در تقابل ورزشکاران با یکدیگر واضح است روحیه همکاری و همراهی به جای رودررو بودن و رقابت است. من به شخصه ندیده‌ام که در صعودهای سنگین، یک تیم مانع کار تیم دیگر شود یا رودرروی تیم دیگر قرار گیرد تا صعود سریع‌تری انجام دهد. برعکس بارها اتفاق افتاده که به دلیل مشکلی که در یک تیم کوهنوردی رخ داده، دیگران که گاه از یک نژاد یا کشور دیگری هستند به یاری آنها می‌شتابند و تمام انرژی خود را برای رفع مشکل آن تیم به کار می‌گیرند.شاید بتوانم به عنوان یکی دیگر از وجوه تمایز کوهنوردی با سایر رشته‌ها، آرامش و تمدد اعصابی که حین پرداختن به این ورزش و پس از اتمام آن حاصل می‌شود را عنوان کنم. یک علت این آرامش بدون شک عظمت، زیبایی و پاکی محیط این ورزش یعنی کوه‌ها و دره‌ها هستند و دومین علت آن همین نبودن رقابت و رودررویی در این ورزش است، برخلاف فوتبال که به قول معروف در پایان یک فینال یک طرف غمگین و یک طرف شادمان است. در کوهنوردی اگر اصول رعایت شوند، بعد از یک صعود سنگین همه تیم‌هایی که از صعود برمی‌گردند، دوش به دوش یکدیگر موفقیت‌شان را جشن می‌گیرند.

دکتر رضا کریمی