بله، لیبی مصر و تونس نیست

به گزارش ایسنا، عبدالباری عطوان، مدیر مسئول روزنامه‌ فرامنطقه‌ای القدس العربی در تحلیلی با عنوان "بله، لیبی مصر و تونس نیست" نوشته است:

«کمتر از 10 ساعت پس از سخنرانی سیف الاسلام قذافی، پسر معمر قذافی رهبر لیبی که به مردمش وعده کشتار هزاران نفری آنها را داد، جنگنده‌های لیبی قیام‌کنندگان لیبیایی را در طرابلس پایتخت این کشور، بنغازی و دیگر شهرهای لیبی هدف قرار دادند و این اقدام بدون هر گونه پوشش خبری و با قطع تمامی راه‌های ارتباطی و در سایه‌ سکوت بین‌المللی انجام شد.

ما به واقع با جنایتی روبرو هستیم که طی آن مردم بی‌دفاع لیبی از طریق توپ و تانک و شبه نظامیانی که از برخی کشورهای آفریقایی برای سرکوب معترضان استخدام شده‌اند، هدف قرار گرفته‌اند و در واقع پس از آنکه اکثر قبایل این کشور و بیشتر گردان‌های ارتش و نیروهای امنیتی به دفاع از انقلابی‌ها پرداختند و حکومت این کشور خود را بین مردمش بدون دوست و هم‌پیمان یافت، به این شبه نظامیان مزدور متوسل شد.

سخنرانی سیف الاسلام قذافی که از شبکه رسمی این کشور پخش شد، یک سخنرانی تکان‌دهنده بود. او مردم لیبی را به جنگ داخلی تهدید کرد و انقلابی‌ها را اراذل و اوباش، معتاد و الکلی خواند و متعهد شد که کشور را پاکسازی نموده و با سلاح از نظامی که به دست مردم این کشور در حال فروپاشی است، دفاع کند.

نمی‌دانیم چه کسی به سیف الاسلام این حق را داده که مردم کشورش را به این روش خطاب قرار دهد و این کشور را تهدید به بازگرداندن به عصر حجر کند. لیبی نه تنها هرگز بر اساس آنچه که سیف الاسلام وعده داده به امارت اسلامی تبدیل نمی‌شود، بلکه فرزندان انقلابی‌ آن در شهرهای مختلف می‌خواهند این کشور را از عصر حجری که در آن بسر می‌برد، خارج سازند و آن را به عصر پیشرفته و مدرن انتقال دهند؛ به عصر دموکراسی، حقوق بشر، عدالت اجتماعی و تقسیم عادلانه ثروت تا این کشور در جایگاه شایسته‌اش قرار گیرد.

ما امیدوار بودیم سیف الاسلام قذافی که اکثر سالهای اخیر را در پایتخت‌های غربی در رفت و آمد بوده، از لحنی متمدنانه خطاب به ملت لیبی استفاده می‌کرد و از کشته شدن صدها لیبیایی ابراز تاسف می‌نمود. اینها اول و آخر فرزندان این مرز و بوم هستند و برای حل این مشکل باید به عقل استناد می‌شد نه طبق گفته‌ سیف الاسلام به سلاح، اما وی چنین کاری نکرد. مردم لیبی پس از 40 سال حکومت دیکتاتوری که آنها را از ساده‌ترین حقوقشان محروم کرده مستحق آزادی هستند.

در این میان تمام جهان باید هر چه سریعتر برای نجات مردم بیگناه لیبی وارد عمل شود همانطور که برای توقف جنایت رواندا، حمایت از مناطق کردنشین در شمال عراق و جلوگیری از خونریزی در دارفور وارد عمل شد.

بله، لیبی مصر یا تونس نیست. این تنها مقوله‌ای است که ما در آن با سیف الاسلام قذافی توافق داریم. لیبی بسیار بدتر از تونس و مصر است. در مصر مبارک و تونس بن علی، ساختارهای زیربنایی، بیمارستان، دانشگاه، موسسات، راه‌های ارتباطی سراسری، روزنامه و شبکه‌های تلویزیونی ویژه ولو نزدیک به نظام وجود داشت، اما تمامی این‌ها در لیبی تحت حکمرانی معمر قذافی نیست.

اوضاع لیبی بسیار بدتر است و مردم آن خیلی بیشتر از مردم مصر و تونس از نظام دیکتاتوری سرکوبگر در رنج و عذاب هستند، لذا فرصت‌های پیروزی انقلاب لیبی بسیار بیشتر است.

مردم لیبی بسیار صبر نمودند و رنج زیادی را متحمل شدند، اما با همین صبر جمیل خود هنگامی که انقلاب می‌کنند، تا تحقق تمامی خواسته‌هایشان آن را متوقف نخواهند ساخت و همانطور که انقلاب ملت‌های تونس و مصر پیروز شد، نهایتا انقلاب مردم لیبی نیز پیروز می‌شود.

مردم لیبی که بر استعمار ایتالیا چیره شدند، قطعا بر کسانی که آنها را خوار نموده، مورد اهانت قرار داده، عزتشان را از بین برده و ثروت‌هایشان را چپاول می‌کنند، نیز چیره خواهند شد لذا لحظه رهایی آنها بسیار نزدیک شده است.»