منتقدان سینمایی نیمه پر را دیدند

مراسم شب منتقدان به لحاظ نحوه اجرا و داوری هم کیفیت بالایی داشت. خبرنگارانی که سال گذشته در اختتامیه شلوغ و بی نظم جشنواره بیست و هشتم فجر به داخل سالن برج میلاد راه داده نشدند، امسال خودشان آستین بالا زدند و جشن جمع و جوری برگزار کردند که آبرومندانه و کم‌نقص بود. واقعیت آن است که در برخی جشنواره‌ها گاهی جوایز را براساس مصلحت‌ها و البته برخی مسائل حاشیه‌ای اهدا می‌کنند. معمولا سیاستگذاری‌ها به گونه‌ای است که یک عده حتما باید دست پر به خانه برگردند و رضایت قلبی آن یک عده دیگر هم یک جورهایی باید جلب شود. برای همین است که هر سال تعداد جوایز زیادتر می‌شود تا به هر سینماگری چند تایی سیمرغ و دیپلم افتخار برسد. اما داوران انجمن منتقدان جوایز محدودشان را بی‌تعارف و رودربایستی اهدا کردند و دنبال آن نبودند که دل همه را به دست بیاورند. در جشن امسال حرف‌های زیادی بین سینماگران و منتقدان رد و بدل شد که حتما مشروحش را در خبرها خوانده‌اید. مرد شاد و خندان این مراسم حمید فرخ‌نژاد بود که اولین جایزه‌اش را از دست منتقدان گرفت. حرف‌های هوشنگ کاووسی هم برای جوانان آموزنده و امیدبخش بود. او در 87 سالگی در نامه‌ای برای هوشنگ گلمکانی نوشته بود که تا وقتی دست راستش توان نوشتن داشته باشد همچنان می‌نویسد. سینماگران و منتقدان در مراسم جمعه‌شب ثابت کردند که همگی عضو یک خانواده واحد هستند و همگی با هدف ارتقا و اعتلای سینمای ایران فعالیت می‌کنند. وقتی رابطه این دو صنف مهربانانه می‌شود، کلیت سینما از این تعامل سود می‌برد. جشن جمعه‌شب نشان داد بدنه سینماگران تعامل مثبتی با منتقدان دارد و تفکر و نگاهشان با آنهایی که منتقدان را خوردنی و پوشیدنی می‌نامند، زمین تا آسمان متفاوت است.

احسان رحیم زاده / گروه رادیو و تلویزیون