کشتی ، گرفتار جبر نتیجه‌گرایی

دقیقا 25 ماه است که افتخار سرمربیگری تیم ملی را بر عهده گرفته‌ام و به نظرم درباره این مسوولیت سنگینی که بر عهده گرفته‌ام در وهله اول باید کارشناسان واقعی به ما نمره بدهند. این که کشتی ما کجا بود، چه شرایطی داشت، چه مسیری طی کرد و امروز چه شرایطی دارد. در مجموع این را می‌توانم بگویم در 25 ماه اخیر که 2 جام جهانی، 2 قهرمانی آسیا، 2 جهانی و بازی‌های آسیایی تیم ملی کشتی آزاد شرکت کرده و تنها در جهانی 2010 مسکو روی سکو قرار نگرفته است. هرچند نمی‌توانم به خودم نمره بدهم، اما تاکید دارم که خیلی سعی کردم نمره قبولی بگیرم.

با وجود این که بخشی از صحبت‌های شما راقبول دارم، اما در مجموع به نظر من این طور نیست که شما می‌گویید.

بله این حرف را قبول دارم که کشتی راحت‌تر شده است و آینده‌نگری خوب است، اما این طور نیست که ما به جوانان میدان نداده باشیم. شما بیایید 2 سال اخیر را بررسی کنید؛ ببینید ما در این مدت در اوزان هفتگانه به چند کشتی‌گیر جوان در تورنمنت‌های متعدد میدان داده‌ایم. به جرات می‌گویم غیر از زمانی که مسوولیت فنی تیم ملی کشتی بر عهده رسول خادم بود، در هیچ مقطعی از 20 سال گذشته کشتی تا این حد به جوانان میدان و بها داده نشده است، در نتیجه نمی‌توان گفت ما به دنبال نتیجه‌گرایی بوده‌ایم.

قبول کنید پشتوانه‌سازی کار سرمربی تیم ملی بزرگسالان نیست. با وجود این تا آنجایی که وظیفه ما بوده است کار خود را انجام داده‌ایم چراکه اعتقاد شخصی خود من جوانگرایی است. به عنوان مثال اولین مسابقه‌ای که در پیش داریم رقابت‌های جام جهانی است که 21 و 22 اسفند امسال در ماخاچکالای روسیه برگزار می‌شود و همین طور رقابت‌های قهرمانی آسیا در اردیبهشت ماه در تاشکند؛ اعتقاد دارم در این 2 رویداد نباید به فکر کسب نتیجه باشیم و باید جوانگرایی کنیم؛ چراکه در رقابت‌هایی همچون قهرمانی آسیا ما باید چشم بسته قهرمان شویم، اما سوالی که من در اینجا از شما دارم این که آیا صبر و حوصله جوانگرایی در بین افکار عمومی و مسوولان وجود دارد که ما به طور کامل بی‌خیال نتیجه‌گرایی شویم؟

اما به نظر من پاسخ این سوال منفی است و هنوز این موضوع در ورزش ما جا نیفتاده است. برای همین هم می‌گویم کار سخت است، چراکه صبر و حوصله جوانگرایی وجود ندارد و با نگاه نتیجه‌گرایانه حاکم، در صورت عدم نتیجه‌گیری، ما هم امنیت شغلی لازم را نخواهیم داشت.

البته باید بگویم که خود ما هم در این رابطه خیلی اذیت می‌شویم. ما هم دلمان می‌خواهد که مثلا در کنار صادق گودرزی و مهدی تقوی چند کشتی‌گیر در این سطح داشته باشیم و در همه اوزان از وجود کشتی‌گیرانی ششدانگ و مطمئن برخوردار باشیم. این نکته‌ای را که شما می‌گویید ما هم انجام دادیم، گرچه نباید بعضی حرف‌ها را بزنم، اما واقعیت این است که به عنوان مثال فاصله نفر اول ما یعنی حسن رحیمی در وزن 55 کیلو با نفرات پشت سرش، زمین تا آسمان است. این دردی بزرگ برای کشتی ما محسوب می‌شود. چه باید بکنیم؟ من به عنوان سرمربی تیم ملی اعلام می‌کنم، اگر به طور مثال در این وزن کشتی‌گیری بهتر از رحیمی باشد قطعا جای او را در تیم ملی خواهد گرفت. ما این شهامت و جسارت را داریم که جوانگرایی کنیم، اما واقعیت این است که ما مهره قابل اتکایی در اختیار نداریم که این کار را انجام دهیم.

اما واقعا کشتی‌گیری که پتانسیل‌های لازم را دارا باشد در اختیار نداریم. در همین وزن 55 کیلوگرم شما طی 2 سال گذشته ببینید ما به چند نفر میدان داده‌ایم، هر چند به خواسته خود نرسیده‌ایم.

طبق برنامه‌ای که من 2 سال پیش به فدراسیون کشتی ارائه دادم، هدفگذاری‌ها مشخص است. یعنی دقیقا رقابت‌های قهرمانی آسیا و جام جهانی مشخص شده‌اند، حتی زیاد روی مسابقات جهانی تاکید نکرده‌ام تا افق نگاهمان به المپیک 2012 لندن باشد. البته یک هدف میان مدت به نام بازی‌های آسیایی گوانگجو نیز برای ما وجود داشت که الحمدالله از آن موفق خارج شدیم. شما دیدید تیم آمریکا در جهانی 2010 مسکو بیست و دوم شد و جملگی 7 کشتی‌گیرش صاحب 6 پیروزی شدند، اما آیا آنها در المپیک لندن هم چنین ظاهر خواهند شد، نه به هیچ عنوان. آنها دنبال مدال المپیک هستند.

ما در رقابت‌های قهرمانی آسیا این کار را کردیم، در 60 مسعود اسماعیل‌پور، در 66 فرزاد حسین‌خانی، در 74 سعید ریاحی و در وزن 120 کیلوگرم محمدرضا آذرشکیب را به میدان فرستادیم و اینها مثال عینی جوانگرایی ما هستند.

مطمئن باشید هر کشتی‌گیری که در یک سال گذشته کارنامه خوبی در تیم ملی نداشته باشد نمی‌تواند دوباره خود را عضو ثابت تیم ملی بداند. همه باید خودشان را به کادر فنی ثابت کنند و در انتخابی حاضر شوند. مهدی تقوی باید این موضوع را کاملا درک کرده باشد. حرفم این است که ما به عنوان کادر فنی وظیفه داریم شرایط را عوض کنیم تا به‌راحتی کسی عضو تیم ملی نشود. کشتی‌گیران جوان در همه اوزان هفتگانه اگر دو بنده تیم ملی را می‌خواهند باید در کنار سایر مدعیان مرد و مردانه بجنگند و برای ملی‌پوش شدن تلاش کنند.

ببینید ابتدای کار ما مصادف بود با شرایط بعد از ناکامی در المپیک پکن و قهرمان نشدن در جام جهانی تهران، بنابراین مجبور بودیم با همه موجودیت خود به قهرمانی آسیا در تایلند برویم، چون از ما قهرمانی می‌خواستند. بعد از آن مسابقات انتخابی تیم ملی گذاشتیم و 5 کشتی‌گیری را که در‌ آسیایی تایلند طلا گرفته بودند، از این انتخابی معاف کردیم، اما امسال اگر انتخابی برگزار نکردیم، به دلیل فاصله زمانی کم و تراکم مسابقات بود، اما حتی قبل از بازی‌های گوانگجو هم اعلام کردیم که برای سال 2011، مسابقات انتخابی تیم ملی خواهیم داشت که تیرماه 90 برگزار خواهد شد. بنابراین موضوعی نبوده که اخیرا به این نتیجه برسیم که مسابقات انتخابی برگزار کنیم.

لیگ و هر مسابقه دیگری فلسفه‌اش این است که بتواند در نهایت در خدمت تیم ملی باشد، بستری است برای این که استعدادها خود را نشان دهند. در کل من روی لیگ دیدگاهی کاملا حرفه‌ای دارم.

این دیگر گناه کادر فنی تیم ملی نیست که کشتی پشتوانه ندارد. این کار هیات‌های کشتی استان‌هاست که باید از نوجوانان و جوانان کشتی‌گیر تربیت کنند تا در نهایت درلیگ و رقابت‌های قهرمانی کشور چهره شوند.

بله، باید از او انتقاد می‌شد که 30 سال سرمربی تیم ملی کشتی آزاد بود، نه مایی که چند ساله وارد شده‌ایم.

این درست که دوراز کشتی نبوده‌ام، اما دخل و تصرفی هم در کشتی نداشتم. ما الان 2 سال است فریاد می‌زنیم و تاکید می‌کنیم روی بحث پشتوانه‌سازی در جوانان و نوجوانان، اما انگار گوش شنوایی نیست.

موافقم، اما آقای اصغر ثمربخش، رئیس هیات کشتی استان مازندران که این همه انتقاد می‌کند چه کرده برای کشتی!؟ او که نمی‌تواند یک کشتی‌گیر شاخص مازندرانی را به رقابت‌های قهرمانی کشور بفرستد چه ادعایی دارد. می‌خواهم بگویم مشکل نبود پشتوانه به هیات‌های استان‌ها و بویژه استان‌های کشتی‌خیز برمی‌گردد.

شما فکر می‌کنید اگر با همفکری یکدیگر بیاییم یک تاریخ خوب را برای رقابت‌های قهرمانی کشور مشخص کنیم و به نفرات شاخص امتیاز بدهیم و شرایط خاصی را پیش رویشان قرار دهیم، این تضمین وجود دارد که همه کشتی‌گیران خوب استان‌ها در این رقابت‌ها حاضر شوند.

پس وظیفه استان‌ها چه می‌شود. وظیفه ما و فدراسیون در این رابطه این است که با تفکر، تعقل و تدبیر بهتر یک تاریخ مناسبی را برای قهرمانی کشور انتخاب کنیم و اهمیت و ارزش لازم را برای این رقابت‌ها قائل شویم؛ این صحبت شماست. خب حالا ما و فدراسیون این کار را انجام می‌دهیم و می‌گوییم که مثلا نفرات اول قهرمانی کشور انتخاب می‌شوند برای فلان مسابقه مثلا جام جهانی یا برای رقابت‌های جام تختی، اما وظیفه استان‌ها در این رابطه چیست، آنها نباید برنامه‌ریزی کنند؟

اصلا این طور نیست. چون حتی قبل از بازی‌های آسیایی به همه هیات‌ها بخشنامه کردیم که نفرات اول تا سوم قهرمانی کشور، یک تیم از جوانان و ملی‌پوشان آسیایی، بازی‌های آسیایی و جهانی و نفرات شاخص لیگ که تعدادشان خیلی کم است (چون با تجربه پارسال به این نتیجه رسیدیم که به تک کشتی بسنده نکنیم) حق شرکت در جام تختی را دارند و افرادی که در این جمع قرار ندارند می‌توانند روز 24 و 25 بهمن ماه در انتخابی جام تختی کشتی بگیرند. دیگر چقدر باید انتخابی بگذاریم؟

مطمئن باشید حضور همه چکیده‌های کشتی در قهرمانی کشور خیلی سخت است و نمی‌توان انتظار داشت که جملگی ملی‌پوشان در آن کشتی بگیرند. دلیل آن نیز این است که پیش خود می‌گویند چون مجوز حضور در جام تختی و انتخابی تیم ملی را داریم، دیگر ضرورتی به حضور در قهرمانی ایران نداریم.

البته یک چیزی را خدمت شما عرض کنم، این که گفته می‌شود در روسیه به عنوان قدرت اول کشتی دنیا، مسابقات قهرمانی کشورشان یگانه راه رسیدن به تیم ملی است سوءبرداشتی وجود دارد. در واقع روسیه رقابت‌های انتخابی تیم ملی را تحت عنوان قهرمانی کشور برگزار می‌کند و ما هم می‌توانیم اسم انتخابی تیم ملی را بگذاریم قهرمانی کشور!

حداقل به صورت سازمانی سرمربی تیم ملی وظیفه پشتوانه‌سازی ندارد.

این رصد را می‌توان اسمش را گذاشت حفظ سرمایه‌های کشتی کشور. به خدا قسم که این کار را به خوبی داریم انجام می‌دهیم، اما باید موجودیت هم داشته باشیم.

شک نکنید که من دلم می‌خواهد از نظر همه پیشکسوتان و قهرمانان دیروز استفاده کنم و با هیچ کس هم مشکلی ندارم.

بله از آن 20 نفر حداقل 10 نفر آنها مدال دار جهان و المپیک هستند، آیا در کشور ما حاضرند این کار را بکنند.

چرا و کجا بها نداده‌ایم.

قبول دارم، من همیشه سعی کرده‌ام این کار را انجام بدهم. این را در کار مربیگری خوب یاد گرفته‌ام که در جهت موفقیت باید از خودت بگذری. من به خرد جمعی و مشورت کردن اعتقاد دارم ولی متاسفانه فرهنگ آن را نداریم. در نتیجه به نظر من خیلی جاها که خودمان را با روس‌ها مقایسه می‌کنیم کار درستی نیست چون شرایط کشتی آنها با ما فرق دارد. ما همدیگر را نمی‌توانیم تحمل کنیم. کسانی که الان بیرون هستند حتی اگر از آنها بخواهند کمک کنند پا پیش نمی‌گذارند. من به هیچ عنوان با هیچ کس مشکلی ندارم. من با خیلی از پیشکسوتان در ارتباط هستم و مشورت آنها را می‌گیرم.