گام‌های آهسته به سوی جنایت

با این‌که مدارک موجود در پرونده نشان می‌دهد ساسان به عمد همسرش را به قتل رسانده، اما خود او این موضوع را انکار می‌کند و می‌گوید قصدش قتل نبود و فقط در یک آن از خود بیخود شد و این حادثه را رقم زد.

حدود 3 سال. من همسرم را دوست داشتم. او زن خوبی بود و تا قبل از به دنیا آمدن فرزندمان همه چیز خیلی خوب پیش می‌رفت.

به طور مستقیم نه. اما دلیل عمده همین مساله بود.

نه، اصلا او را دوست نداشت و به من می‌گفت باید بچه را به پرورشگاه بفرستیم، او حاضر نبود از دخترمان نگهداری کند. من بچه‌ام را دوست داشتم و دلم می‌خواست خودم بزرگش کنم.

نمی‌دانم چرا. هر بار که سر این موضوع با هم صحبت می‌کردیم، کار به دعوا می‌کشید و من نمی‌توانستم نظر او را تغییر دهم. با این‌که سعی می‌کردم کارهای بچه را خودم انجام دهم و فشاری به همسرم وارد نشود، اما او حتی حاضر نمی‌شد به بچه شیر بدهد و من همیشه بر سر این موضوع با همسرم درگیر بودم.

نه، این‌طور نیست من هیچ وقت نیلوفر را تحت فشار نمی‌گذاشتم، البته این اواخر سر فرزندمان خیلی ناراحت بودم و باهم درگیر می‌شدیم. او وقتی فهمید باردار است، گفت می‌خواهد بچه را سقط کند من مخالفت کردم، ولی او می‌گفت دوست ندارد فعلا بچه‌دار شود. با تمام تلاشی که همسرم برای سقط بچه کرد، او زنده ماند و من پدر شدم.

اوایل به او مشکوک شده بودم و فکر می‌کردم با مرد دیگری رابطه دارد. به همین خاطر هم چندین بار با او دعوا کردم، اما نیلوفر مرا متهم به سوءظن می‌کرد. به هر حال اختلاف بین ما آنقدر زیاد شده بود که همسرم دیگر نمی‌خواست با من زندگی کند. در نهایت من تصمیم گرفتم این مشکلات را تحمل کنم تا شاید موضوع حل شود و بعد از چند ماه همسرم دوباره به زندگی بازگردد. فکر می‌کردم او مثل بعضی از زنان دچار افسردگی بعد از زایمان شده است، اما او فقط در برخورد با من خیلی ناراحت بود و دیگر من را دوست نداشت.

در خانه داشتم کار انجام می‌دادم. فکر می‌کنم چیزی را خرد می‌کردم. زنگ در خانه به صدا درآمد. رفتم جلوی در و دیدم همسرم تقاضای طلاق کرده و برای من احضاریه آمده است. خیلی عصبی شدم. وقتی از او پرسیدم این برگه چیست، جواب داد می‌خواهد جدا شود و در این تصمیم خیلی جدی است. تا آن زمان خیلی با همسرم مدارا کرده بودم، ولی دیگر نتوانستم این رفتارش را تحمل کنم. آنقدر عصبی شدم که کنترل خودم را از دست دادم و در یک لحظه چاقویی را که داشتم با آن کار می‌کردم به سمت همسرم پرت کردم و چاقو به سینه‌اش خورد. غرق در خون شد و من به همراه فرزندم از خانه فرار کردم.

از دیدن این صحنه حالم بد شد. بشدت ترسیدم. نمی‌دانستم کار درست چیست و از طرفی مطمئن شدم نیلوفر مرده است. کاری هم از دستم برنمی‌‌آمد. به فکرم رسید فرار کنم؛ اما نمی‌دانستم باید دخترم را چه کنم.

چون او می‌توانست از دخترم خوب مراقبت کند. خواهرم زن مهربانی است و در مدتی که همسرم سر ناسازگاری گذاشته بود، من از او کمک می‌گرفتم.

در خانه یکی از دوستانم در شهرستان مخفی شدم که بعد از مدتی هم شناسایی و بازداشت شدم.

بله می‌دانم. من همسرم را به قتل رساندم واین موضوع را قبول دارم. از اولیای دم تقاضای بخشش دارم و از همه بیشتر از دخترم شرمنده هستم. هرچند به خاطر او چنین کاری کردم. البته فکر می‌کنم بالاخره او متوجه این موضوع خواهد شد.

خانواده‌ام از او نگهداری می‌کنند. خیالم از بابت دخترم راحت است و فکر می‌کنم او در آرامش است. این تنها چیزی است که من آرزویش را دارم و اگر هم اولیای دم از من نگذرند و اعدامم کنند، دیگر نگران دخترم نیستم.