چرا امسال سال بدی برای طبیعت بود؟
بگوییم فاجعــه؟ بنویسیم رکـــوردزنی؟ بگـــوییم سوءمدیریت و بیبرنامگی؟ بنویسیم تخریب عمدی؟ شاید اگر حوادث محیط زیستی امسال را یک کاسه کنیم بتوانیم بگوییم فاجعه در طبیعت ایران رخ داده، بتوانیم بنویسیم کشورمان رکورددار تخریب منابع است، بتوانیم بگوییم بخش بزرگی از مشکلاتمان به خاطر سوءمدیریت و بیبرنامگی است.
شوک زیست محیطی به طبیعت ایران امسال با آتشسوزیهای گسترده در جنگلهای غرب و شمال کشور آغاز شد؛ آنجا که هکتارها جنگل بکر زاگرس طعمه آتش شد و آن گاه جنگلهای گلستان در مناطق مختلف نوبت به نوبت گرفتار حریق شدند.
علت این آتشسوزیها هنوز به طور دقیق مشخص نشده اما مسوولان ترجیح میدهند طبیعی بودن و ایجاد آتش تحت تاثیر جریانات هوا را پررنگتر از بقیه عوامل جلوه دهند. در میانه وقوع آتشسوزی در جنگلهای زاگرس و درست پیش از آنکه آتشسوزی در جنگلهای شمال جدی شود اتفاق دیگری در نوشهر افتاد تا این بار ساخت یک جاده کمربندی بهانهای برای تخریب کهنسالترین باغ اکولوژیک ایران و خاورمیانه باشد.
آنهایی که اهل فن هستند باغ اکولوژیک نوشهر را همواره با باغ فلورانس در ایتالیا و کیو در لندن مقایسه میکنند، البته پیش از آنکه با مجوز فرمانداری و همکاری سازمان بنادر و کشتیرانی، 8 هکتار از این باغ نابود شود.
جولان شکارچیان عرب برای به دام انداختن پرندگان ایرانی مورد علاقهشان امسال نیز جزء خبرهای آزاردهنده زیست محیطی بود، درست مثل خبر اعطای مجوز اکتشاف نفت در دشت کویر آن هم با موافقت سازمان حفاظت محیط زیست. وقتی مجوز این اکتشاف داده شد و چینیها پیمانکار این پروژه معرفی شدند بجز دوستداران طبیعت و البته انگشتشمار مسوولان سازمان حفاظت محیط زیست که معمولا اعتراضاتشان نمیتواند جلوی پروژههای این چنینی را بگیرد، صدای اعتراض از جایی بلند نشد. اگر پیشبینیها و بررسیهای کارشناسان اکتشاف در این منطقه درست باشد پس از استخراج نفت تنها 100 میلیون دلار درآمد عاید ایران میشود، در حالی که این مبلغ در ازای تخریبی که بر یکی از مهمترین پارکهای ملی و زیستگاههای حیاتوحش ایران تحمیل میشود قابل اعتنا کردن نیست. اما اگر 100 میلیون دلار درآمد در ذهن بعضیها رقم بزرگی است شاید بشود با شبیهسازی موقعیتی نسبتا مشابه در آلمان به بیارزشی 100 میلیون دلار پی برد. بیشتر از یک سال است که مردم اشتوتگارت آلمان در برابر اجرای یک پروژه 7میلیارد یورویی موسوم به اشتوتگارت 21 مقاومت میکنند. اعضای سازمانهای مردم نهاد زیست محیطی این کشور در مقابل ماشینهای سنگین راهسازی که برای قطع درختان آمدهاند دراز میکشند. حتی شبها در همان منطقه میمانند چون نگرانند که با اجرای این پروژه 300اصله درخت نابود شود.
حتما 300 اصله درخت در نظر مردم و مسوولان ما رقم بی ارزشی است، چون در ایران هکتارهکتار جنگل نابود میشود و اگر کسی دم بزند ضد پیشرفت شناخته میشود، اما آیا خشک شدن دریاچههای ارومیه، بختگان، پریشان، هامون، جولان ریزگردها در آسمان، مرگ گونههای جانوری و بالاخره آلودگی هوا که معلول زنجیرهای از بیتدبیریهاست نیز میتواند به اندازه قطع 300 درخت برایمان بیارزش باشد؟
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
