استعداد من در خوب دویدن است

او به عنوان افتخارآورترین ورزشکار ایرانی حاضر در گوانگجو، پرچمدار ایران در مراسم اختتامیه نیز شد.

مرادی که سهم قابل توجهی از موفقیت خود در کسب طلای 800 متر را مرهون همکاری ارزشمند و فداکارانه برادر خود (امیر)‌ است به برادر جوان خود نیز امیدهای فراوانی بسته است و آینده او را حتی روشن‌تر از موفقیت‌های خود می‌داند.

به عنوان پرافتخارترین ورزشکار ایران در بازی‌های آسیایی گوانگجو، پرچمدار کاروان ایران در مراسم اختتامیه بازی‌ها هم شدید. چه احساسی از این اتفاق داشتید؟

اولا خود را به هیچ وجه در خور دریافت عنوان پرافتخارترین ورزشکار کاروان نمی‌دانم چون معتقدم اگر افتخاری به دست آمده باشد همه افرادی که برای آن تلاش کرده‌اند در این قضیه سهیم و شریک هستند. حتی ورزشکارانی که تلاش کردند ولی عنوان بهتر از چهارمی یا پنجمی به دست نیاوردند همانند ما مدال‌آوران در این افتخارها سهم دارند. البته پرچمداری کاروان ایران، افتخار و احساس بی‌نظیری بود که من هم مثل هر ورزشکار دیگری آرزوی آن را داشتم.

برای مدال‌آوری من در گوانگجو خیلی‌ها زحمت کشیدند از کریمی در راس فدراسیون دوومیدانی گرفته تا کارمندان این فدراسیون و مدیران و کارمندان اداره‌های کل تربیت بدنی اصفهان و چهارمحال و بختیاری و مسوولان و کارکنان باشگاه ذوب‌آهن بویژه شخص اصغر دلیلی که علاقه زیادی نیز به دوومیدانی دارد.

من از ماه‌ها پیش از شروع المپیک، روی موفقیت در ماده 800 متر، برنامه‌ریزی و تمرکز کرده بودم و واقعا می‌گویم اگر با بدشانسی بزرگ مصدومیت بدهنگام روبه‌رو نمی‌شدم مطمئنا در المپیک، فینالیست خوبی می‌شدم. به خاطر می‌آورم چون قرار بود مسابقه المپیکی من در ساعات شب برگزار شود تمرین‌های خود در پکن را در شب که هوا کمی سرد بود برگزار می‌کردم که همین سردی هوا در کنار تمرین‌های انفجاری، موجب کشیدگی عضله من تنها به فاصله 10 روز پیش از مسابقه شد.

به همین دلیل، عملا شانس شرکت در ماده 1500 متر را به کلی از دست دادم و در 800 متر دویدم که با کسب عنوان نهمی، بهترین عنوان ایران در دوومیدانی المپیک را به دست آوردم، اما در بازی‌های آسیایی گوانگجو شرایط فرق می‌کرد. یعنی نه مصدوم بودم و نه بازی‌ها شلوغی المپیک را داشت.

در حقیقت در گوانگجو فقط باید در دور مقدماتی و فینال می‌دویدیم در حالی که در پکن، علاوه بر این دو مرحله، دور نیمه‌نهایی هم وجود داشت.

باید بگویم تاکنون از حیث مربی، بدشانس بوده‌‌ام. 3 سال پیش یک مربی روس داشتم که در روش تمرینی‌اش تمرین‌های سرعتی زیاد بود آنقدر که من و برادرم امیر مرتبا با آسیب‌دیدگی روبه‌رو می‌شدیم!

بعد، یک مربی آفریقایی آمد که او هم آنقدر زیاد تمرین می‌داد که دچار عوارض «بیش تمرینی» می‌شدم!‌ گویا قرار است این مشکل رفع شود و به زودی یک مربی بسیار خوب از کشور الجزایر به ایران بیاید که پیشینه طلای جهانی و نقره المپیک را در کارنامه دارد و از بهترین مربیان نیمه استقامت دنیا محسوب می‌شود. امیدوارم حضور این مربی بزرگ بتواند کمک شایانی به بهبود رکوردهایم تا سال 2012 کند.

می‌خواهم در سال 2011 مرتبا در کوران مسابقه‌ها قرار داشته باشم. علاوه بر حضور در لیگ که بهار آینده دنبال می‌شود، قهرمانی جهان در شهریور سال آینده در کشور کره جنوبی، قهرمانی آسیا در تابستان سال آینده و 3 جایزه بزرگ در کشورهای الجزایر، مراکش و بلژیک، برنامه‌هایی هستند که در سال 2011 در آنها شرکت می‌کنم و به دنبال برپایی رکورد زیر یک دقیقه و 47 ثانیه در آن رقابت‌ها هستم. در حقیقت باید در همین مسابقه‌ها، جواز حضور در مواد 800 و 1500 متر المپیک لندن را بگیرم.

البته مسابقه‌های جایزه بزرگ در سطح مختلف برگزار می‌شود و جوایز متفاوتی دارد. مثلا در جایزه بزرگ الجزایر 20 هزار دلار و در جایزه بزرگ مراکش و بلژیک، هرکدام 35 هزار دلار به نفر اول مسابقه تعلق می‌گیرد. این سه تورنمنت از رقابت‌های درجه 2 جهانی محسوب می‌شوند و در مسابقه‌های جایزه بزرگ درجه اول، جوایز 100 هزار دلاری و بیشتر هم وجود دارند.

حتی در مسابقه‌های لیگ الماس، کسی که بتواند فاتح 4 مرحله از مراحل هفتگانه شود، جایزه‌ای بالغ بر 2 میلیون دلار دریافت خواهد کرد. به هر حال ما دوومیدانی‌کاران باید در طول سال تلاش زیادی بکنیم و اگر در هر مسابقه‌ای شرکت کنیم و برنده شویم در نهایت شاید بتوانیم سالانه حدود 100 تا 150 میلیون تومان درآمد کسب کنیم.

بله، من اهل شهر بروجن استان چهارمحال و بختیاری هستم که البته هم چهارمحال و هم اصفهان را موطن خود می‌دانم و جالب است هر کدام از این دو استان که این همه ورزشکار مطرح را به جامعه معرفی کرده‌اند و معادن استعدادهای ورزشی کشور به شمار می‌روند هنوز از داشتن یک پیست تارتان محرومند. الان به عنوان نمونه، خواهر همسر من به عنوان یک استعداد دوومیدانی بانوان، هیچ پیست مناسبی برای تمرین قهرمانی نمی‌یابد و از نزدیک خاموشی یک استعداد شاخص ورزشی را شاهدم.

این در حالی است که اگر ورزش ما بخواهد جایگاه چهارمی خود را در بازی‌های آسیایی تثبیت کند و آن را به جایگاه سومی و دومی ارتقاء دهد هیچ چاره‌ای جز پرداختن جدی به دوومیدانی و سپس ژیمناستیک و شنا ندارد.

جای تاسف است که سهم ما از شنا و ژیمناستیک تنها کسب یک مقام چهارمی علیرضایی در شنا و یک هشتمی در ژیمناستیک بود. در حالی که می‌توانستیم هر 20 مدال طلای خود را فقط از دوومیدانی به دست آوریم. در حقیقت کشورهایی سرآمد قافله ورزش جهانی هستند که مدال‌های دوومیدانی و سپس شنا و ژیمناستیک را درو می‌کنند.

روزی که مسوولان ما واقعا به اهمیت رشته‌های پایه و مادر ورزشی آگاهی پیدا کنند سرآغاز کسب موفقیت‌های جهشی برای ماست، ولی متاسفانه هنوز هیچ اثری از بهادادن به این گونه ورزش‌ها و از جمله دوومیدانی نمی‌بینیم.

مثلا در حالی که گران‌ترین بلیت‌های ورزشی دنیا متعلق به دوومیدانی است و بلیت مسابقه دو 100 متر المپیک، 4000 یورو ارزش دارد هیچ استقبالی از دوومیدانی در ایران نمی‌شود. مایلم سازمان تربیت بدنی با احداث پیست‌های تارتان در اصفهان و چهارمحال، حرکتی ابتدایی ولی بسیار موثر و مفید در این زمینه انجام دهد.

ببینید بچه‌های ما در سن 6 سالگی به مدرسه می‌روند در حالی‌که در آمریکا در همان سن، دویدن را می‌آموزند تا در زندگی قوی شوند، نمی‌گویم بیاییم و از آمریکا تقلید کنیم، می‌گویم تعلیم را از تربیت و آموزش را از پرورش جدا نکنیم تا در مسیر خودمان موفق باشیم. در این مسیر، تشکیل مدرسه دوومیدانی از کارهای ضروری برای توسعه و پیشرفت ورزش و سلامتی جامعه ماست.