از صداها تا خاطره ها

شاید هنوز هم دوست داشته باشیم فرزاد موتمن را بیشتر از «پوپک و مش ماشاءالله»، با شب‌های روشنش معرفی کنیم، اما در بین همه فضاهای متفاوتی که موتمن در این سال‌ها تجربه کرده است.

«صداها» تجربه دیگری است با فضایی نو، البته در سینمای ایران نه در سینمای جهان چرا که به وضوح پیداست، فضای کلی فیلم برداشتی از «ممنتو» (خاطرات)‌ کریستوفر نولان است که برعکس یک داستان خطی، روایتی از آخر به اول دارد.

شما در افتتاحیه فیلم شاهد اتفاقی هستید که در پایان ماجرا می‌افتد، اما در سکانس‌های بعدی کم‌کم به دلایل شکل‌گیری این حادثه نزدیک می‌شوید و در پایان مجبورید یک بار دیگر سکانس‌های فیلم را کنار هم بچینید تا یک داستان خطی برای خودتان تعریف کنید. هرچند تعریف یک داستان به شکل وارونه می‌تواند جذابیت‌های خودش را داشته باشد، اما داستان اصلی صداها که بقیه داستان‌های فیلم در کنار آن شکل گرفته‌اند، به اندازه نمونه اصلی‌اش یعنی ممنتو، جذاب و مهیج از کار در نیامده است.

به‌هر حال نام‌های آشنایی چون رضا کیانیان، آتیلا پسیانی، رویا نونهالی و پگاه آهنگرانی به عنوان بازیگر و سعید عقیقی به عنوان فیلمنامه‌نویس در کنار نام فرزاد موتمن ما را مجاب می‌کند تا فیلم را که مدتی است وارد شبکه نمایش خانگی شده، ببینیم. البته توصیه ما به شما این است که اگر صداها را دیدید، حتما نمونه خارجی آن یعنی ممنتو را پیدا کنید و ببینید تا قدرت انتخاب داشته باشید و البته تفاوت را احساس کنید.