جایی برای قهرمان ایرانی

 انگار ارتفاعی وجود نداشت؛ یک فضای دو بعدی و مسطح. وقتی از روی خانه‌هایی با نشان F می‌گذشت صدای «دید دید دید» بلند می‌شد و خیالمان راحت می‌شد که مخزن سوختمان تا آژیر بعدی پر است. قصد نداریم تا آخر این بازی خاطره‌انگیز را با هم برویم. فقط خواستیم نقبی بزنیم به گذشته و دسته‌های خلبانی آتاری‌های منسوخ را به یاد بیاوریم. سال‌ها گذشته و بازی‌های چند بعدی که شاید در تخیل آن روزگار هم نمی‌گنجید وارد بازار شده‌اند. نظر اکثر کارشناسان هم این است که این بازی‌ها در مجموع اثر خوبی ندارد، اما همین بازی‌ها مجالی می‌شود تا دنیای پیش‌روتر بتواند جایش را در میان کودکان و جوانان و البته گاهی بزرگ‌ترها باز کند، اما شما هم احتمالا هنگام خرید از فروشگاه محله‌تان چندتایی از بازی‌های بومی را دیده‌اید. جای خوشحالی است وقتی به جای این که مدام به فکر این باشیم که بازی‌های رایانه‌ای چیز بدی است و واقعیت را نبینیم تصمیم گرفته‌ایم فرصت‌های این رسانه قوی را جدی بگیریم. شاید این بازی‌ها بهانه‌ای شود تا قهرمانان ایرانی هم جایی میان فکر و ذهن نسل‌های جدید باز کنند.