رجعت اروپا به رویکردهای فاشیستی

یازده سال تلاش در جهت همسانی برای آن که یازای امیناگا ثمره آن را ببیند، کافی نبوده است. او آلمانی را فرا گرفته، دوستان آلمانی دارد و بزودی دکترایش را در یک رشته مهندسی از دانشگاه معتبری در مونیخ اخذ خواهد کرد.

با این حال هنوز دوستانش او را به خاطر این که «ضدحال» است و به عنوان یک مسلمان معتقد در میهمانی‌ها از خوردن گوشت خوک و نوشیدن مشروبات الکلی اجتناب می‌ورزد مورد تمسخر قرار می‌دهند. هیچ صاحبخانه‌ای در محلات مرکزی مونیخ به اجاره دادن آپارتمانی شیک به یک مرد ترک مجرد 31 ساله رغبت نشان نمی‌دهد.

تا آن جا که به یافتن شغل مربوط می‌شود وضع به همین منوال است. او در این مورد پرده پوشی نمی‌کند «یکی از دوستان ترک با وجود داشتن مدرک مهندسی عاقبت ناچار به رانندگی تاکسی رضایت داد.» در چنین شرایطی بازگشت به ترکیه با مدرکی که امیناگا دارد بهترین گزینه پیش روی اوست. می‌گوید: تعدادی از دوستان ترک من همین ایده را دارند. او که در عمل تمامی دوران بلوغش را به عنوان مهاجر در آلمان گذرانده است، می‌افزاید: ما دانشجویان زیادی را می‌بینیم که به ترکیه بازگشته‌اند.

آلمان‌های زیادی ممکن است با خوشحالی آنان را بدرقه کنند. احساسات ضدمهاجرت به واسطه ریاضت اقتصادی و برخی سیاستگذاری‌ها در آلمان و سایر جاهای اروپا، جایی که راست‌های افراطی و حتی رهبران احزاب میانه رو به نفرت از خارجی‌ها دامن می‌زنند رو به فزونی گذاشته است.

ترک‌ها که بزرگ‌ترین اقلیت قومی در آلمان هستند و 7‌/‌3 درصد جمعیت را به خود اختصاص می‌دهند آماج بیشترین غضب و خشم نسبت به خارجی‌ها بوده‌اند. با این حال و با وجود آن که برخی سیاستمداران آلمانی نسبت به این که آلمان در معرض تاخت و تاز ترک‌ها قرار گرفته است، هشدار می‌دهند اما درست عکس این مساله واقعیت دارد: «تعداد روبه تزایدی از ترک‌ها در قیاس با آنانی که به آلمان می‌آیند این کشور را ترک می‌کنند.» براساس آمارهای رسمی سال گذشته تعداد ترک‌تبارهایی که خاک آلمان را ترک گفتند 8 هزار نفر بیشتر از آنانی بود که وارد این کشور شدند. این ادامه روندی است که از سال 2006 میلادی آغاز شد و برای اولین بار تعداد ترک‌هایی که می‌رفتند از آنانی که می‌آمدند بیشتر بود.

برخی پس از بازنشستگی به خانواده و فامیل در سرزمین پدری پیوسته‌اند و دیگران خسته از جستجوی بی‌ثمر برای یافتن شغل در بزرگ‌ترین اقتصاد اروپا، آلمان را ترک گفته‌اند تا شانس خود را در خانه پدری‌شان بیازمایند. تعداد قابل توجهی دیگر احساس رضایت نمی‌کنند. در تحقیقی که سال گذشته انجام شد 35 درصد ترک‌های ساکن آلمان گفتند که قصد ترک این کشور را دارند و بیش از یک‌سوم اعلام داشتند احساس می‌کنند در کشوری که برای اقامت انتخاب کرده‌‌اند به رسمیت شناخته نشده‌اند و احساس فقدان هویت دارند.

این که مسوولیت این شرایط با کیست را باید در بطن اظهارات جنجالی انگلا مرکل، صدراعظم آلمان جست که اعلام کرد تلاش برای انطباق فرهنگی در آلمان به طور کامل شکست خورده است.

سیاستمداران و فعالان ضدمهاجرت ادعا دارند ترک‌ها و سایر مسلمانان مقیم از پذیرفتن فرهنگ آلمانی و انطباق فرهنگی سر باز زده، خود را در بین هم‌کیشان خود محصور کرده و تلاشی برای یادگیری زبان آلمانی نمی‌کنند و در مقابل برنامه‌های رفاهی سخاوتمندانه دولت را به چالش کشیده و به افراطی‌گری گرایش دارند. بیکاری، بزهکاری و ترک تحصیل در بین این جوامع به مراتب بیشتر از سایر گروه‌های مقیم آلمان است.

در آن سوی این آمارها، طیف هواداران حقوق مهاجران می‌گویند شاخص‌های نامناسب اجتماعی تا حدود زیادی میراث سیاست‌های 50 سال گذشته است که براساس آن ترک‌ها و سایر مهاجران بعنوان نیروی کار ارزان به خدمت گرفته شدند بی‌آن‌که کار چندانی برای همگرایی فرهنگی آنان و ادغام‌شان در جامعه آلمانی انجام شود و در طول دهه‌ها با آنان مانند ساکنان موقت رفتار شده است.

مسیر دشوار کسب تابعیت آلمان تنها 10 سال پیش توسط دولت هموار شد. به گفته هواداران حقوق مهاجران تبعیض و دشمنی با مهاجران هنوز رواج دارد و پوشش خبری گسترده حوادث تلخی که مهاجران مسبب آن هستند به این وضعیت دامن می‌زند.

رویکرد آلمان‌ها به مهاجران تا حدود زیادی انعکاس‌دهنده دیدگاه سختگیرانه‌ای است که این روزها در سراسر اروپا رواج دارد. گروه‌های راست افراطی با برنامه‌های ضداسلامی آشکار و نهان، موفق به کسب موفقیت در انتخابات هلند و سوئد شده‌اند و همین ماه گذشته حزبی با رویکردهای مشابه یک‌چهارم آرا را در انتخاباتی محلی در وین به خود اختصاص داد.

در آلمان که هنوز گذشته نازی را یدک می‌کشد تعداد رو به تزایدی از مردم می‌گویند حاضر به پشتیبانی از رهبری ملی‌گرا هستند. این بدان معناست که رویکردهای ملی‌گرایانه می‌رود تا به فرهنگ غالب آلمانی تبدیل شود.

لس آنجلس تایمز 
مترجم: رضا سادات