حساب ویژه روی پورتو الگره برزیل

بله. آن رقابت‌ها را به دقت به یاد دارم. ما در بازی اولمان دیپورتیوو ساپریسا را که نماینده کونکاکاف بود 0ـ3 بردیم و هیچ مشکلی هم نداشتیم، اما در فینال به شکلی بسیار ناعادلانه ما را 0ـ1 به سائوپولو بازاندند. اگر می‌گویم بازاندند به این سبب بود که داور به دلایلی عجیب و مشکوک 3 گل ما را مردود اعلام کرد و خودمان نیز 4، 5 شانس مسلم گلزنی‌مان را به در و دیوار زدیم. آن روز بسیار عصبانی شدم زیرا شکست اصلا حقمان نبود و سائوپولو صلاحیت فتح آن جام را نداشت.

البته شرایط و محیط بسیار فرق می‌کند، زیرا بعد از سال‌ها برگزاری جام بین‌قاره‌ای و سپس جام باشگاه‌های جهان در توکیو ژاپن، اینک این رقابت‌ها را به امارات سپرده‌اند که با این که در ماه دسامبر به سر می‌بریم، از اروپا و آمریکا بسیار گرم‌تر است. در ژاپن ما با زمستان و سرمای حداقل 7، 8 درجه سانتی‌گراد مواجه بودیم؛ اما در امارات در انتظار گرمایی حدود 25 درجه سانتی‌گراد هستیم که الان در هیچ جای اروپا در دسترس نیست.

آنچه تفاوتی نکرده، لزوم عوض و بدل کردن نفرات و اجرای سیستم چرخشی در 2 بازی‌مان در امارات است؛ زیرا مسابقه فینال بسیار سخت‌تر از نیمه نهایی برای ما خواهد بود و خودمان نیز دست‌کم 10 مصدوم عمیق و جزئی داریم که در آستانه هر بازی چند نفرشان می‌رسند و چند نفرشان هم خیر. یادم می‌آید 5 سال پیش در بازی اول‌مان پیتر کراوچ را در نوک حمله لیورپول قرار دادم و در مسابقه دوم از فرناندو مورینتس در این پست استفاده کردم.

قاعدتا باید همین طور باشد؛ زیرا بعید می‌دانیم در نیمه‌نهایی متوقف شویم و دور از ذهن است که سایرین به طور جدی برای ما تولید مشکل کنند. با این اوصاف تحقیقات ما باید روی اینترناسیونال متمرکز شده باشد و آنها را تنها رقیب جدی خود بینگاریم. من اخیرا یک مسابقه این تیم برزیلی را شخصا از نزدیک دیدم و بسیار فنی بازی می‌کردند و می‌توانند هر تیم نامداری را از پای درآورند. البته این به معنای بی‌احترامی به سایر تیم‌های حاضر در آوردگاه امارات نیست و من در حال جمع‌آوری اطلاعات درباره آنها هم هستم تا بدانم در چه فضا و در میان کدام تیم‌ها قرار داریم.

همین‌طور است و به همین سبب آنالیزورهای ما، آن مسابقه را از نزدیک می‌بینند و ویژگی‌های تیم پیروز را به من گزارش می‌کنند تا من ترکیب اینتر را طوری بچینم که مناسب رویارویی با آن رقیب باشد. خودم نیز شخصا فیلم مسابقه را خواهم دید.

فصل، مشکلات ویژه خود را داشته اما فکر می‌کنم قسمت عمده‌ای از آن را حل کرده باشم.

در اسپانیا، بازی‌ها بیشتر فنی است و در انگلیس کار اغلب فیزیکی است و در ایتالیا تاکتیک بر هر چیز دیگری می‌چربد. هریک از این عرصه‌ها چالش مخصوص به خود را می‌طلبیده است. یک مشکل ویژه و اضافی من در ایتالیا در این فصل بازگشت دیرهنگام ملی‌پوشان پرشمار اینتر از جام‌جهانی بود و وقتی هم آمدند اغلب خسته، بی‌روحیه و مصدوم و نالان بودند و سه چهار ماه طول کشید تا همانی شوند که پیش از رفتن به جام‌جهانی بودند. به این خاطر در 4 ماه نخست فصل نوسان‌های غیرقابل گریزی داشته‌ایم اما اینک امیدوارتر هستم و با انرژی بیشتری به ابوظبی می‌رویم. یک تفاوت دیگر در سیستم خرید و فروش‌ها در این کشورهاست. در انگلیس سرمربی است که می‌گوید کدام بازیکنان خریداری شوند و کدام به فروش برسند اما در ایتالیا مثل اسپانیا این مدیران فنی و اجرایی باشگاه‌اند که اغلب بدون نظرخواهی از سرمربی دست به هر خرید و فروشی که لازم می‌دانند، می‌زنند و مربی باید خودش را با چنین شرایط متفاوتی وفق بدهد!

با این حال من در این مدت بخوبی با ایتالیا و شرایط آن وفق یافته‌ام و هر روز بیش از پیش بر شرایط موجود اشراف می‌یابم. اینتر 2 سال با سیستم مورینیو کار کرده و به آن عادت کرده بود و تغییر آن زمان می‌برد و تا زمان تغییر کامل طبعا فراز و فرودهایی در کار تیم به وجود می‌آید. با این حال من به آینده تیم خوشبینم و فکر می‌کنم که اینتر به تدریج در حال وفق دادن کامل خود با اندیشه‌های من است و ما می‌توانیم به آینده‌ای بهتر چشم بدوزیم.

به هیچ وجه. هنوز رابطه‌ای عالی با هواداران این تیم دارم و آنها نیز مرا فراموش نکرده‌اند. در بازی اخیرمان با تاتنهام در جام قهرمانان اروپا در جوزپه‌مه‌آتزا شماری از هواداران لیورپول به دیدارم آمدند و با هم گفت‌وگو کردیم. خودم نیز رخدادهای باشگاه را دائما تعقیب می‌کنم و از نتایج‌شان مطلعم. شما نمی‌توانید تیمی را که 6 سال با آن زندگی کرده‌اید، به سادگی فراموش کنید.

یک نسل فوق‌العاده فنی و کارآمد اینک در فوتبال اسپانیا جولان می‌دهد که از عهده هر کار بزرگی برمی‌آید. توانایی این گروه ویژه، تبدیل کردن کارایی‌های فنی‌اش به قابلیت‌های فوتبال مدرن و به واقع ادغام عالی این دو خصلت با یکدیگر است.

چرا که نه، اما فکر می‌کنم برای این مهم هنوز جوان باشم. بهتر بگویم آدمی با انرژی و سن من باید درگیر فوتبال باشگاهی باشد که هر روزه است و برنامه بسیار سنگین‌تری را دربر دارد، حال آن که مربیگری تیم‌های ملی زمان بسیار کمتری را در طول سال شامل می‌شود و در اکثر اوقات حداکثر 10 بازی را در این پست تجربه می‌کنید. این پروسه بیشتر برای مربیانی مناسب است که پیر شده و حداقل 58 یا 60 سال سن داشته باشند و سیستم باشگاهی با سالی 60 تا 70 مسابقه برایشان سخت است. بنابراین من هم صبر می‌کنم تا پیرتر شوم.