پُستخانه

(هه‌هه‌هه! انگار نمی‌دونی که تو دنیای علم هیچ کاری نشد نداره! فقط حیف که آدمایی با نگاه علمی دور و بر آدم کمن!) خیلی راحت دستت رو بگیر بالا و بگو: آقا اجاااازه...؟ اگه آخر ترم نمره‌مون رو می‌دین، که بیخودی حرص نخوریم و به بقیة حرفاتون گوش بدیم! (فقط یادت باشه اگه اونم گفت حرص نخور، ممکنه مدرک رو بهت بده، ولی نگاه علمی رو...؟ نع!)

خب! حالا که یه همچو اتفاقی برات نیفتاده! پس بگو بینم، می‌شه با یه گوشه نشستن و زانوی غم به بغل گرفتن و واس خودت خیالپردازی کردن و همین جور هی‌ی‌ی‌ی حسرت خوردن، حتی یه کوچولو تغییری تو زندگیت به وجود بیاری؟! می‌تونی با یه همچی کاری یه دل یکرنگ و نزدیک پیدا کنی؟! از دایرة اوهام بیا بیرون و تو دنیای واقعی زندگی کن عزیزک مادر، وگرنه به جان خودم نباشه... (نه... همون به جان خودم! ...چه کاریه دشمن واس خودم دُرُس کنم؟!) کلاه زندگیت پس معرکه‌س! می‌گی نه؟ واستا و نگاه کن! حالا نشسته هم می‌شه دیدهاااا... ولی اگه حتی یه‌نمه، این‌قد، یه کوچولو، تاریخ، اونم تو شاخة زیست‌شناسی و بخصوص دربارة فرگشت انسان مطالعه کرده بودی، می‌دونستی که حداقل در یکی از اون زمان‌های بسیار بسیار دورِ بدونِ امکاناتی که می‌گی، آدما دل که چه عرض کنم، پاش می‌افتاد تمام هیکل پسرعموهاشونم می‌خوردن! یه گشتی تو اینترنت بزن تا این‌جا و اون‌جا ردّ پای هوموهابیلیس‌ها یا همون انسان‌های ماهری رو ببینی که بعضی از دانشمندا و محققا معتقدن به دلیل کمبود غذا، پسرعموهای خودشون رو‌ که بهشون می‌گیم آسترالوپیتکوس رودولفونسیس، یه لقمة چرب کردن و نسلشونو از رو زمین منقرض کرده‌ن! فک کن! یه جایی یه آدمایی بودن که جزو آداب غذا خوردن و مهمونی رفتنشون تعارف دل و رودة همدیگه بوده! من که دودلم یه همچو زمانی یکدلی کجا بوده!) به هر حال، یادت باشه دفعة بعد اسمت رو هم بنویسی ماااادر.

واااای‌ی‌ی! اون قضیة سوختن غذا یادته؟! هاه‌هاه‌هاه! چه باااامزه! واااای‌ی‌ی! نشمیل... تو دارای یک عدد بچمیل شدی‌ی‌ی ماااادر؟ هه‌هه‌هه! چه شیییییرییییین! ببین این پاسخگو چه بزرگ شدن‌ها و ازدواج‌ها و بچه‌دار شدن‌ها و... غصه‌ها و خنده‌هایی از این بروبچ تو خاطراتش ثبت کرده! (چقدر عمر آدم زود می‌گذره... 20-19 ساله بودی‌هاااا... می‌بینی؟! یادته؟ همه‌مون داریم می‌شیم خاطره!)