طبل‌های جنگ در شبه‌جزیره‌ کره

به گزارش ایسنا، روزنامه‌ اماراتی البیان، در تحلیلی تحت عنوان "طبل‌های جنگ در شبه جزیره کره" به قلم یک روزنامه‌نگار روسی می‌نویسد:«تبادل آتش بین پیونگ یانگ و سئول در 23 نوامبر، رویدادی غافلگیر کننده نبود و نمی‌توان آن را برخوردی جدید برای این منطقه دانست.

تنش موجود در روابط دو کشور به ویژه بحث تبادل آتش از سال‌ها پیش وجود داشته و هم‌چنان ادامه دارد.

بسیاری از کارشناسان، کره‌ شمالی را مسئول اول بحرانی شدن این وضعیت پس از بمباران جزیره عاری از سلاح یون پیونگ می‌دانند. اقدامی که بنا به نظر این کارشناسان، کره‌ جنوبی را به دفاع از خویش وا داشت.

این کارشناسان معتقدند، پناه بردن پیونگ یانگ به بمباران همسایه جنوبی‌اش در واقع نوعی تلاش از سوی دولت کره شمالی جهت نهایی کردن بحرانی است که بین این دولت و مخالفانی که بر ضرورت تکیه بر آزادی‌های سیاسی و جذب سرمایه‌گذاری‌های خارجی تاکید دارند،‌ وجود دارد.

علاوه بر این، تغییرات سیاسی درکره جنوبی پس از به قدرت رسیدن لی میونگ باک، رئیس جمهور راست‌گرای این کشور و تلاش وی برای نزدیک شدن به واشنگتن نیز در افزایش تنش بین دو کره دخیل بوده است؛ تلاشی که با پاداش واشنگتن به سئول مبنی بر پذیرش میزبانی این کشور برای نشست گروه 20 همراه بود.

واشنگتن علاوه بر این اقدام، به کره جنوبی وعده داده که سال آینده میزبان کنفرانس بین‌المللی هسته‌ای باشد و در مقابل سئول نیز به آمریکا اجازه می‌دهد تا 40 هزار نیرویش را درکره جنوبی در پایگاه‌های نظامی مستقر کند، آن هم در شرایطی که پایگاه نظامی آمریکا در ژاپن از مشکلاتی هم‌چون درخواست‌های شدید مردمی و حزبی مبنی بر کاهش تعداد این پایگاه‌ها در ژاپن رنج می‌برد.

از سوی دیگر، روند مذاکرات بین پیونگ یانگ و سئول نشان می‌دهد که امکان عملی ایجاد تفاهم بین دو طرف وجود دارد و بیش از 200 شرکت کره جنوبی در زمینه‌ تجاری باکره شمالی همکاری دارند. حجم مبادلات تجاری دو کشور نیز 254 میلیون دلار است و طرح‌های اقتصادی مشترکی بین دو کشور اجرا شده که از جمله‌ آن منطقه‌ گردشگری کیون سانگ،‌ منطقه‌ صنعتی کیسونسک و خط آهن است.

روابط بین دو کره پس از روی کار آمدن لی میونگ باک درکره جنوبی از دو سال پیش تا کنون بحرانی شد؛ یعنی همان زمانی که از همکاری با کره شمالی پیش از حل و فصل مشکل هسته‌ای‌اش سر باز زد و از پیونگ یانگ خواست تا از برنامه هسته‌ای نظامی‌اش صرف نظر کند.

اما روند تحولات و رویدادهای سیاسی نشان می‌دهد که این مساله تنها در این موضوع خلاصه نمی‌شود، بلکه باید به مساله بحران بین واشنگتن و پیونگ یانگ نیز بازگردیم؛ بحرانی که نتیجه‌ عدم پایبندی آمریکا به توافق‌هایش باکره شمالی و پافشاری دولت پیونگ یانگ بر ساخت موشک‌های بالستیک است.

در آن زمان غرب هیچ تلاشی برای حل و فصل این بحران از طریق را‌ه‌کارهای میانه و درک نیازهای کره شمالی نکرد بلکه برعکس به تجهیزکره جنوبی به سلاح و تجهیزات نظامی و حمایت اقتصادی از آن روی آورد، با وجود این که خواسته‌های کره شمالی بسیار کم‌تر از بودجه‌های تسلیحاتی برای همسایه‌ی جنوبی‌اش بود.

اما به نظر می‌رسد که واشنگتن نمی‌خواهد از بازی وحشتی که پیونگ یانگ برای همسایه‌اش به راه انداخته و موجب شده که این کشور به آغوش آمریکا پناه برده و از آن طلب حمایت و کمک کند‌، خود را کنار بکشد.

در آن سو، موضع‌گیری چین در این خصوص که معتقد است مانورهای نظامی آمریکا وکره جنوبی در نزدیکی شبه جزیره‌ کره به افزایش تنش در این منطقه منجر شده، حقایق تعامل غرب با پرونده‌ بحران شبه جزیره کره را فاش کرد.

واشنگتن نیز ناوهای هواپیمابر خود را به کره جنوبی فرستاد و اعلام کرد که ناو یو.اس.اس. جورج واشنگتن برای انجام مانورهای مشترک به نیروهای دریاییکره جنوبی در غرب شبه جزیره‌ کره می‌پیوندد.

وزارت امور خارجه‌ چین از سرگیری مذاکرات شش‌جانبه برای عاری سازی شبه جزیره‌ کره از سلاح هسته‌ای را خواستار شده و بر ضرورت حفظ ثبات در این شبه جزیره با هدف حفظ ثبات تمامی طرف‌ها تاکید کرده است.

اما در این میان موضع آمریکا موضعی تند بود و طی آن باراک اوباما، رئیس جمهور آمریکا، سئول را هم‌پیمان واشنگتن از زمان جنگ کره معرفی کرد و بر قدرت آمریکا جهت پایبندی به دفاع از این کشور به عنوان بخشی از این ائتلاف تاکید کرد.

این همان چیزی است که آمریکا را به عنوان طرفی در بحران قرار داده است، آن هم پس از آن که به عنوان عضو مذاکرات شش جانبه برای حل بحران پیونگ یانگ و سئول از بیش از شش سال پیش میانجی حل بحران در شبه جزیره کره بود.

شکی نیست که غرب از حل و فصل بحران شبه جزیره کره به دلیل پافشاری‌اش بر ضرورت براندازی دولت پیونگ یانگ ناتوان شده است، به ویژه آن که دولت سابق آمریکا نیزکره شمالی را جزو محور شرارت دانسته و بر ضرورت به انزوا کشاندن آن تاکید کرد؛ هر چند که مجبور به عقب‌نشینی از این موضع و ورود به مذاکرات با این کشور برای حل و فصل بحران موشکی شد.

برخلاف موضع آمریکا، روسیه بر ایجاد روابط متوازن با دو کشور با تکیه بر ضرورت برقراری ثبات در منطقه و بیانیه‌ مشترک سال 1992 پیونگ یانگ و سئول در خصوص عاری‌سازی شبه جزیره‌ کره از سلاح هسته‌ای تاکید دارد.

اکنون اجماعی نسبی در این خصوص وجود دارد که به انزوا کشیدنکره شمالی و تحریک نظامی آن هرگز به حل و فصل بحران شبه جزیره‌ کره منجر نمی‌شود و گشودن کانال مذاکرات تنها راه برای حل و فصل بحران این منطقه و عاری‌سازی آن از سلاح هسته‌ای است.»