پُستخانه

 [در ضمن:] 4-اگه کوتاه‌تر بنویسید، امکان چاپش بیشتره‌هااااا. 5-برای نوشته‌های طنز و بانمک پارتی‌بازی می‌شه! 6-پارتی ندارین؟ آااااخی! پس یه‌چی بنویسین که چفت و بستش درست باشه، یه حرفی داشته باشه که به درد دیگران بخوره، آخرشم نگیم: حالا منظور؟!! 7-تا رسیدن و چیدن نامه‌ها و ایمیلهاتون، یه یکی دو ماهی (ناااااقااااابل!) صبر کنین. بچه‌م رو گازه و چم‌دونم نامه‌م نوبره و اینا، چیییییی؟... نه‌اااااریییییم‌هااااا!!

زهرا چاوشی از اهواز: دفتر خاطراتم را ورق می‌زنم. تلخ، شیرین، تلخ، شیرین... کاش می‌شد تمام خاطرات شیرین را تا ابد به خاطر سپرد؛ اما افسوس که طعم تلخ خاطره‌ها ماندگارتر است.

عادل: یادش به خیر، قبلنا بچه‌ها باصفاتر بودن، حرفاشون از ته دل بود، خاطره می‌نوشتن اما حالا همه‌ش شده متن ادبی. حالا حرفاشون بدون روح شده و خشک. بهتر نیست اسم این صفحه رو بذارین «خانه ادبیها»؟

نگار: ...من حالم خوبه چون از وقتی تو برگشتی حالم دوباره خوب شده. درسته صفحه ما بروبچ یک‌صفحه‌ای شده اما وجود تو برای من یک نفر از هر چیز دیگه‌ای باارزشتره... ببخشید که توی این برگه نوشتم چون دیدم بهترین فرصته که خانم عرب رو [تو نمایشگاه مطبوعات] دیدم و [می‌تونم] نامه‌[ام رو] بدم تا ایشون به شما برسونه. حتماً جواب بدی. یادت نره.

هیرش سهرابی از دیواندره: ...از یاد رفته‌ام چون کفشی که پس از مدتی به گوشة خیابان پرت شده است. از یاد رفته‌ام چون مُرده‌ای که پس از سه روز به خاک سپرده شده است. از یاد رفته‌ام چون پیرمردی که مدتهاست در گوشة [خانة] سالمندان پرت شده است. از یاد رفته‌ام همچون کابوس تلخی که مدتی نیست در خواب دیده‌ام.

کوثر اوجانی 18 ساله از بابلسر: ...ماهیگیری شده‌ام که به هوای تو در مِهِ صبح، از خواب برمی‌خیزد و روی آرامِ آبیِ دریای قلب تو زیر نگاه نارنجیِ طلوع، تورِ با تار و پودِ امید و عشق خالص را... به امید به دام انداختن مِهر تو [به آب می‌اندازد]... ولی باز هم هنگام غروب... دستِ خالی از مهرِ تو به خانه می‌رود.

غزل بیگلری از کرمانشاه: ...یه زمونی تموم عشق زندگیم شده بود چاردیواری و بروبچ واقعاً دوست‌داشتنی. هر دوشنبه که می‌رسید زمین و زمون رو بهم می‌دوختم که هر طور شده چاردیواری رو به دست بیارم و هر هفته واسه‌ش نامه می‌نوشتم و منتظر چاپشون می‌موندم... راستش وقتی هنوزم اسم برخی از بروبچ قدیمی مثل سید میلاد اشرفی، شب جنگلبان، جعفر دردمندی و... رو می‌بینم خیلی خوشحال می‌شم. حسامی عزیز می‌بینی؟ قدرشون رو می‌دونی؟ به نظرم این‌قدر وفادار بودن کار هر کسی نمی‌تونه باشه.

یه حوا: ...باز آن جادوگر زیبای فصلها آمد. پائیز، افسونگری که پیامت با مهر همراه است و بهای بودنت را برگها باید بپردازند. پائیز، ای که عصیانزده‌ترین احساسها با تو یکی‌ست، به من نگاه کن، به من که از جنس تو و یک مهرگانم. من با تو پیوند خورده‌ام و نارنجی‌ترین لحظاتم، فرا رسیدن توست. پائیز، ای که لقب پادشاه فصلها با توست، به من نگاه کن؛ من یک پائیزی‌ام. توفانهای دل‌انگیزت را از من نگیر...