تکرار بدون نوآوری

اولین موضوعی که در این فیلم به آن پرداخته می‌شود، زندگی پیرمرد و پیرزنی است (محسن قاضی مرادی در نقش آقاصادق و آزیتا لاچینی در نقش منیر) که علی‌رغم مخالفت دختر پیرمرد، تصمیم دارند با هم ازدواج کنند. در این مسیر هر کدام از آنها تا جایی که برایشان مقدور است می‌کوشند تا راهی برای راضی کردن دیگران و انجام این وصلت پیدا کنند، اما چون زبان و لحن فیلم طنز است، بیشتر تلاش‌های آنها به جای این که رنگ و بویی از تجربه و پختگی‌شان داشته باشد، شبیه شیطنت‌های جوانان است. همان طور که از ظاهر قصه پیداست، هدف فیلم این است که از تصمیم این 2 شخصیت سالخورده حمایت کند، اما اگر این‌دو‌ می‌توانستند نگاهی متفاوت از جوان‌های کم‌سن و سال داشته باشند، شاید تصمیم‌شان هم منطقی‌تر و قابل‌دفاع‌تر به نظر می‌رسید. در واقع به نظر می‌رسد که فیلم بیان واقعیت را در پس پرده‌ای از طنز نادیده گرفته است.

داستان دومی که فیلم به آن می‌پردازد، داستان زن و شوهر جوانی (حسن جوهرچی در نقش علیرضا و مریم کاویانی در نقش شیرین) است که به علت ناتوانی زن قادر به بچه دار شدن نیستند. شیرین به خاطر فشار ناشی از این نقص دچار مشکلات روحی می‌شود و به همسرش شک می‌کند در حالی که علیرضا کاملا به همسرش وفادار است.

سیما (با بازی رزیتا غفاری) نقطه اشتراک این دو خانواده به هم است. با رفت و آمد سیما به خانه منیر خانم و برادرش علیرضاست که با داستان دو خانواده آشنا می‌شویم. نکته قابل تامل این شخصیت، مثبت بودن و فرشته خو بودن اوست. او از طرفی یک پرستار دلسوز است و از طرفی دیگر خواهرشوهری مهربان‌تر از خواهر است. سال‌هاست که شخصیت‌های مثبت و فرشته خو که هرگز حتی برای لحظه‌ای آرامش خود را از دست نمی‌دهند و لبخند از روی لبانشان کنار نمی‌رود، پای ثابت تولیدات تلویزیون و سینمای ما هستند. این شخصیت‌های تک‌بعدی کارشان فقط آشتی دادن آدم‌ها با یکدیگر است بدون این که در ایجاد کشمکش قصه نقشی داشته باشند.

«خواستگاری در وقت اضافه» تله‌فیلمی بسیار معمولی و بدون فراز و نشیب است که برای پررنگ شدن جنبه‌های طنز، نقش‌های مثبت و منفی آن به راحتی کارهای توجیه‌ناپذیر انجام می‌دهند. بازی بازیگران همه در حد متوسط است. البته بازیگران مقصر این بازی متوسط نیستند، بلکه فیلم چنان ساده و بدون پیچیدگی است که عملا توانایی چندانی از بازیگر نمی‌طلبد و قابلیت‌های او را به چالش نمی‌کشد. ضمن این که به نظر می‌رسد هدف از ساختن چنین فیلمی، انتقال مفاهیم اخلاقی از ساده‌ترین راه و به واضح‌ترین شکل به مخاطب است، اما فراموش نکنیم که وقتی قرار است به سراغ سوژه‌ای برویم که پیش از ما بارها به شکل‌های مختلف روایت شده، تنها نکته‌ای که می‌تواند امتیازی برای اثر ما فراهم کند این است که نوع پرداخت و شیوه روایت ما با روایت‌های قبلی تفاوت داشته باشد. وگرنه برای قصه‌ای تکراری با پرداخت و بیان کلیشه‌ای هیچ وجه مثبتی باقی نمی‌ماند که بتواند مخاطب را جذب کند.