دورکاری ،فقط از دور آسان است

اما در دنیای واقعی، تا وقتی ترکیب‌هایی مثل «آینده نزدیک»، «بزودی» و... وجود دارند، خبرها فراوانند و کار مسوولان راحت است. سخنان زهرا سجادی، معاون آموزشی وپژوهشی مرکز امور زنان و خانواده ریاست جمهوری در هفته گذشته یکی از مصادیق همین موضوع است.

او در گفت‌وگویی اعلام کرده «در آینده‌ای نزدیک طرح دورکاری برای زنان و دختران جویای کار» اجرا خواهد شد اما موانعی در این باره وجود دارد که ثابت می‌کند وعده سجادی، تا عمل فاصله زیادی دارد.

مهم‌ترین نکته ناقض گفته‌های این مسوول، فراهم نبودن تجهیزات لازم دورکاری همچون اینترنت پرسرعت و ارزان‌قیمت برای همه اقشار جامعه و برنامه‌ای برای آموزش همگانی و کم‌هزینه استفاده از این تجهیزات در کشورمان است.

همچنین طرح دورکاری، نیازمند مدیرانی متخصص در این حوزه برای نظارت بر عملکرد نیروهاست در حالی که چنین ناظران آموزش‌دیده‌ای در سازمان‌ها و ادارات ما وجود ندارند.

معاون پژوهشی و آموزشی ریاست جمهوری در امور زنان و خانواده در سخنانش، دورکاری را به عنوان نسخه‌ای قابل استفاده برای بیشتر زنان جویای کار مطرح کرده بود در حالی که شمار بالایی از این قشر،‌ تحصیلکرده هستند و نوع رشته‌های انتخابی بسیاری از آنها، حضورشان را در محل کار الزامی می‌کند، برای مثال آیا معاون پژوهشی رئیس‌جمهور، یک مهندس مکانیک ، یک پزشک یا یک مهندس معماری می‌تواند دورکار شود؟ از سویی دیگر وضع قوانین کاری که امنیت شغلی کارمندان دورکار و امکان بهره‌مندی آنها از حقوق و مزایایی همچون کارمندان عادی را تضمین کند، نیز برای عملی شدن چنین طرحی ضروری است.

اینکه اجرای قانون دورکاری می‌تواند برای برخی زنان کارمند مفید باشد، سخن درستی است اما به شرط آن‌که همه شرایط و ضمانت‌های لازم برای آن فراهم شده باشد.