کار سخت «الگری» در آث‌میلان ایتالیا

میلان و آلگری برای درک متقابل هم فرصت اندکی داشتند و نتایج این عدم درک خیلی زود در بازی دوم فصل مقابل چزنا مشخص شد و میلان بازی را با نتیجه 2 بر صفر به حریف ناشناسش واگذار کرد.در آن بازی مشکل عدم تنظیم روند کار کاملا واضح بود و به نظر می‌رسید بازیکنان نادرستی برای تاکتیک 3-3-4 انتخاب شده‌اند و رونالدینیو، زلاتان و پاتو به دفعات در برگشت برای تصاحب توپ ناموفق بودند و بازیکنان چزنا به سادگی در درگیری برای تصاحب توپ با ماسیمو آمبروتسینی و آندره پیرلو کند و کم سرعت موفق بودند. حتی در بازی با اوسر که میلان با دو گل به پیروزی رسید هم عدم مشارکت خط هافبک تیم و حضور پرتعداد در خط حمله مورد انتقاد روزنامه‌های ایتالیایی قرار گرفت.

در بازی‌های بعدی مقابل جنوا، کاتانیا و لاتزیو آلگری تغییر کوچکی در تیم داد و از کوین پرینس بواتنگ استفاده کرد که در تابستان امسال در جنوا کشف شده بود. او قطعا می‌توانست با توانایی‌های تهاجمی‌اش در سیستم 3-3-4 موثر باشد اما درکارهای دفاعی نقش چندانی نداشت و جناح راست میلان را ضربه‌پذیر کرده بود. با مصدومیت آمبروتسینی، ماتیو فلامینی در جناح راست به کار گرفته شد ولی با تمام تلاش‌هایی که گتوزو در بازی با آژاکس از خود نشان داد هنوز تیم از نظر تاکتیکی نقص داشت و سیدورف هم تاکید کرد بازی مستقیم برای زلاتان و ارسال توپ‌های بلند نمی‌تواند چاره‌ساز باشد.

این اظهار نظرهای منفی سبب شد تا آلگری برای بازی با پارما سیستم را به 2-1-3-4 تغییر دهد که طی آن رونالدینیو به عنوان رابط خط میانی و حمله کار می‌کرد و سیدورف، پیرلو و گتوزو عقب‌تر از او کار می‌کردند. این روش در بازی با کیه‌وو هم جواب داد اما مقابل رئال به مانع سختی برخورد کرد.

میلان با این‌که در نیمه اول دو گل دریافت کرده بود اما بیش از حریف توپ را در اختیار داشت اما ضعف سازماندهی دفاعی میلان موقعیت‌های زیادی در اختیار کریس رونالدو و یارانش قرارداد تا جایی که رئال به سادگی می‌توانست در این نیمه تعداد گل‌هایش را به رقم 5 برساند. دانیله بونرا که جای تیاگو سیلوای مصدوم را گرفته بود مسوول اصلی ضعف دفاع میلان بود.

رونالدینیو هم که قرار بود در میانه زمین کار کند بیشتر به جناح راست متمایل شده بود و سیدورف به ناچار به سمت چپ آمده بود و همین به ژابی آلونسو و سامی خدیرا اجازه می‌داد تا تمامی توپ‌های سرگردان میانه زمین را بدل به ضد حمله‌ای خطرناک علیه میلان کنند.

زمانی هم که میلان سعی می‌کرد تا از خط دفاع بازی را شروع کند، پاتو و زلاتان به اندازه‌ای در کناره‌های زمین حرکت می‌کردند که رساندن توپ به آنها دشوار می‌شد. در مقابل مادرید با نهایت آگاهی بازی کرد و از تمامی نقاط ضعف میلان نهایت استفاده را برد و با انرژی و تمرکز بیشتر و بدون نگرانی بابت از دست دادن توپ، همیشه برتری عددی را در میانه زمین حفظ کرد.

روبینیویی که از دقیقه 72 به بازی آمد در میان تشویق عمده تماشاگران مادریدی کار چندانی نتواست انجام دهد و میلان با حضور اینزاگی در دقایق باقی مانده به سراغ همان 3-3-4 محبوب اوایل فصل رفت و با وجود تعدد حملات تنها در یک مورد روی شوت روبینیو دروازه ایکر کاسیاس تهدید شد و در تمامی درگیری‌ها در میانه میدان رئالی‌ها به سادگی توپ را به دست می‌آوردند.

آلگری در یک ربع آخر، بازی را کاملا نگران دنبال می‌کرد و این نگرانی او نه به‌خاطر نتیجه بلکه به خاطر تسلطی بود که رئال در تمامی نقاط زمین داشت و توانسته بود موقعیت‌های فراوانی را خلق کند. بازی‌های آینده میلان با یووه است و دربی شهر میلان هم در روز 14 نوامبر خواهد بود و اگر آلگری چرخ فلک تاکتیکی‌اش را هر چه زودتر تعطیل نکند قطعا به مشکل برخورد خواهد کرد.

ساکرنت‌‌ / مترجم: امیررضا نوری‌زاده