اختلاط اکسیژن با بنزین ، باعث ایجاد احتراق در داخل سیلندر موتور می شود و باعث ایجاد حرکت پیستون ها و در نتیجه قدرت و توان در موتور خودرو می شود.
این توان ، زمانی افزایش می یابد که میزان درستی از سوخت با هوا ترکیب شود و بنزین نسوخته از سیلندرها تخلیه نشود.
این امر مهم در سیستم انژکتوری اصلاح شده است. ECU یا واحد کنترل موتور سیستمی است که از طریق کنترل میزان اکسیژن در اگزوز، در آن واحد اطلاعات را به واحد کنترل انژکتور منتقل می کند و میزان سوخت را دقیق کنترل می کند و مانع از به هدر رفتن سوخت می شود، در حالی که با کنترل دقیق میزان مصرف بنزین و احتراق آن در موتور توان موتور را افزایش می دهد.
انژکتور واحدی متشکل از چند جزء است که مهمترین جزئ این سیستم واحدی است به نام شمع انژکتور.
در این واحد بنزین تجمع از سوی ماگنتی الکتریکی فشرده می شود و با فرمان برق این بنزین فشرده شده به صورت پودری ترکیب شده با هوا و آماده احتراق به داخل سیلندر تزریق و با جرقه شمع منفجر می شود و پیستون را به حرکت در می آورد.
در حال حاضر، موتورهای انژکتوری به 2 نوعند، که نوع اول یا نوع ساده به لحاظ قیمت پایین و سهولت ، رواج بیشتری دارد. در این مدل هر سیلندر یک شمع انژکتوری دارد که عمل تزریق بنزین و هوا به داخل سیلندر را انجام می دهد.
در نوع دوم یا سیستم تزریق چند نقطه ای که مختص خودروهای گرانقیمت و پرقدرت است هر سیلندر واجد چند شمع انژکتوری است که به فواصل میلی ثانیه اقدام به تزریق سوخت در سیلندر می کنند و موتور را به حرکت در می آورند.
سیستم انژکتور با بهره گیری از چند حسگر مختلف نحوه رفتار موتور را دقیقا کنترل و اشتباهات سیستم را در لحظه تصحیح می کند و اصطلاحا به موتور اجازه تنفس صحیح می دهند.
همه این عوامل باعث شده اند این سیستم به عنوان سیستمی کارآمد مطرح شود و به عنوان بهترین گزینه موجود مورد توجه قرار گیرد.
کاهش مصرف سوخت و جلوگیری از اتلاف سوخت در سرعتهای بالا از دیگر مزیتهای سیستم انژکتوری است. در سیستم کاربراتوری متعاقب بالا رفتن سرعت و باز شدن کاربراتور مصرف بنزین بسیار افزایش می یابد و گاهی به چند برابر می رسد، حال آن که این اتفاق در سیستم انژکتوری به صورت یک متغیر قابل کنترل مطرح است.