جدال نفسگیر با صخره‌ها

باید اهل کوه و طبیعت باشی تا بتوانی از لحظه لحظه صعود لذت ببری، بتوانی زیبایی صعود را درک کنی و آرام آرام با کوه‌ها رابطه‌ای دیگر را برقرار کنی.

کوهنوردی کار سختی است، آن هم به شکل حرفه‌ای‌اش. فرق می‌کند با این که تو تفریحی، پنجشنبه‌ای، جمعه‌ای با دوستانت قرار کوه بگذاری و مثلا راه درکه یا در بند را در پیش بگیری، از مسیری که کاملا مشخص است و بی خطر بالا بروی و وسط راه توی یک کافه بنشینی و صبحانه‌ای بزنی و بعد دوباره ادامه مسیر را بگیری و بالا بروی.

کوهنوردی در شکل حرفه‌ای‌اش یعنی خطر. هرچقدر هم که تبحر داشته باشی و تجربه‌ات بالا باشد باز باید مراقب باشی، باز باید احتیاط کنی و قبل از صعود همه چیز را دوباره چک کنی. تا چیزی را از قلم نینداخته باشی. اگر وسیله‌ای از قلم افتاده باشد و یادت رفته باشد که آن را با خودت بیاوری، بالا که بروی فقدانش هم برای خودت دردسر می‌شود و هم برای دیگران. 10 بار هم که مثلا به علم کوه رفته باشی، برای یازدهمین بار که قصد صعود می‌کنی، باید حواست را کامل جمع کنی، کوه را نمی‌شود دست‌کم گرفت. با کوه نمی‌شود شوخی کرد. باید آماده باشی و حواست جمع باشد تا بتوانی هم از پس صخره‌ها بر بیایی و هم لذت ببری از این که داری بالا می‌روی از راهی که صعب‌العبور است. راهی که فقط تعداد کمی از آدم‌ها توانسته‌اند از آن بگذرند و به بالای قله‌ای برسند که همیشه آفتاب از پشت آن بیرون می‌آید.

کوهنوردی در کنار همه اینها عشق هم می‌خواهد. فتح قله‌ها هیچ معروفیتی برای تو نمی‌آورد. فوتبال نیست که با چند تا گل زده در مستطیل سبز زود راهی صفحه اول نشریات شوی و چپ و راست با تو مصاحبه کنند. باور نمی‌کنید به حافظه خودتان رجوع کنید، نام چند کوهنورد ایرانی را می‌توانید به خاطر بیاورید که به ارتفاعات بالای 8000 متر صعود کرده‌اند. نام چند کوهنورد را می‌توانید به خاطر بیاورید که دیواره 800 متری علم‌کوه را بالا رفته‌اند.

نه کوهنوردی برای آدم شهرت نمی‌آورد. حتی اگر اورست را هم فتح کنی روی جلد مجله‌ها نمی‌روی. روی جلد مجله‌ها جای آدم‌های دیگر است. کوه ورزش سکوت است. در سکوت باید بالا بروی. نمی‌شود توی کوه جنجال کرد. اصلا کسی نیست که بخواهد توی کوه جنجال کند. داوری هم نیست که بین تو و صخره‌ها قضاوت کند و مثلا به بهمنی که یکهو هوس فرو ریختن کرده کارت قرمز بدهد و متوقفش کند.

با همه این حرف‌ها اما کوهنورد که شوی خود‌به‌خود تفاوت‌های زیادی را حس می‌کنی، تفاوت بین زمانی که هنوز عادت نکرده بودی با کوه بجنگی و حالا که یاد گرفته‌ای با کوه جدال کنی. تفاوتی که از زمین تا آسمان است.