قطره‌ای از اقیانوس

بزرگ‌تر که شدم از خواندن شعر و رمان لذت می‌بردم. هفته‌ای چند کتاب کرایه‌ای را تمام می‌کردم، غیر از مجله و کتاب‌های شعر. هنوز هم حافظ، فردوسی، سعدی، مولانا، نظامی و... برای من عزیزترین‌اند. پس از گرفتن دیپلم جذب رادیو زاهدان شدم و بیشتر از سالی در آن مرکز همه کار کردم؛ گویندگی، نویسندگی، بازیگری، کارگردانی، تهیه‌کنندگی، گزارشگری، حتی صدابرداری.

برای خدمت سربازی به تهران برگشتم و به رادیو نیروی هوایی آن روزگاران راه یافته، باز بیشتر از سالی در آن رادیو همه کار کردم. با مرگ پدر از سربازی (پس از 6 ماه خدمت)‌ معاف شدم.

در فروردین 1342 به رادیو ایران واقع در میدان ارک رفتم. از من تست صدا (ضبط نمونه صدا)‌ گرفتند و از اول اردیبهشت همان سال گوینده رادیو ایران شدم؛ کاری که آرزویش را داشتم و عاشقش بودم و هنوز هم هستم، بیشتر از هر کار دیگر.

ماه‌ها فقط اعلام برنامه می‌کردم، بعد اجازه گویندگی در برنامه‌های ساده‌تر را به من دادند. مدتی بعد خواندن خبرهای کوتاه (3 دقیقه‌ای)‌ و پس از آن خبرهای مشروح و برنامه‌های ادبی، فرهنگی، عرفانی و اجتماعی، مانند کاروان شعر و موسیقی، برنامه فرهنگ مردم، برنامه خانه، خانواده و... به من واگذار شد.

اینها قسمتی از کارهای من بود. مهم‌تر و باارزش‌تر از آن، آشنایی با بزرگان و پیشکسوتان رادیو و کارکردن در کنار ایشان بود. بعضی‌هایشان به سرای باقی رفته‌اند که خدایشان قرین رحمت کناد.

بسیار مدیون نامدارانی هستم مانند عزیزالله حاتمی، ابوالقاسم رنجوی شیرازی، احمد سروش، پژمان بختیاری، مهدی سهیلی، مهدی اخوان ثالث، دکتر ضیاءالدین سجادی، نعمت‌الله قاضی، محیط طباطبایی و بسیاری دیگر که ذهن و اندیشه مرا با اصول فن بیان و دقایق و رموز گویندگی رادیو، بویژه شعر و ظرایف آن آشنا کردند و فن بیان و شگردهای درست خواندن شعر را از من دریغ نکردند.

من که شیفته ادبیات بودم یکی دو سال بعد، از قسمت خبر جدا شدم و دوباره به ضبط برنامه‌های ادبی، فرهنگی، عرفانی و اجتماعی پرداختم. در همان سال‌ها هم به تحصیل ادامه می‌دادم.

گرچه همیشه در حال آموختن بوده‌ام و هر چه را که به فن بیان و گویندگی مربوط می‌شد و به آن مدد می‌رساند، می‌خواندم. از تقطیع شعر و صنایع بدیعی گرفته تا زبان‌شناسی، ارتباطات، جامعه‌شناسی و ادبیات، البته در حد بضاعت خود که هنوز هم ادامه دارد. آنچه دریافتم تازه قطره‌ای از اقیانوس است.