خودش می‌فهمید عقاب چگونه چیزی است

پرنده به پاشنه قایق رسید و نشست. سپس دور سر پیرمرد پرید و روی ریسمان نشست که برایش راحت‌تر بود.

پیرمرد از پرنده پرسید: «تو چند سال داری؟ سفر اولته‌؟»

پیرمرد که حرف زد به او نگریست. آنقدر خسته بود که ریسمان را هم دید نزد و همچنان که پنجه‌های ظریفش ریسمان را گرفته بود روی آن خم و راست شد.

پیرمرد به او گفت: «ریسمون محکمه خیلی هم محکمه. دیشب که باد نبود تو چرا اینقدر خسته‌ای؟ مرغا هم دیگه اون مرغای قدیم نیستن.»

به عقاب‌ها اندیشید که به دریا می‌آیند تا آنها را پیدا کنند. اما در این باره چیزی به چلی نگفت. چون به هر حال پرنده زبان او را نمی‌فهمید و خودش بزودی درمی‌یافت که عقاب چگونه چیزی است.

گفت: «مرغک خوب خستگی در کن، بعد هم مثل باقی آدما و مرغا و ماهی‌ها برو دنبال روزیت.»

حرف زدن به او دل می‌داد چون که شب پشتش کرخت شده بود و حالا به راستی درد می‌کرد.

گفت: «مرغک اگه خواستی خونه من بمونی بمون. می‌بخشی نمی‌تونم شراع را بکشم به این باد ملایمی که داره میاد ببرمت بندر. مهمون دارم...»