پویش

دانشجوی زابلی ، چرا در ارومیه ؛

کد خبر: ۳۵۳۲

اما همه بحث در این است که چرا آزمون ورود به دانشگاه به صورت یکپارچه و سراسری انجام می پذیرد؛ چرا همه ساله درصد فوق العاده ای از داوطلبان ورود به دانشگاه ها نمی توانند در شهر یا استانی که مقیمند، وارد دانشگاه شوند؛ چرا باید همه ساله دهها هزار دختر و پسر جوان مشتاق ادامه تحصیل در مراکز دانشگاهی ، خانواده خود را ترک کنند و در شهری دورافتاده و در غربتی آشکار، عموما در رشته ای که در دانشگاه شهر یا استان خودشان وجود دارد، درس بخوانند؛ چرا باید بیش از90 درصد دانشجویان برخی از واحدهای دانشگاهی در شهرها و مناطقغیر بومی باشند؛ چرا باید جوانانی که تا دیروز دانش آموز بودند و در کانون گرم خانواده و با نظارت و حمایت مستمر اولیای خود بطور تمام وقت مشغول تحصیل بودند، پس از شرکت در کنکور به اصطلاح سراسری ، اینک به دور از خانه و کاشانه خود و خارج از حوزه سرپرستی والدین و محروم از محشور بودن با ایشان در گوشه ای از خوابگاه دانشگاه اگر مقدور باشد یا در اتاقی در شهر غریب با برنامه تحصیلی نیمه وقت )بین دوازده تا حداکثر بیست ساعت در هفته ( درس بخوانند؛ در یک نگاه کلی ، زندگی در غربت برای بیشتر جوانان 1918 - ساله دختر و پسر با مشکلات فراوانی همراه است در کنار برخی از آسیب پذیری های زیستی ، روانی ، رفتاری و کم اشتهایی تحصیلی که دامنگیر جوانان دانشجو در غربت می شود، خانواده های ایشان نیز عموما در نگرانی و دغدغه خاطر به سر می برند و ناگزیر مایوس از انتقال فرزندشان به دانشگاه شهر محل سکونت خود یا نزدیکترین شهر به محل سکونتشان ، چاره ای جز صبر و تحمل نمی یابند. اما سخن این است که درصد قابل توجهی از جوانان دیپلمه ای که مجبور می شوند برای ادامه تحصیل در شهرهای غریب زندگی کنند، بعد از یکی دو سال ، دچار آسیبها و کژروی های اسفبار می شوند این مساله واقعا جای تامل ، تفکر و تحقیق دارد آخر چرا باید دختر یا پسر دیپلمه تهرانی برای ادامه تحصیل در رشته ای که در تهران وجود دارد، به بیرجند و بوشهر و یزد برود و دختر و پسر جوان بیرجندی و بوشهری و یزدی به تهران بیایند یا به اتفاق در زابل و بندر عباس و ارومیه ادامه تحصیل بدهند و خانواده های ایشان با نگرانیهای گوناگون، هزینه های فوقالعاده را متحمل شوند؛البته تذکر این نکته نیز لازم است که سخن این نیست که دختر و پسر بیرجندی و بوشهری و یزدی به تهران نیایند و فرصت ادامه تحصیل را در دانشگاهی مثل دانشگاه تهران نداشته باشند؛ بلکه سخن این است که مجبور به انتخاب چنین گزینه ای نباشند. قدر مسلم این حق طبیعی جوانان با استعداد و هوشمند در اقصی نقاط شهری و روستایی کشور است که در صورت برخورداری از قابلیت های برجسته هوشی و تحصیلی ، در مهمترین و غنی ترین دانشگاه ها و با امکانات مطلوب ادامه تحصیل دهند؛ لیکن نباید این مساله بهانه ای برای دفاع از پدیده کنکور سراسری باشد.