خداحافظ حیات وحش دماوند

ماجرای تلاش برای ساخت جاده‌ای آسفالته در دماوند نیز را که همه به یاد داریم. همان جاده‌ای که به خاطر پافشاری دوستداران محیط‌زیست، آسفالت شدنش منتفی شد ولی به شکل مسیری ماشین‌رو، خشک و خالی از پوشش گیاهی بر پیکره دماوند باقی ماند.

معلوم نیست ساخت این جاده به کجا می‌رسد یعنی معلوم نیست حامیان طبیعت برای متوقف کردن آن کاری از دستشان برمی‌آید یا نه؟ ولی این مساله کاملا واضح است که اگر این جاده ساخته شود، دیگر از «بوم»، «تنگل چال» و «وزان» تنها یک اسم باقی می‌ماند و حیواناتی که به ارتفاعات دماوند آویخته‌اند، آخرین پناهگاه امن‌شان را از دست می‌دهند.

اما اگر جاده ساخته شود و کوهنوردان و گردشگران بتوانند مثل خیلی از نقاط دیگر ایران با ماشین از کوه بالا بروند، آن وقت زباله‌هایی که امروز بسختی پنجه در گلوی دماوند انداخته‌اند تا ارتفاع 4 هزار متری منتشر خواهند شد و یک بار دیگر کوهنوردان خارجی که برای صعود، هزاران دلار پول پرداخته‌اند از آمدن به دماوند متعجب خواهند ماند.

اینها تفاوت ما با کشورهای حامی محیط‌زیست است؛ با ژاپنی‌هایی که در کوه فوجی مسیر کوهنوردی را طناب‌کشی کرده‌اند تا کسی پا آنطرف‌تر نگذارد و با آلمانی‌هایی که اگر گیاهی هر چند کوچک را از کوه بکنی، سر و کارت را به پلیس می‌اندازند.

مریم خباز / گروه جامعه