آرچ‌لینوکس، لینوکس اعظم!

می‌توان در نصب لینوکس با نصاب در محیط متنی کنار آمد‌ و خب استدلال خاص خودش را هم دارد: به‌جای این‌که با صرف وقت بسیار، گنوم و KDE را آنقدر سفارشی کنند که یک نصاب تر و تمیز داشته باشد از نصب کننده استاندارد محیط متنی استفاده می‌کنند. اما در آرچ‌لینوکس، مساله دیگری که عذاب‌آور است مدیر بسته‌های آن است که در کانال پایدار (Stable) نرم‌افزارهای به‌روزی ندارد و در بخش ناپایدار (Unstable) نیز بخوبی بحث تعیین پیش‌نیازها و نصب آنها انجام نمی‌شود، بنابراین در این شاخه جدا شده پایدار از دبیان، باید پیه کامپایل کردن سورس‌کد را به ‌خود بمالید.

نصب آرچ‌لینوکس از طریق دیسک اصلی آن در محیطی متنی همانند دبیان یا اسلک‌ور انجام می‌شود. نصب آن ساده است و اگر یک نسخه مستندسازی از وب‌سایت آرچ‌لینوکس هم برداشته شود، هیچ مشکلی هنگام نصب به‌وجود نمی‌آید.

نصب آرچ با پارتیشن‌بندی آغاز می‌شود که می‌توانید به‌صورت دستی و به‌کمک cfdisk و انتخاب نقطه فراز (Mount Point) نصب را دنبال کنید یا اجازه ‌بدهید خود آرچ‌لینوکس از تمام هارددیسک شما استفاده کند و به‌صورت خودکار عملیات فرمت کردن را انجام دهد. گام بعدی، انتخاب بسته‌ها است. می‌توانید گروهی از بسته‌ها را برای نصب انتخاب کرده و تنظیمات پیش‌فرض انتخابی آنها را تغییر دهید.

همچنین می‌توانید تنها به نصب خود لینوکس پرداخته و باقی چیزها را بعدا نصب کنید.

پس از آن باید تنظیمات هسته لینوکس را انتخاب کنید که می‌توانید هسته IDE، هسته SCSI و یک هسته کاملا سفارشی را انتخاب کنید. در مرحله بعدی، باید تنظیمات پیکربندی سیستم جدید را وارد کنید. فهرستی از فایل‌های پیکربندی برای شما نمایش داده می‌شود که هر کدام بخوبی مستندسازی شده‌اند و بسته به انتخاب شما، به‌کمک VI یا Nano ویرایش می‌شوند.

هرچند بسیاری از کاربران پیشرفته لینوکسی این مرحله را ساده می‌بینند و می‌دانند قبل از این که سیستم بوت شود چه کاری باید انجام داد، اما بهتر بود حداقل سوالی از کاربر پرسیده می‌شد که چیزی را از قلم نیندازد.

بیشتر تنظیمات پیکربندی در فایل /etc/rc.conf انجام می‌شود. در مرحله آخر بوت‌لودر را انتخاب می‌کنید و تنظیمات مرتبط با آن را انجام می‌دهید. کل عملیات نصب حدود 15 دقیقه طول می‌کشد.

در وب‌سایت توزیع آرچ‌لینوکس آمده است که این توزیع برای کاربرانی طراحی شده که سررشته‌ای در لینوکس دارند. بنابراین مشخص است که بسیاری از چیزها را باید به‌صورت دستی تنظیم کرد و سیستم‌عاملی نیست که تا نصب شود، همه چیزش آماده باشد.

اما بزرگترین مزیت آرچ‌لینوکس این است که مدیربسته‌های جالبی دارد. پک‌من (pacman) شبیه به apt یا emerge عمل می‌کند. دستورات پک‌من ساده است، مثلا دستور pacman -Syu فهرست بسته‌ها را با برنامه‌های نصب شده مقایسه ‌کرده و اگر نیازمند به‌روزرسانی بود، بسته‌ها را به‌روز می‌کند.

یافتن بسته‌ها در پک‌من نیز ساده است، به‌عنوان مثال، دستور pacman -Ss mozilla تمام نرم‌افزارهایی که این عبارت را در خود دارند، می‌آورد.

آرچ‌لینوکس توزیع واقعا پایداری است و اگر بتوانید یک نرم‌افزار را نصب کنید، دیگر خراب شدن آن کار دشواری است. اما اگر هنوز به ویرایش خطوط متنی فایل‌های پیکربندی عادت ندارید، سراغ آرچ‌لینوکس نروید. مثلا برای نصب کارت صدا، باید درایورهای ALSA را دانلود کرده و بعد چندین خط را در فایل پیکربندی سیستم ویرایش کنید که این درایور را هنگام بالا آمدن سیستم بشناسد.

آرچ‌لینوکس یکی از بهترین توزیع‌هایی است که یک کاربر خبره می‌تواند داشته باشد و لینوکس خود را به‌طور کامل مدیریت کند بدون آن‌که درگیر بسته‌ها و ... شود. برای نصب آرچ لینوکس به‌آدرس زیر بروید:‌