سرنوشت مبهم نظام کار خبرنگاری

 سال‌هاست که مرز بین خبرنگار رسمی و آزاد و حتی شبه خبرنگارانی که در حوزه رسانه مشغول فعالیت هستند از سوی هیچ نهادی مشخص نیست. اصلآ هیچ کس نمی‌داند که چه کسی می‌تواند نام روزنامه‌نگار یا خبرنگار را بر خود بگذارد و چه کسی نمی‌تواند از این عنوان استفاده کند؟ یا آن‌که تفاوتی بین این واژه‌ها از نظر حقوقی یا غیره وجود دارد یا خیر؟ . همه این سوالات در حالی مطرح می‌شود که معاونت مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی که متولی اصلی امور مربوط به خبرنگاران و روزنامه‌نگاران به شمار می‌رود هنوز بانک اطلاعات کاملی از خبرنگاران ندارد. این موضوع را می‌توان از رفتارهای این روزهای این معاونت برای شناسایی روزنامه‌نگاران و اهدای بن کارت کتاب به آنان جستجو کرد.

این معاونت برای این امر به اوراق سهام عدالت رجوع می‌کند و در این میان حجم انبوهی از روزنامه‌نگاران که این فرم‌ها را پر نکرده‌اند باز مثل همیشه از قافله روزنامه‌نگاران جا می‌مانند. شاید براساس تعبیر این معاونت یا آنان روزنامه‌نگار نیستند یا آن‌که..... اصلا بیایید این موضوع را از نگاه دیگری بنگریم.

بیایید این موضوع را با نظام پزشکی کشور مقایسه کنید. آیا در این نظام کسی به خود این جرات را می‌دهد که بدون آن که نظام پزشکی خود را از وزارت بهداشت و درمان دریافت کرده باشد به طبابت بپردازد. اعطای نظام پزشکی یعنی اجازه کار به کسی که در این حوزه صاحب صلاحیت و تخصص است.

این روزها آیین‌نامه جامع نظام صنفی خبرنگاری ایران که چند سالی است قرار است از سوی معاونت مطبوعاتی ارشاد منتشر شود عملا به یک پروژه نیمه تمام بدل شده است که هنوز فاصله بسیاری تا زمان تصویب دارد.

هنوز معلوم نیست که خبرنگار کیست و از نگاه دولتی و غیردولتی چه کسی می‌تواند از این عنوان استفاده کند. جالب آن است که این روزها صاحبان بسیاری از رسانه‌های بخش خصوصی نام بسیاری از دوستان خود را به امید دریافت مجوز ورود به طرح ترافیک و هزار و یک مورد دیگر در زمره خبرنگاران قرار می‌دهند و این در حالیست که هیچ کس نمی‌داند خبرنگار واقعی کیست؟