اصفهان شهری مانند موزه

این روزنامه نوشته است: پس از پروازی 45 دقیقه‌یی از تهران، خود را به میدان نقش جهان رساندم، زیرا این مکان زیباترین نقطه‌ی شهر اصفهان به‌شمار می‌رود. این میدان یکی از بزرگ‌ترین میادین جهان است. طول آن 500 و عرض آن 160 متر است. در اطراف این میدان که در سال 1612 میلادی ساخته شده است، بازار قرار دارد. در ضلع جنوبی میدان، مسجد امام و در ضلع غربی آن، کاخ عالی‌قاپو و در مقابل آن، مسجد شیخ لطف‌الله قرار دارد.

این‌جا در فهرست میراث فرهنگی یونسکو نیز قرار دارد.

با پرداخت دو دلار می‌توانید سوار کالسکه شوید و میدان را دور بزنید. مسجد امام یکی از جاهایی است که حتما باید از آن دیدن کرد. این مسجد در سال 1629 میلادی در دوران شاه‌عباس در طول 18 سال ساخته شد. در این مسجد 30 متر ارتفاع دارد.

گنبد اصلی این مسجد 54 متر ارتفاع دارد که این مسجد را به یکی از تأثیرگذارترین سازه‌های ایران تبدیل می‌کند. بیرون و درون این سازه با چینی‌های آبی مختص اصفهان پوشیده شده است. این مسجد ساختار آکوستیکی فوق‌العاده‌ای دارد، به حدی که پژواک پچ‌پچ هم به گوش می‌رسد.

دومین ایستگاه من در اصفهان پل خواجو است. پل خواجو در سال 1650 میلادی روی رود زاینده‌رود ساخته شد. این پل دو طبقه دارد و جایگاه‌های ویژه‌ای برای این‌که شاهان، رود را تماشا کنند در آن تعبیه شده است. این پل به‌عنوان سدی که جریان آب رودخانه را تنظیم می‌کند نیز عمل می‌کند.

سپس از قلعه‌ پرندگان بازدید کردم. این قلعه 400سال قدمت دارد. این قلعه ایستگاه اصلی کبوتران نامه‌رسان بوده است. در گذشته، کبوتران نامه‌رسانی که به سراسر جهان نامه حمل می‌کردند، از این قلعه راه می‌افتادند و سپس به این‌جا بازمی‌گشتند. در آن دوره، تمام دول از کبوترهای نامه‌رسان استفاده می‌کردند؛ ولی فکر نمی‌کنم هیچ‌یک از آن‌ها چنین سازه‌ای را برای این کبوترها ساخته باشند. در این سازه به کوچک‌ترین نکات مانند تعادل دمای هوا در تابستان و زمستان و جریان مناسب هوا توجه شده است.

سی‌وسه پل نماد اصفهان به‌شمار می‌رود. خودروها اجازه‌ی تردد از روی این پل را که در سال 1602 میلادی ساخته شده است، ندارند. منارجنبان که کمی خارج از شهر قرار دارد، از شهرت زیادی برخوردار است. این مسجد، مقبره‌ی درویشی به نام ابوعبدالله است که در قرن چهاردهم زیسته است. بنا بر روایتی، علت تکان خوردن این مناره، اشتباه مهندسی است. البته بنا بر روایتی دیگر، علت آن فن‌آوری پیشرفته‌ای است که برای مقابله با زمین‌لرزه از آن استفاده شده است. مؤذن هر ساعت برای تماشاکنندگان بالای مناره می‌رود و آن را تکان می‌دهد.

زورخانه، محل ورزشی است که دوهزار سال در ایران قدمت دارد. به زورخانه‌ای کوچک در یک محله وارد می‌شوم. هنگام ورزش کردن فقط از ایران، حضرت علی (ع) و امام حسن (ع) سخن به میان می‌آید.

در این ورزش که یک ساعت طول می‌کشد، گاه مانند سماع‌زنان دور خود می‌چرخند یا با میل زورخانه و کباده تمرین می‌کنند.