نقش‌های منفی را خیلی دوست دارم

من همانند خیلی از مردم همیشه این برنامه را دوست داشتم و اصلا با رادیو بزرگ شدم. از سال 1373 در مرکز نمایش رادیو کار بازیگری را شروع کردم، گر چه آن زمان 16 سالم بود، اما به دلیل علاقه زیادی که به رادیو داشتم، خیلی جدی کارم را ادامه دادم.

خودم خندیدن را خیلی دوست دارم و خانوادگی خنده‌رو هستیم. البته در مرکز نمایش هم کار طنز فاخر انجام می‌شود مثل آثار چخوف و... در عین حال در برنامه جمعه ایرانی ما طنزی را ارائه می‌کنیم که با عموم مردم سر و کار دارد. در واقع طنزهایی که مردم می‌توانند با آن همذات پنداری کنند و اتفاقاتی که در روز برایشان می‌افتد به نوعی با زبان طنز به گوش آنها می‌رسد.

ثریا گدا، ماندانا، جمیله گدا، عیال حاج بهمنی، عیال خانباجی و خیلی از نقش‌های کوتاه که هر هفته درقالب لطیفه پخش می‌شود.

مثل تفاوت کار کمدی و تراژدی در حوزه سینما و تلویزیون است، به هر حال هر کدام هدف خاص خودشان را دنبال می‌کنند و هر کدام حس و حال خاصی دارند.

ابتدا در روحیه خودم تاثیر دارد. روزهایی پیش می‌آید که خیلی به هم ریخته‌ام اما وقتی وارد این مکان می‌شوم همه جا پر از انرژی مثبت است واقعا هر کسی همراه این گروه باشد روحیه خوبی دارد و این شرایط در بهبود کار خیلی تاثیرگذار است، ضمن این که شما نقش‌های متفاوت و لهجه‌های مختلفی را با حنجره خود تمرین و اجرا می‌کنید. با همه اینها وقتی می‌بینید که خنده‌ای برلب‌ هموطن‌تان می‌نشیند، این کار خیلی لذتبخش می‌شود.

این هم مثل تئاتر است، وقتی در تئاتر همنفس با تماشاگر پیش می‌روید، خیلی انرژی می‌گیرید و با نفس تماشاگر بازیگر زنده است و این ماجرا تاثیر مهمی دارد، البته این‌طور نیست که ما در ضبط نمایش‌هایی که در این مرکز تولید می‌شود، باید بی‌روح باشیم و این‌طور به نظر برسد که شنونده نداریم، باید آنجا هم فکر کنیم که در کنار ما مخاطب نشسته، چون اگر مخاطب را حس نکنیم، نمی‌توانیم بازی باورپذیری داشته باشیم.

همه نقش‌ها دوست داشتنی هستند، اما معمولا نقش‌هایی را دوست دارم که کمی از شخصیت واقعی خودم فاصله داشته باشد. من چون آدم خجالتی و مهربانی هستم، نقش‌های منفی را خیلی دوست دارم، البته نقش‌های متفاوت همیشه جای کار بیشتری دارند.

رادیو همیشه مخاطبان خاص خودش را دارد، مخاطبان رادیو حتما هنرمندان رادیو را می‌شناسند. بهترین مخاطبان رادیو روشندلان و نابینایان هستند. چندی پیش، چند روشندل از بندرعباس آمدند که تا به قول خودشان مرا ببینند و با هم عکس بگیریم، این ماجرا آنقدر برایم جذاب و عجیب بود که وقتی فکر کردم شنونده‌های ما با چه انگیزه و علاقه‌ای به رادیو گوش می‌دهند، از آن به بعد بیشتر احساس مسوولیت کردم.