واردکردن شوک به مخاطب لازم است

غیبت نداشتم. تعدادی کار پشت سر هم انجام دادم که یا در نوبت پخش است یا در بلاتکلیفی به سر می‌برند. مثلا در فیلمی به نام «دوازده روی هشت» به کارگردانی کامران قدکچیان بازی کردم که اصلا از سرنوشت آن خبری ندارم. همین طور شهر دقیانوس را با مهرداد خوشبخت کار کردم که متاسفانه وسط کار متوقف شد. به هر حال خیلی هم کم‌کار نبودم.

بله. مدت‌هاست که این کار را انجام نداده‌ام. البته پیشنهاداتی داشته‌ام، اما تا حد زیادی رغبتی برای انجام این کار نداشتم. البته تازگی اجرای یک برنامه مستند را به عهده گرفته‌ام که موضوع آن درباره نفت است. حدود 220 قسمت است که تا به حال 140 قسمت از آن ضبط شده است. این را هم بگویم حضور من در این برنامه بیشتر به شکل راوی است تا مجری.

این حرفه را دوست دارم، اما ترجیح می‌دهم تفننی آن را انجام دهم. چون من یک بازیگرم و دلم نمی‌خواهد که به عنوان یک مجری شناخته شوم، اما اجرا این فرصت را به من می‌دهد که ارتباط مستقیم‌تری با مردم داشته باشم که این مساله برایم لذتبخش است.

قطعا تاثیرگذار خواهد بود و این تاثیر را قبلا تجربه کرده‌ام، اما من بارها و بارها در این مسیر رفت و آمد داشته‌ام. به این معنا که هرگاه دوست داشتم دوباره بازی کنم راه برایم بسته نبوده است. ولی اعتراف می‌کنم که یک جاهایی ضرر دیده‌ام.

خیلی زیاد. هر روز هم حساسیتم بیشتر می‌شود و معتقدم بازیگر هر چه کارهای بهتری انجام دهد، انتخاب کارهای آتی‌اش سخت‌تر هم می‌شود.

من الان انتخاب می‌کنم. چون می‌خواهم بعد از آن که مخاطب کارم را دید بتوانم از خودم دفاع کنم.

این دیگر بدشانسی من است که نقش‌های متفاوت به من پیشنهاد نمی‌شود.

شاید. اما واقعیت این است که نقش مثبت بازی کردن همیشه هم بد نیست ضمن این که نقش‌های خاکستری و منفی من هم کم نبوده‌اند. مثل نقش‌هایم در سریال‌های مشق عشق، غریبانه، تا رهایی و... به هر حال قصه، شخصیت‌های خوب و مثبت هم نیاز دارد.

چرا. برای همین یک بار، یک سال و نیم بازی نکردم و بعد مشق عشق را بازی کردم که نقشی متفاوت بود. به هر حال همیشه تلاش کرده‌ام که از نقش‌های تکراری رهایی پیدا کنم.

نه. من فقط بین کارهایی که پیشنهاد می‌شود سعی می‌کنم بهترین را انتخاب کنم، بنابراین نمی‌توانم خیلی هم آرمانی بیندیشم. به هر حال خیلی دوست دارم روزی نقشی را به من بدهند که تا به حال تجربه‌اش نکرده‌ام مثل یک قاتل یا یک روان‌پریش.

بله. دی ماه سال گذشته سهیلی‌زاده با من تماس گرفت و در مورد این کار با من حرف زد و با توجه به اعتمادی که به او داشتم همان روز قرارداد بستم. من قبلا پیله‌های پرواز را با سهیلی‌زاده کار کرده بودم و از اعتمادی که به او کرده بودم پشیمان نشدم.

وقتی جای او قرار می‌گیرم طبیعتا حق را به او می‌دهم ضمن این که من باید اول جای او بنشینم تا بتوانم حرف‌هایش را به درستی ادا کنم و از فیلتر ذهن خودم رد کنم. ولی وقتی به عنوان یک بیننده به او نگاه می‌کنم خب ناراحت می‌شوم و حتی شاید حرص هم بخورم.

به نظرم گاهی اوقات شوک وارد کردن به مخاطبان بد نیست. ما به عنوان بازیگر، شخصیت‌ها را تحلیل می‌کنیم و بعد آنها را بازی می‌کنیم. در مورد فرهاد فکر کردیم که بهتر است او انفجاری وارد قصه شود. تا قبل از ورود فرهاد همه چیز خوب بود و زندگی اعضای خانواده خیلی بالا و پایین نداشت، اما بعد از آمدن فرهاد اختلاف سلیقه‌ها شروع شد. درواقع همان شوک به مخاطب وارد می‌شود که از نظر من خوب است.

همیشه هم این طور نیست. مثلا گریم من در سریال‌های غریبانه، مشق عشق و فاکتور 8 خیلی متفاوت بود. ضمن این که سر و شکل من در تلویزیون دست خودم نیست به هر حال گریمور بهتر می‌داند که صورت من با چه نوع گریمی واقعی‌تر به نظر می‌رسد.

ببینید اگر من با گریمم ارتباط برقرار کنم مخاطب هم او را می‌پذیرد. بنابراین فکر می‌کنم این گریم با شخصیت فرهاد هماهنگ است.

هیچ‌وقت دخالت نمی‌کنم. اما معتقدم هرچه بازیگر مقابل من قوی‌تر باشد طبیعتا بازی من هم بهتر و قوی‌تر خواهد بود. ولی هیچ وقت برای کارگردان و تهیه‌کننده تعیین تکلیف نمی‌کنم که مثلا فلانی باشد یا نباشد. من هر وقت خودم کارگردان شدم آن موقع بازیگرانم را انتخاب می‌کنم. پس تا وقتی که فقط بازیگرم در این مورد دخالت نمی‌کنم.

در این مورد من فقط می‌توانم نظر خودم را بگویم. ما چند وقت پیش با رهبر معظم انقلاب دیداری داشتیم. ایشان به نکته ظریفی اشاره کردند و گفتند: دیگر وقت آن رسیده که از عشق‌های مثلثی، مربعی فاصله بگیرید و در کارهایتان از این نوع عشق‌ها استفاده نکنید. ایشان به مورد خیلی خاصی اشاره کردند. برای مثال کدام منظومه عشقی ما بین دو تا زن و یک مرد بوده است؟ ما منظومه‌های عاشقانه زیادی داریم ولی هیچ‌کدام آنقدر ضعیف و بی‌محتوا نبوده است.

به دلیل تفاوتش در درجه اول دوستش دارم. بهترین کارم نیست، اما با او بخوبی ارتباط برقرار کرده‌ام.

صددرصد، ما سکانس‌های عجیب و غریبی با دانیال حکیمی بازی کرده‌ایم که شاید باورنکردنی باشد.

به نظر من هر شخصیتی 30 درصد متعلق به بازیگر، 30 درصد متعلق به نویسنده و 30 درصد متعلق به کارگردان است. در واقع نویسنده، کارگردان و بازیگر یک شخصیت را جلوی دوربین می‌برند و آن 10 درصد باقیمانده بین این سه نفر بنا به شرایط تقسیم می‌شود. در مورد فرهاد، سهم حسن جوهرچی بیشتر بوده است.

فرهاد کیان نماینده نسلی است که شاید اصل جریان دفاع مقدس را درک نکرده است و تنها مدعی است که سال‌های زیادی را جنگیده است و از این نظر از ارزش واقعی این کار دور مانده است، اما در طول کار شاهد تحولات دیگری خواهیم بود.