وقتی گوریل نوه دار می شود

اطلاعات شما درباره گوریل ها و میمون ها که جزو پستاندارانی هستند که بیشترین شباهت ها را به انسان دو پا دارند، چقدر است؛ آیا تا به حال فکرش را کرده اید که یک گوریل مادر به فرزند خود چه چیزهایی می آموزد؛

کد خبر: ۳۴۱۸۳

اگر بگوییم آنها علاوه بر راه رفتن و بالارفتن از بلندی ها، چگونگی بچه داری و مراقبت از نوزادان را نیز به آنها آموزش می دهند، تعجب نکنید، زیرا این تعالیم را محققان با چشم خود مشاهده کرده اند.
دانشمندان دانشگاه اوزاکای ژاپن در پارک حیات وحش سان دیگو بدقت روی حرکات و رفتارهای یک گوریل 21 ساله با نام آلبرتا که مادر یک گوریل 11 ساله با نام لون است ، بررسی هایی انجام دادند.
لون بتازگی صاحب یک پسر شده بود، اما به هیچ وجه اطلاعی از بچه داری نداشت ؛ اما مادر او آلبرتا، به کمک وی شتافت و نقش یک مادربزرگ کارآزموده را برعهده گرفت.
ابتدا لون فرزند خود را مقابل آلبرتا روی زمین قرار داد، اما آلبرتا نوه خود را بلند کرده و آن را روی دست دخترش گذاشت و وقتی لون هیچ حرکتی برای گرفتن فرزندش نکرد، آلبرتا به وی نزدیک تر شد و فرزند تازه متولد شده را به صورت مادرش فشار داد، تا جایی که وی فرزند خود را پذیرفت.
البته این مراحل در 2 روز اول چند مرتبه تکرار شد و تغییراتی هم در آنها به چشم می خورد. خوشبختانه در روزهای سوم و چهارم ، لون فرزند خود را در دست خود گرفت و گاهی اوقات نیز که آلبرتا بازوی نوه اش را می گرفت تا لون نوزاد را به او بدهد، لون بشدت واکنش نشان می داد و فرزندش را به اون نمی سپرد.
با گذشت زمان ، آلبرتا نیز کمتر خودش را در این کار مداخله داد. این محققان معتقدند که واکنش های آلبرتا در حقیقت تلاشهایی بوده اند برای آموزش دادن رفتارهای مادرانه مناسب به لون که اولین تجربه مادرانه زندگی اش را پیش رو داشته است.
اما مطلبی هم درباره میمون های دم کوتاه و روابط اجتماعی آنها: طی تحقیقی که اخیرا روی این گونه از میمون ها انجام شده است ، محققان دریافته اند میمون های دم کوتاهی که روابط اجتماعی بهتری داشته باشند، مادر بهتری برای فرزندان خود هستند، نسبت به آنهایی که کمتر به گروه و روابط آنها اهمیت نشان می دهند.
نوزادان میمون هایی که با همنوعان خود بیشتر معاشرت می کنند، به طور قابل توجهی بیش از نوزادانی که مادرانشان این گونه نیستند، در اولین سال بحران زندگی خود زنده می مانند. بیولوژیست ها اثبات کرده اند که ارتباط مستقیمی بین دارابودن دوست و رفیق و شانس بقای تولید مثلی در این گونه جانوران وجود دارد.
این محققان 34 هزار مورد از 108 ماده میمون را در عرض 16سال بررسی و سپس به کمک اطلاعات رفتاری میمون ها، تولدها و مرگ و میرهای آنها را با یکدیگر مقایسه کردند. آنها دریافتند نوزادانی که مادران رفیق باز داشته اند و از گذراندن اوقات خود با یاران و رفیقانشان لذت می برده اند، نسبت به آنهایی که مادران منزوی داشته اند بیشتر احتمال دارد به اولین سالگرد تولدشان برسند و زنده بمانند.
در این صورت ، این کودکان شانس بسیاری برای رسیدن به سنین بلوغ خود به دست می آورند. اگر شانس با میمون ها یار باشد و سال خوبی پیش رو داشته باشند، متوسط نسبت مرگ و میر نوزادان در یک سالگی حدود 10 درصد است ، اگر بدشانسی بیاورند و سال بدی داشته باشند، این نسبت به 35 درصد از بچه میمون ها هم می رسد.
ماده میمون ها نقش بسیاری در تغییر این درصدها برعهده دارند؛ یعنی اگر مادر اجتماعی باشد، این نسبت حتی پایین تر می آید، ولی در میمون هایی که اجتماعی نباشند، نسبت مرگ ومیر نوزادانشان به بیش از 35 درصد هم می رسد.
این محققان معتقدند که دلیل این موضوع می تواند غلبه بر استرس در مادرانی باشد که دوستان زیادی دارند. همچنین این مادران از آرامش بیشتری برخوردارند و ضربان قلبشان کاهش می یابد و از خواب راحت تری برخوردارند و در ضمن می توانند فرزندان خود را به وسیله محافظت کردن آنها از اذیت و آزارها و دسترسی بهتر به غذا و پناهگاه در گروه حمایت کنند.
ما انسان ها نیز جزو پستانداران هستیم و واقعا موجودی اجتماعی به شمار می آییم انسان هایی که روابط اجتماعی ضعیف تری داشته باشند، سلامت کمتری هم دارند.
بنابراین بکوشید تا هم روابط اجتماعی خود را پرورش دهید و هم روابط دوستانه تان را.