یاد

خداحافظی با یک «مجاهد خاموش»

نوشتن یادداشت درخصوص فوت هنرمندان سینما و تلویزیون فرمول ثابت و مشخصی دارد. کافی است فهرستی از فعالیت‌های آن هنرمند در دسترس باشد و پس از آن، با شناخت و اشراف کافی بر آثار آن هنرمند، تحلیلی از چند کار او و نیز آثار شاخص او ارائه داد. این کار بسادگی درخصوص کارنامه کاری بازیگران صورت می‌گیرد اما وقتی فرد مهجور و زحمتکشی مانند «مرحوم باقر آشتیانی» از میان ما می‌رود، حتی من که سابقه همکاری چهار ساله و سابقه دوستی و آشنایی طولانی‌تری با او داشتم، نوشتن یادداشت درباره او برایم سخت می‌شود. مرحوم آشتیانی را به عنوان مدیر تولید پروژه‌های فرزند صبح، یوسف پیامبر و مختارنامه می‌شناسم. او خشونتی ظاهری داشت که در برخورد اول برای مخاطبش دافعه داشت اما کافی بود تا چند برخورد اولیه او را تحمل کنی تا خیلی زود به دوستش تبدیل شوی. مدیریت تولید یک پروژه همیشه مسوولیت سنگینی دارد. به عبارت ساده باید همه امکانات مورد نیاز برای ساخت اثر را فراهم کند.

کد خبر: ۳۴۱۶۴۱

از بستن قرارداد با بازیگران گرفته تا تهیه مصالح و لوازم کار و اجاره محلی برای اقامت عوامل و حتی در مواردی تهیه امکانات مالی برای پروژه. این مسوولیت سرشار از نکات ریز و حساس است که توضیح دادن آن برای فردی که در این حرفه فعالیت می‌کند کاری ناممکن است. مرحوم آشتیانی به واسطه شغل سخت و حساس خود، چهره خاصی پیدا کرده بود. این تغییر را می‌توان در چهره بسیاری از آدم‌های حرفه‌ای مانند فیلمسازی دید. بازیگران روز به روز جوان‌تر و زیباتر می‌شوند و عوامل پشت دوربین روز به روز شکسته‌تر و خسته‌تر. در طول 4 سال حضور او در پروژه مختارنامه اغلب اوقات چشم‌های مرحوم آشتیانی خسته و قرمز بود و این نتیجه بی‌خوابی‌های طولانی مدت بود که او و گروهش باید تحمل می‌کردند تا کاری پیش برود و روز بعد همه چیز آماده فیلمبرداری باشد. «مجاهدت‌های خاموش» عبارتی بود که خودش برای فعالیت گروه تولید به کار می‌برد و حتی یک بار هم بر این اساس گزارشی نوشتم. او یکی از مجاهدان خاموش سینما و تلویزیون بود که امروز ساعت 9 صبح از مقابل حوزه هنری به سمت بهشت‌زهرا تشییع می‌شود. یادش گرامی باد.