راه‌اندازی یک شبکه بی‌سیم خانگی

مودم را به برق وصل کنید و سپس از طریق یک کابل شبکه لپ‌تاپ را به آن متصل کنید. مرورگر را باز کنید و به آدرس زیر بروید:

این آدرس پیش فرض کارخانه است که می‌توان آن را تغییر هم داد. اگر این آدرس درست نبود، راهنمای مودم خود را بخوانید تا آدرس را بیابید. بعد از آنکه شناسه و گذرواژه را دادید، به صفحه تنظیمات تحت وب مودم خود می‌روید. در این صفحه تنظیمات مشابهی با مودم‌های با سیم وجود دارد.

WAN: برای اتصال با مرکز سرویس‌دهنده اینترنت و تنظیمات آن

LAN: برای تنظیم شبکه محلی

DHCP: برای روشن‌کردن آدرس دهنده خودکار IP و تنظیمات آن

علاوه بر اینها، دو تنظیم دیگر نیز وجود دارد که آن را مشاهده خواهید کرد.

SSID: تنظیمات دیگرمرتبط با شبکه بی‌سیم

Authentication Network Wireless: برای امن کردن شبکه بی‌سیم.

در مودم خود، بسته به نوع آن می‌توانید تنظیمات وایرلس را در جاهای مختلف پیدا کنید. اما باید تنظیمات وایرلس به دو صورت Basic و Advanced‌ در دسترس باشد. بنابراین اگر به تب وایرلس بروید، تنظیمات پایه‌ای وایرلس را مشاهده خواهید کرد. سه تنظیم کلی برای این بخش وجود دارد.

Wireless Network Mode: حالت شبکه را انتخاب می‌کنید. سه حالت کلی وجود دارد. b802.11، g802.11 یا هر دو. بهتر است Mixed را انتخاب کنید چون از تطبیق استانداردهای دستگاه‌های خود مطمئن نیستید.

Name Network Wireless: نام شبکه بی‌سیم خود را انتخاب کنید. این نام باید برای همه دستگاه‌های بی‌سیم روی شبکه قابل خواندن باشد. بنابراین بهتر است تنها از کاراکترهای لاتین برای آن استفاده کنید. وقتی دستگاه‌های بی‌سیم می‌خواهند به شبکه وصل شوند، باند فرکانسی را برای فریم‌های خاصی جستجو می‌کنند. این فریم‌ها اگر دارای این SSID باشند، تشخیص داده می‌شوند و در صورت داشتن گذرواژه این شبکه، می‌توانند به آن متصل شوند.

SSID حساس به بزرگی و کوچکی حروف است و نباید طول آن از 32 حرف بیشتر باشد. بهتر است به دلایل امنیتی (نشناختن مودم شما توسط هکرها) نام آن را عوض کنید و از نام پیش‌فرض اکیدا استفاده نکنید. مثلا نام آن را Network-Home بگذارید.

Wireless Channel: در حال حاضر 13 کانال وایرلس وجود دارد. تمام دستگاه‌های وایرلس شما باید در یک کانال باشند تا درست کار کنند. بنابراین می‌توانید یکی از اینها را انتخاب کنید. این گزینه تنها در محیط‌های خیلی شلوغ حساس و حیاتی است. بنابراین اگر در اطراف شما تعداد شبکه‌های بی‌سیم به تعداد انگشت‌های دو دست نمی‌رسد، یکی را انتخاب کنید.

Wireless Broadcast SSID : اگر این گزینه را فعال کنید، روتر شما SSID را روی شبکه می‌فرستد و مودم شما توسط دستگاه‌ها قابل شناسایی می‌شود. به‌دلایل امنیتی بهتر است این قابلیت را غیرفعال کنید و دستگاه‌های خود را به‌صورت دستی تنظیم کنید. مگر آنکه خانه شلوغ و پر رفت و آمدی داشته باشید و دستگاه‌های زیادی می‌آیند و می‌روند، این گزینه را فعال کنید.

Wireless Network Authentication: هر چند که می‌توانید کاری کنید که بدون هیچ رمزگذاری افراد به شبکه شما وصل شوند، اما این موضوع خطرناک است. علاوه بر این‌که پهنای باند گران‌قیمت خود را به دست افراد نااهل می‌سپارید، امکان ورود به سیستم فایل و شبکه مایکروسافت ویندوز و خواندن اطلاعات محرمانه شما از روی شبکه کار چندان دشواری نیست. بنابراین این بهترین کار این است که با یک رمزگذاری صحیح شبکه خود را امن کنید. روترها معمولا از دو روش WEP و WPA2/WPA پشتیبانی می‌کنند.

معمولا کاربران خانگی از WEP یا WPA و WPA2 استفاده می‌کنند. قابلیت‌های WPA2/WPA تنها از طریق روترهای g802.11 فعال می‌شود، ولی WEP در همه روترها فعال می‌شود.

اگر مودهای WPA و WPA2 در مودم روتر شما فعال است، از آن استفاده کنید چرا که امنیت بیشتری دارد. در هر دو این حالات، از یک کلید به‌عنوان گذرواژه استفاده می‌کنید که این گذرواژه همان عبارتی است که دستگاه‌ها هنگام اتصال به شما باید متصل شوند.

اگر در خانه شما بیش از یک مودم یا روتر قرار دارد، باید کاری کنید که اطلاعات شما از این مودم به مودم دیگری انتقال پیدا کند. برای این‌کار باید به صفحه Setup رفته و Routing Advanced را پیدا کنید. در آنجا باید از حالت Gateway به حالت Router تغییر ماهیت بدهید.

میلاد پیکانی
منبع: http://resnet.uci.edu