خانه شعر کجاست؟

با این حال الان به شدت هرچه تمام‌تر داریم از خوشحالی در پوست خودمان جا نمی‌شویم که بالاخره اطلاع یافتیم در حوزه وزارت ارشاد، علاوه بر قطعه هنرمندان، خانه‌ای نیز برای شعر در نظر گرفته شد. در این عملیات، وزیر ارشاد، آقای یحیی طالبیان را به عنوان قائم‌مقام خود در امور شعر برگزیدند. پیش از این دو گزینه مهم برای انتخاب این پست اعلام شده بود:

1ــ لزوما ازبین خود شاعران انتخاب شود. چون بهتر از همه، همدیگر را می‌شناسند و می‌توانند جواب هم را به شعر یا شبیه شعر بدهند.

2ــ دارای بعد جهانی و جایگاهی شناخته شده درمیان شاعران داخل کشور باشد؛ چرا که قول انتخاب این مقام ادبی در نخستین همایش شاعران ایران و جهان از سوی رئیس‌جمهور داده شده است. آن هم در پاسخ به گله‌مندی شاعران از بلاتکلیفی شعر در وزارتخانه قابل ارشاد.

مراسم شکرگزاری: خدا را شاکریم که در انتخاب قائم‌مقام امور شعر و ادبی وزارت ارشاد، هر دو پارامتر فوق در نهایت دقت و ظرافت مورد عنایت قرار گرفته است و طالبان شعر در این خصوص خدای را شدیدا شاکرند. امیدواریم که نظر علیرضا قزوه در هند نیز در همین راستا بوده باشد.

خانه‌دار شدن شعر: هر مولودی باید که خانه و خانواده‌اش معلوم باشد. خدای نکرده از زیر بته که به عمل نیامده است. شعر هم یک مولود ادبی و فرهنگی زاییده طبع صاف و حساس شده انسان است. فلذا اگر خانه‌اش معلوم باشد؛ دیگر مشتاقان و طالبان شعر، در به در، نشانی به دست، دنبال خانه شعر نمی‌گردند. کسانی ممکن است به غلط، نشانی خانه شاعران را بدهند. شعرهایی که از کانال خانه شعر عبور کند، یقینا شعرهای پدر و مادرداری خواهد بود که یحتمل روی دست شعر دهه‌های گذشته بلند خواهد شد. حتی شده به کمک عصا! آدم شاعر، شعر خوب می‌گوید که فردا در پیری عصای دستش شود.