قرار بود طنز بازی نکنم

از زمانی که خودم را شناختم عاشق هنر بخصوص تئاتر بودم. در کودکی روزهای جمعه بچه‌های مدرسه را به خانه‌مان دعوت می‌کردم و بعد چادری به عنوان پرده نمایش می زدم و نمایشنامه‌هایی را که نوشته بودم به اتفاق دوستانم اجرا می‌کردم. در واقع از کودکی دلم می‌خواست مردم را شاد کنم.

حسن خیاط‌باشی در روزنامه آگهی زده بود که هنرپیشه می‌خواهد و من رفتم. آن زمان سال 1341 یا 1342، چون تلویزیون فقط 2 کانال داشت، شبکه صفر را با حسن خیاط‌باشی راه‌اندازی کردیم که در برنامه‌های آن کارهای طنز، اخبار کمدی و نمایشنامه‌های کوتاه اجرا می‌کردیم و دفتر کارمان هم در بلوار کشاورز فعلی بود.

علیرضا جاویدنیا، مرحوم آژیر، محسن یوسف‌بیک و ...

بله. در فیلمی به نام «آخرین لحظه» با صادق عاطفی و مرحوم مهرپرور بازی کردیم. آن زمان صدابرداری سر صحنه وجود نداشت و فیلم باید دوبله می‌شد. مدیر دوبلاژ فیلم مرحوم عزت‌الله مقبلی بود که چون با من و مرحوم مهرپرور آشنایی داشت، پیشنهاد کرد ما به جای خودمان صحبت کنیم و به این ترتیب بعد از دوبله این فیلم در امتحان واحد دوبلاژ شرکت کردیم و به عضویت کانون گویندگان فیلم درآمدیم.

من بازیگر بوده و هستم. تصویر را همه مردم دوست دارند و کار در رادیو به هر حال دشوارتر است. شما نه نور، نه دکور، نه دوربین و نه هیچ چیز دیگری دارید که بتوانید مخاطب را جذب کنید و تنها می‌ماند صدا که شما باید تمام مهارت خود را به کار ببرید تا مخاطب را پای رادیو حفظ کنید.

شاید باورتان نشود؛ اما یک روز نزدیک خانه‌مان یک گروه فیلمبرداری حضور داشتند و من هم رفتم تا سری به آنها بزنم و ببینم که چه کار می‌کنند. یک دفعه دیدم یک نفر گفت سلام آقای آذری. من هم جواب دادم و دوباره مشغول نگاه کردن به آن صحنه شدم؛ ولی آن آقا گفت من هستم پرستویی. من پرویز پرستویی را به خاطر آن گریم خاص بجا نیاورده بودم. به هر حال او به من گفت دوست داری با محمدرضا هنرمند کار کنی؟ خب من سال‌ها پیش با این کارگردان، فیلم دزد عروسک‌ها را کار کرده بودم و بخوبی او را می‌شناختم. به هر حال به اتفاق پرویز پرستویی پیش هنرمند رفتم و او نقش مدیر املاک را به من پیشنهاد کرد و پس از 15 روز شروع به کار کردم.

هم کارگردان را دوست داشتم و هم نقشم را. باور کنید در این سریال خیلی راحت بازی کردم و هیچ دغدغه‌ای نداشتم.

خیلی از دوستان هم از دیدن من در این سریال تعجب کرده بودند.

بله. جالب است بدانید همان روزی که برای بار اول پیش آقای هنرمند رفتم تا در مورد نقشم پرس‌وجو کنم یک دفعه آقای اسکندری (گریمور)‌ مرا روی صندلی نشاند و سبیلم را از ته زد و موهایم را هم به حالت فر درآورد. هر چی هم اعتراض کردم، گفت تو کاری نداشته باش این گریم جدید تو برای نقش حیدری است.

شاید دقت‌نظر و وسواسی که به خرج می‌دهند و این که بسیار در کارشان جدی و پیگیر هستند. یادم است یک بار 6 صبح رفتیم سر صحنه و ساعت 7 همه چیز برای گرفتن صحنه‌های مختلف آماده و هوا هم بسیار سرد بود. در سفره‌خانه اکبر تنور داغ بود و نانوا هم داشت نان می‌پخت. گروه هم حسابی سردشان شده بود و شروع کردن به خوردن نان. آن هم پای تنور. تا این که دوربین‌ها برای ضبط کار کاشته شدند، ولی آن روز هیچ‌کدام از سکانس‌ها باب میل آقای هنرمند نبود و به همین دلیل ناهار خوردیم و همگی به خانه‌هایمان برگشتیم و مجدد فردا شروع به کار کردیم. این خاطره را تعریف کردم تا پی به حساسیت و وسواس آثار هنرمند ببرید.

این مساله خواسته آقای هنرمند بود و در ابتدای کار هم به من گفت نمی‌خواهم کمدی بازی کنی و دوست دارم جدی باشی و رادیویی هم صحبت نکن و فقط خودت باش.

خیر. چون راهنمایی‌های آقای هنرمند بسیار خوب بود و توانستم نقش حیدری را دربیاورم و براحتی به آن شخصیت نزدیک شوم.

بله. به نظرم بین خانواده‌ها خیلی موفق بوده است. دائم مردم از من می‌پرسند که آخرش چی می‌شود؟ آیا اکبر و مینو با هم آشتی می‌کنند یا نه؟

خودم هم یک نوه 4 ساله دارم که هر وقت این سریال شروع می‌شود، می‌رود جلوی تلویزیون و می‌گوید: بابایی اومد!

همچنان این برنامه برای رادیو ضبط می‌شود. بتازگی از طرف سعید توکل، تهیه‌کننده و کارگردان این برنامه، جشنواره‌ای با عنوان جشنواره طنز و تبسم طراحی شده که قرار است پس از نظرخواهی به 3 نفر از بهترین بازیگران طنز رادیو جوایزی اهدا شود.

بتازگی بازی در تله‌فیلم «من پلیس نیستم» به کارگردانی مهران غفوریان را به پایان رسانده‌ام که قرار است از شبکه 2 سیما پخش شود و در حال حاضر هم در سریال «زندگی در شیفت 2» به کارگردانی محمدرضا آهنج در نقش حشمت بازی می‌‌کنم و قرار است این سریال در ایام ماه مبارک رمضان روی آنتن برود.

محمدرضا شریفی‌نیا، رضا رویگری و ...

مگر می‌شود این برنامه را فراموش کنم تمام آن دوران برایم خاطره است. یادم است زمان جنگ تحمیلی یک رزمنده در نامه‌ای برای برنامه نوشته بود صبح جمعه جان مرا نجات داد. متشکرم. گویی او مشغول دیده‌بانی بوده که برنامه ما شروع می‌شود و دوستانش او را صدا می‌زنند که از برجک خارج شود و به سنگر بیاید تا برنامه را گوش بدهد و به محض خروج او از برجک، خمپاره‌ای به آن برجک اصابت می‌کند و منفجر می‌شود.

یک دنیا خاطره و تجربه تازه با محمدرضا هنرمند آن هم پس از 20 سال.

مخلص تمام مردم ایران.

من همیشه خوب سوت می‌زنم، زمانی که آقای ضرغامی از برنامه جمعه ایرانی تقدیر می‌کرد، گفت من از آقای آذری می‌خواهم که ابتدا دو تا سوت بزنند و بعد ما جلسه‌مان را شروع کنیم.