شانس بزرگی را از دست دادیم

عدم صعود تیم ملی به جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی چه تبعاتی برای فوتبال ایران دارد؟

قطعا تاثیر خیلی زیادی هم روی بازیکنان و هم روی فوتبال کشورمان دارد. جام جهانی بزرگ‌ترین رویداد فوتبالی جهان است و نمی‌توانیم بسادگی از کنار چنین تورنمنت بزرگی رد شویم. فوتبالیست‌های جوان ما به دلیل عدم حضور تیم ملی در جام جهانی، نمی‌‌توانند به تیم‌های بزرگ راه یابند و آن شور و اشتیاقی که هنگام حضور تیم ملی در جام‌ جهانی در جامعه وجود داشت، در حال حاضر وجود ندارد. در مجموع یک سرخوردگی بزرگ برای فوتبال ایران است.

از نظر مالی هم خیلی تاثیر دارد. وقتی تیمی به جام جهانی می‌رود و در بزرگ‌ترین رویداد ورزشی دنیا شرکت می‌کند، شور و حال زیادی در بین مردم و اسپانسرها و باشگاه‌ها ایجاد می‌کند و گردش مالی فوتبال یک مملکت بالا می‌رود. رفتن به جام‌ جهانی به نفع فوتبال یک کشور و نرفتن آن تیم به ضرر فوتبال یک مملکت است.

ما همه ساله این توانایی را داریم که به جام‌‌جهانی صعود کنیم، چون تیم ملی ایران همیشه از قدرت‌های آسیا بوده و هست، اما رفتن یا نرفتن ما به جام‌ جهانی به برنامه‌ریزی، تدارک و تشکیلات ما در هنگام برگزاری مسابقات بستگی دارد که امسال ما مشکلاتی داشتیم و به همین دلیل خیلی از شانس‌ها را از دست دادیم تا کارمان به روز آخر بکشد و روز آخر هم مقابل کره جنوبی و در خانه حریف با بدشانسی حذف شدیم.

عوامل زیادی در حذف ما از جام‌ جهانی دخیل بودند. رقبای ما جلوتر از ما هستند و در حال پیشرفت با سرعت زیاد، آنها چه به لحاظ بحث امکانات و چه از نظر سرمایه‌گذاری و برنامه‌ریزی از ما جلوترند. کره شمالی سالیان سال است که بازیکنانش کنار هم بازی می‌کنند و هماهنگی بالایی با هم دارند. در این دوره ما از بازی‌های خانگی‌مان استفاده نکردیم، اما در دوره قبلی جام‌ جهانی ما تمام امتیازات خانگی را گرفتیم و بدون مشکل به جام‌ جهانی صعود کردیم. امسال به خاطر مشکلاتی که داشتیم، از امتیازات خانگی‌مان هم استفاده نکردیم.

اینها همه اما و اگر است و نمی‌توان روی آنها بحث کرد چون مربوط به گذشته است. اگر علی دایی می‌ماند و به جام‌ جهانی صعود نمی‌کردیم، الان شما می‌پرسیدید چرا آن زمان علی دایی را عوض نکردند، اما واقعیت این است که همه چیز تمام شده و باید از این اتفاقات درس عبرت بگیریم برای دوره‌های بعدی تا مثل امروز حسرت نرفتن به جام جهانی را نخوریم. بعد از حذف از جام‌ جهانی باید استارت حضور در جام‌ جهانی بعدی را می‌زدیم. فوتبال ما باید رو به جلو باشد چون تا چشم به هم بزنیم جام‌ جهانی بعدی هم آمده است. با حسرت خوردن چیزی درست نمی‌شود.

جام‌ جهانی 1998 فرانسه خیلی لذتبخش بود چون تیم ملی ایران بعد از 20 سال در این تورنمنت بزرگ شرکت می‌کرد. در این مسابقات بازی و پیروزی مقابل آمریکا و گلزنی مقابل این تیم برایم خیلی شیرین و به یاد ماندنی بود، اما در جام‌ جهانی 2006 آلمان قبل از شروع مسابقات چون کمردرد داشتم، 10 روز استراحت مطلق داشتم و در اردوی آلمان خوب شدم و دقیقا 3 روز قبل از بازی با مکزیک با تیم تمرین کردم. علی کریمی و فریدون زندی هم مصدوم بودند، یعنی خیلی از بازیکنان تاثیرگذار ما مصدوم بودند. البته در آن بازی‌ها خوب بازی کردیم. ما مقابل مکزیک و پرتغال خوب کار کردیم، اما اگر از نظر بدنی بهتر و آماده‌تر بودیم، نتایج بهتری به دست می‌آوردیم.

ما به این باور نرسیده بودیم که می‌توانیم از گروهمان صعود کنیم. در جام‌ جهانی 98 فرانسه اگر به این باور رسیده بودیم، بزرگ‌ترین شانس ما مقابل آلمان بود که از سن بالای بازیکنان این تیم استفاده کنیم و نتیجه بگیریم. ما می‌توانستیم مقابل آلمان در آن مسابقات نتیجه بگیریم، کاری که کرواسی بعد از ما انجام داد. در جام‌ جهانی 2006 هم خیلی بی‌منطق خودمان را در دور بعدی مسابقات می‌دیدیم. من هیچ وقت نفهمیدم ما با چه منطقی خودمان را بالاتر از مکزیک و پرتغال می‌دیدیم. یعنی امکانات، برنامه‌ریزی یا تدارک ما بهتر از آنها بود؟ من هر چه فکر کردم، به نتیجه‌ای نرسیدم. باید قبول کنیم که از فوتبال روز دنیا فاصله داریم و از هر نظر عقب هستیم. درست است که پتانسیل بالایی داریم، اما از نظر امکانات و برنامه‌ریزی عقب هستیم. این مساله باعث می‌شود در سطح آسیا همیشه مطرح باشیم، اما در سطح اول دنیا هنوز زود است که حرفی برای گفتن داشته باشیم.

آن بازی که سراسر خاطره بود. آنقدر جو بازی سنگین بود که بعد از گلزنی به جای خوشحالی فریاد می‌زدم. آن بازی برای همه مردم شیرین بود چون اولین پیروزی ما در تاریخ جام‌ جهانی بود و تنها برد ما تا به امروز در تاریخ این مسابقات بوده است. آن شب همه دوست داشتند که ما آن بازی را ببریم که همین اتفاق هم افتاد.

آمریکا تیم قوی و خوبی بود و کسی فکر نمی‌کرد بازی را ببریم. بازی با برتری آنها شروع شد و 2 بار توپ بازیکنان آمریکا به تیر دروازه ما خورد، اما بعد از آن خوب کار کردیم و بازی با موفقیت بچه‌های ما همراه بود و بچه‌ها خواستند که بازی را ببریم و بردیم.

ورزش جدا از تمام مسائل جانبی است، اما آن بازی آنقدر حساس شده بود که بیشترین عکاس و خبرنگار در تاریخ جام‌ جهانی در آن دیدار حضور داشتند. آمریکایی‌ها هم دوست داشتند آن بازی را ببرند، اما در نهایت ما بردیم و موفقیت بزرگی بود چون هم ما و هم مردم ایران دوست داشتند که ببریم.

بحث سیاسی بود ولی این بحث را از ورزش جدا کردیم، اما باید بگویم که حساسیت آن بازی خیلی بالا بود. فقط خوشحالم که از نظر فوتبالی خوب کار کردیم و بردیم.

قطعا. در بازی مقابل آمریکا هم احمدرضا با چند موقعیت تک به تکی که از حریف گرفت، ما را برنده کرد. نکیسا هم دروازه‌بان خوبی بود و تلاش زیادی کرد، اما وجود احمدرضا یک نعمت بود و در بازی‌های زیادی به تیم ملی کمک کرد.

به هر حال بزرگ‌ترین رویداد فوتبال دنیاست و بهترین تیم‌ها آمده‌اند. اولین بار است که جام‌‌جهانی در آفریقا برگزار می‌شود و باید منتظر شگفتی باشیم، اما قطعا بازی‌های قشنگی می‌شود و باید منتظر بازی‌های خوبی باشیم.

بازی با آمریکا و گلی که زدم.

باخت به یوگسلاوی خیلی خیلی تلخ بود. چون بازی پایاپای بود و به هیچ عنوان مستحق باخت نبودیم، اما روی یک ضربه کاشته غافلگیر شدیم و بازی را باختیم ولی از فوتبال آسیا خوب دفاع کردیم.

ژاپن و کره جنوبی سالیان سال است که در این تورنمنت شرکت می‌کنند و به همراه استرالیا تجربه خوبی دارند، اما کره شمالی تجربه لازم را ندارد و در گروه بسیار سختی قرار گرفته و کار بسیار دشواری دارد، اما فوتبال را نمی‌شود پیش‌بینی کرد و باید دید چه اتفاقی می‌افتد.

پیش‌بینی این مساله خیلی مشکل است. کره جنوبی، ژاپن و استرالیا احتمال صعود دارند، اما صعود کره شمالی از گروه مرگ خیلی بعید است.

قدرت بدنی بالا، دوندگی زیاد و کارهای تاکتیکی خیلی مهم هستند.

خیلی تاثیر دارند. مثلا کره جنوبی با گاس هیدینگ در جام جهانی 2002 شگفتی‌ساز شد. مربی از ارکان اصلی یک تیم است.

فوتبال قابل پیش‌بینی نیست و بهترین تیم‌ها به جام جهانی آمده‌اند. به نظر من آرژانتین، اسپانیا و انگلیس شانس قهرمانی دارند، چون خیلی سرحال و آماده‌اند. ساحل عاج هم می‌‌تواند به عنوان یک کشور آفریقایی شگفتی‌ساز جام باشد، چون بازی‌ها در آفریقا برگزار می‌شود، شرایط برای آنها بهتر است.

بهترین بازیکنان در جام جهانی هستند. در تیم ملی آرژانتین بازیکنان خیلی خوبی هستند. انگلیس هم شرایط بسیار خوبی دارد و بازیکنان سطح بالایی دارند، اما فکر می‌کنم کریستیانو رونالدو امسال پدیده جام جهانی باشد.

به نظر من مسی در تیم ملی آرژانتین تاثیر زیادی دارد و با قدرتی که او و آرژانتین دارند، امسال جزو 4 تیم پایانی جام جهانی می‌توانند باشند.

مساله خیلی سخت و دردناکی است، چون در این دوره نیستیم و این جام را از دست داده‌‌ایم، باید قبول کنیم که شانس بزرگی را از دست داده‌ایم.

از همان روز بعد از بازی با کره جنوبی باید شروع می‌کردیم، همان کاری که عربستان کرد. ما باید رو به جلو باشیم و برنامه‌ریزی کنیم چون زمان خیلی سریع می‌گذرد و در فوتبال سریع‌تر می‌گذرد.

این آخرین شانس من برای حضور در جام‌جهانی بود و خیلی ناراحتم، اما کاری نمی‌شود کرد. اگر به آفریقای جنوبی می‌رفتیم، سومین دوره‌ای بود که در جام جهانی بازی می‌کردم و خیلی جالب بود.

من دنبال این مسائل نبوده و نیستم، اما خیلی جالب می‌شد که در سومین جام جهانی زندگی‌ام بازی می‌کردم.

ما در سال 2002 هم این تجربه را داشتیم و فقط افسوس و حسرت خوردیم و الان هم جز افسوس و حسرت‌کاری نمی‌توانم بکنم. البته اگر صعود می‌کردیم و در گروه مرگ به جای کره شمالی قرار می‌گرفتیم وضعیت فرق می‌کرد. بلایی که سر آنها در جام جهانی می‌آید را ببینیم، شاید خوشحال هم بشویم که به جام جهانی نرفتیم.

به لحاظ شخصی فقط سلامتی خودم و خانواده‌ام و از نظر ورزشی هم به دست آوردن افتخار برای تیم جدیدم استیل آذین.

نرفتن به جام جهانی 2010، این اتفاق بزرگی می‌توانست در زندگی من باشد، اما آن را از دست دادیم.