کودک و تاریکی

والدین یک دختربچه 3 ساله که او را نزد پزشک برده بودند، می‌گفتند که فرزندشان بی‌وقفه از نابینایی در تاریکی شکایت می‌کند. او بسختی به خواب می‌رفت و در تاریکی قادر به حرکت از یک اتاق به اتاق دیگر نبود، در حالی که می‌توانست به سوی محیط روشن حرکت کند.

مورد دوم به یک دختربچه 2 ساله مربوط می‌شد که علاوه بر مشکل بینایی در تاریکی دائم به اشیا برخورد می‌کرد. این دختربچه نیمه ‌شب در حال گریه از خواب برمی‌خاست، اما به اتاق خواب پدر و مادرش نمی‌رفت و بشدت وحشتزده می‌شد. او همچنین از سایه می‌ترسید.

پزشکان دریافتند خانواده این کودک، سابقه بیماری شب‌کوری دارند. به این کودک چراغ‌قوه‌ای دادند تا در تاریکی همراهش باشد و اتاق خواب او شب‌ها روشن نگاه داشته شد که تا حدودی از وحشتش کاسته شود.

محققان معتقدند نابینایی شبانه در کودکان می‌تواند باعث وحشت عمیق‌شان از تاریکی شود. تشخیص این ناراحتی و اختیار دادن به کودک برای کنترل نور محیط می‌تواند زندگی خانوادگی را متحول کند.

در مواردی که کودکان دچار این‌گونه ترس‌ها می‌شوند، مهم است به آنها بیاموزید که چگونه با آنها کنار بیایند تا بعدها در زندگی‌شان بهتر بتوانند با چنین احساساتی مواجه شوند.

درک کنید که ترس کودک‌ احساسی واقعی، موجه، سالم و به عبارت دیگر سودمند است. به هیچ وجه او را به خاطر این ترس سرزنش و تنبیه نکنید.

طوری رفتار نکنید که انگار ترسیدن کودک غلط یا مسخره است. در عوض به کودکتان کمک کنید که بر ترس غلبه کند.

او را ترغیب نکنید که از چیزی که می‌ترسد اجتناب کند، در عوض ‌به او کمک کنید تا با ترس‌هایش‌ کنار بیاید و بتدریج با چیزی که او را می‌ترساند، روبه‌رو شود.

شیوه‌هایی به کودکتان بیاموزید تا شجاعت و اعتماد به نفسش را تقویت کند.

سحر کمالی‌نفر