جامعه علمی دنیا جزیره ای نیست

بله. در بحث سزامی مرکز مطالعات و همکاری‌های علمی بین‌المللی عهده‌دار پیگیری فعالیت‌های مربوط به عضویت ایران است و مرکز فعالیت‌های مربوط به ایران به خصوص فعالیت‌های کمیته آموزش آن را دنبال می‌کند. به این منظور سالانه بودجه‌ای را برای همکاری در این پروژه و اعزام دانشجویان به مراکز علمی دنیا برای تحقیق در زمینه‌های کاربردی مرتبط با سینکروترون اختصاص می‌دهد. به طور کلی درخصوص همکاری با سزامی می‌توانیم چند جور عمل کنیم. اول این‌که بگذاریم دستگاه ساخته بشود که در این حالت فقط حداقل بودجه را در حد پرداخت حق عضویت می‌پردازیم و پس از راه‌اندازی پروژه نیز مانند سایر کشورهای عضو با توجه به زمانبندی‌هایی که انجام خواهد شد از دستگاه برای انجام آزمایشات و تحقیق استفاده کنیم. حالت دیگر آن است که از این مرحله فراتر برویم و در مراحل ساخت شرکت کنیم که البته این موضوع خیلی مورد نظر جمهوری اسلامی قرار دارد و علت این توجه این است که اگر در مراحل ساخت این پروژه حضور داشته باشیم، تکنولوژی‌های لازم را هم کسب می‌کنیم و در ضمن در زمینه مدیریت عالی پروژه بزرگ چند ملیتی نیز صاحب تجربه می‌شویم.

بله. همان‌طور که اشاره کردم در حال حاضر در پروژه سزامی علاوه بر همکاری و حضور 10 ـ 8 کشور خاورمیانه کشورهایی همچون ژاپن،‌ آمریکا و... به عنوان ناظر پروژه، کمک‌هایی را ارائه می‌دهند. حضور در سزامی علاوه بر کسب تجربیات ارزشمند و امکان استفاده از دستگاه برای انجام آزمایشات و تحقیق به علت همکاری‌های بین‌المللی شروعی برای کسب اطلاعات فنی و افزایش توان‌علمی داخلی ماست. ضمن آن‌که مطمئناً تجربیات حاصل از مشارکت در سزامی در ساخت شتابگر ملی یک پروژه ملی بسیار مؤثر خواهد بود.

حداقل کمتر از سزامی نخواهد بود.

پاسخ به این سوال به این موضوع برمی‌گردد که آیا حضور ما در سزامی جواب تمام نیازهایمان را می‌دهد یا نه؟ در حال حاضر اگرچه برداشت‌های اولیه در این باره شکل گرفته اما براساس آنها هم پاسخ این سوال منفی است. چراکه به دلیل حضور چند کشور در این پروژه، زمان‌ها باید تقسیم شود و در نتیجه فرصت‌ها محدود است و این شرایط جوابگوی نیازهای ما نخواهد بود. هرچند ممکن است بعد از مطالعات اولیه به این نتیجه برسیم که همین سزامی جوابگوی ما هست. مطمئناً اظهار نظر قطعی بعد از آینده‌نگری‌های دقیق باید انجام شود و در حال حاضر نمی‌توان پاسخ قطعی به این سوال داد.

بله. پروژه شتابگر ملی جزو طرح‌هایی است که هم وزارت علوم، تحقیقات و فناوری و هم معاونت علمی و فناوری ریاست‌جمهوری خیلی بر آن تاکید دارند و به همین دلیل هم بودجه‌ای برای مطالعات اولیه شتابگر ملی اختصاص پیدا کرده است. اما برای این‌که ما شتابگر ملی داشته باشیم می‌بایست تمام ملاحظات سیاسی، علمی و بودجه را در نظر بگیریم. بنابراین ناگفته پیداست که این مطالعات، مطالعاتی همه‌جانبه‌‌ است وتنها یک یا چند بخش را در بر نمی‌گیرد. ممکن است ما به این نتیجه برسیم که ساخت این مورد برای ما به صرفه نیست و ما می‌توانیم تغییر حوزه بدهیم و از کشورهای دیگر استفاده کنیم.

به نظر می‌رسد که سرن همانند یک کتابخانه‌ است که ما با پرداخت این حق عضویت می‌توانیم از اطلاعاتش بهره‌مند شویم. به دلیل این‌که هیچ کشوری به جز کشورهای اروپایی نمی‌توانند عضو سرن شوند، سایر کشورها مانند ایران با توجه به میزان بودجه‌ای که به این پروژه اختصاص می‌دهد می‌تواند از امکانات پروژه استفاده ببرد. در حال حاضر تعدادی از اساتید و دانشجویان ما در سرن فعال هستند و اگر امکانات داده شود دانشجویان دکترا و اساتید شرکت‌کننده به خوبی عمل می‌کنند. درباره سزامی فعلاً به مرحله استفاده نرسیده‌ایم، اما با وجود 2 ایرانی حاضر در این پروژه خوب پیش می‌رویم به علاوه این که ایران از نظر علمی جزو کشورهایی است که توان علمی بالایی دارد و می‌تواند از آن خوب استفاده کند.

با توجه به توان اقتصادی و علمی کشورها، حق عضویت‌ها را تعیین می‌کنند. ایران بالاترین سهم را دارد. مثلاً فلسطین چون درگیر مشکل است حداقل سهم را می‌پردازد.

مدیریت‌ها به صورت آزاد صورت می‌گیرد. به این صورت که نیازهای مختلف آگهی می‌شود، هر فرد از کشور عضو می‌تواند تقاضا بدهد و بعد از انجام مذاکرات و یکسری مراحل انتخاب شود، اولویت‌ ما مزیت خاصی را ایجاد نمی‌کند. در مدیریت آموزش ما در حال حاضر دکتررحیقی را داریم، نه به خاطر این که از طرف ایران هست فقط به خاطر این‌که همزمان با برخی دیگر کاندیدا و با توجه به رزومه شخصی‌اش انتخاب گردید.

حرف بنده این است ما افراد توانمندی داریم و وظیفه ما این است افراد را ترغیب کنیم که در این پروژه شرکت کنند. در هر حال اولین موردی که مطرح هست عدم آشنایی با پروژه است. ما باید کاری کنیم که دانشجویان، متخصصین و دانشگاهیان ما با این پروژه آشنا شوند. تنها به این صورت است که می‌توان افراد بیشتری را برای مشارکت در مدیریت‌های سزامی شناسایی و معرفی نمود.