محمدالدره ترجمان مظلومیت فلسطین

چهره اش زینت بخش دیوارهای آهکی اردوگاه پناهندگان غزه است

کد خبر: ۳۳۰۹

تصویر چاپ شده اش بر در و دیوار، پوستر معروف "ارنستو چه گوارا" را تداعی می کند.اما در پس تاب موهای کودکانه اش ، نگاه پرسشگر محمدالدره ترجمان مظلومیت و معصومیتی است که هزاران بار در هر لحظه ، فریاد "به کدامین گناه کشته شدند" را طنین انداز میکند.شاید او متحیر مهلکه تقدیری بود که شعله های سوزاننده اش دست کمی از سیل گلوله های آتشینی که در سی ام سپتامبر او را به کام مرگ کشید، نداشت.نوجوان فلسطینی 12 ساله ای که یک بار دیگر مظهر قیام انتفاضه ای شد که در28 سپتامبر، همزمان با دیدار آریل شارن از محله یهودی نشین معبد تمپل مونت آغاز گردید. این مکان را برای فلسطینی ها به دلیل وجود مسجدالاقصی؛ مقدس است.ایاد برادر14 ساله محمد می گوید: محمد فقط برای فلسطینی ها یک سمبل نبود، او با مرگش دنیایی را متاثر کرد. روز سوم انتفاضه بود که جمال پدر محمد، پسرش را برای خرید یک ماشین دست دوم بیرون برده بود. در راه بازگشت ، در تقاطع "بت زریم " مبارزان فلسطینی با سنگ و کوکتل مولوتوف به سمت سربازان اسرائیلی که از محل اسکان یهودیان محافظت می کردند، حمله ور شدند. ناگهان از باغهای نارنج کنار خیابان ، رزمندگان فلسطینی حمله به سمت اسرائیلی ها را آغاز کردند و درگیری از پرتاب سنگ به گلوله های آتشین تبدیل شد. وقتی که درگیری متوقف شد، جمال و پسرش شتابزده از تقاطع گذشتند.بین راه درگیری دوباره آغاز شد. جمال و محمد، وحشت زده پشت یک بشکه فلزی پنهان شدند.محمد لحظاتی قبل از مرگش در حالی که معصومانه اشک می ریخت ، به پدرش گفت : نگران نباش پدر، آمبولانس می رسد و نجاتمان می دهد. وقتی که آمبولانس رسید، راننده اش بر اثر اصابت گلوله جان سپرده بود.به هر رو محمدالدره به آرامی با زخمی کشنده در ناحیه شکم ، نقش بر زمین شد و جان سپرد.از زمان شروع انتفاضه ، این نمونه ای است از آنچه در پستهای بازرسی اسرائیلی ها به وقوع می پیوندد. اگر دوربینی برای معرفی این قهرمان کوچک به همگان وجود نداشت ، شاید محمدالدره در حد بازیگری خردسال در داستانی غم انگیز باقی میماند.یک گروه آژانس خبری تلویزیون فرانسه به طور اتفاقی لحظات آخر زندگی محمد را ضبط کرد و طولی نکشید که این فیلم در سراسر دنیا به معرض نمایش در آمد. نمایش این فیلم برای فلسطینی ها مایه نفرت و انزجار و برای دولتمردان فلسطینی یک فرصت طلایی بود. تلویزیون فلسطین بارها و بارها صحنه مرگ محمدالدره را همراه با ندایی که با موسیقی خون آلودی آن را همراهی می کرد، به تصویر کشید؛ گویی در پس نوای غم انگیز موسیقی ، صدای محمد که از جامعه عرب کمک می خواست ، شنیده می شد. انجمن تکواندوی اردن ، او را قهرمان سال قلمداد کرد. مرگ محمد برای اسرائیلی ها اشتباهی جبران ناپذیر بود؛ چرا که حقایقی واقعی را برای جهانیان آشکار کرد و امید مردم فلسطین را که دیگر از کنفرانس کمپ دیوید ماه جولای دلسرد شده بودند، به یاس دو چندان مبدل کرد.پس از انکار فراوان ، اسرائیلی ها نهایتا مسوولیت مرگ محمد را به گردن گرفتند. به نظر می رسید که ارتش اسرائیل سعی در پوشاندن این جنایت بزرگ داشت ؛ اما تصویر محمد بر روی دیوارهای اردوگاه غزه برای ابد در اذهان باقی خواهد ماند.