شوهرم را دوست داشتم

مهتاب اما در مقام دفاع از خود بر می‌آید و می‌گوید که هر چند با شوهرش اختلاف داشته اما او را دوست داشته و نمی‌خواسته مرتکب قتل شود. این زن 24 سال دارد و می‌گوید سال‌ها قبل با شوهرش ازدواج کرده است و ازدواج آنها از روی علاقه بود.

وی می‌گوید: من و محمد با هم زندگی خوبی را آغاز کردیم. من او را دوست داشتم و زندگی ماخیلی عاشقانه بود. اما محمد با کارهایی که کرد این زندگی شیرین را خراب کرد. محمد سر کار نمی‌رفت و زندگی ما همیشه با مشکل همراه بود. من مجبور بودم برای تامین هزینه‌های زندگی کار کنم. وقتی من کار کردن را شروع کردم محمد دیگر اصلا احساس مسوولیت نمی‌کرد. او پیگیر کار نبود و ازمن پول می‌گرفت همین موضوع هم به اختلافات ما دامن زد. محمد علاوه بر این‌که زندگی را برای من سخت می‌کرد، بد رفتاری‌هایش هم غیرقابل تحمل بود. هر روز من را کتک می‌زد، از رفتارش خسته شده بودم. دیگر به او اهمیتی نمی‌دادم.

مهتاب از روزهایی می‌گوید که شوهرش تصادف کرد و در بیمارستان بستری شد: ماشینی او را زیر گرفته بود و آسیب آنقدر جدی بود که من مجبور شدم چندین ماه از او شبانه روز مراقبت کنم. شوهرم مچ پایش را از دست داد. او دچار نقص عضو شد و دادگاه 17 میلیون تومان دیه برای او در نظر گرفت. دیگر تنهای تنها شده بودم و محمد هم بهانه خوبی برای کار نکردن داشت. هر بار که می‌گفتم سر کار برو می‌گفت کسی به من کار نمی‌دهد و من چون پایم از مچ قطع است توانایی کار ندارم. حال علاوه بر این‌که باید هزینه‌های خودم را تامین می‌کردم و هزینه‌های خانه را هم می‌پرداختم، باید پول توجیبی شوهرم را هم می‌دادم. این کار خیلی برای من سنگین بود.

مهتاب در مورد پولی که شوهرش بابت دیه گرفته بود، می‌گوید: شوهرم بیشتر آن پول را بدهکار بود. او مقداری از آن پول را بابت بدهی‌اش داد و مقداری را هم که مانده بود خرج خودش می‌کرد. من از اوخواستم تا پول را به عنوان مهریه به من بدهد تا بتوانم با آن خانه‌ای اجاره کنم و زخمی از زخم‌های زندگی‌مان را درمان کنم، اما محمد قبول نکرد.

این زن از روزهایی می‌گوید که شرایط برای او سخت‌تر شده بود: هر بار که به محمد می‌گفتم پول می‌خواهم به من می‌گفت خودت کار می‌کنی و باید پول داشته باشی. شب که به خانه می‌آمد مجبور بودم کارهای خانه را انجام دهم و آنقدر خسته می‌شدم که متوجه نمی‌شدم کی و کجا خوابیده‌ام. ‌شرایط زندگی خیلی برایم سخت شده بود تا این‌که تصمیم گرفتم از محمد جدا شوم.

مهتاب زنی جوان است و می‌گوید می‌خواسته از شوهرش جدا شود تا زندگی بهتری داشته باشد. او ادامه می‌دهد: من باید از محمد جدا می‌شدم تا به زندگی خوبی برسم. او علاوه بر این‌که احساس مسوولیت نمی‌کرد بلکه از من می‌خواست تا هرچه می‌گوید گوش کنم و هرکاری که می‌خواهد انجام دهم. من هم قبول نمی‌کردم. دیگر این اواخر به او پول نمی‌دادم و هر چه داشتم برای خودم نگه می‌داشتم و در نهایت هم به دادگاه شکایت کردم تا مهریه‌ام را بگیرم و از شوهرم جدا شوم. وقتی آن خواسته را عملی کردم و به دادگاه رفتم محمد رفتارهای زشتش را با من بیشتر کرد. او مرا کتک می‌زد و حتی چند بار هم به من حمله کرد. از دستش عصبانی بودم و دوست نداشتم به زندگی با او ادامه دهم. نمی‌خواستم علاوه بر فشارهایی که به من ‌وارد می‌کند کتکم هم بزند. محمد می‌دانست که تصمیم خودم را گرفته‌ام و سر‌انجام از او جدا می‌شوم.

مهتاب از روز حادثه می‌گوید: روز حادثه برای این‌که رای برای طلاق صادر شود نیاز به کارت ملی شوهرم بود. دادگاه شماره ملی او را لازم داشت. با شوهرم تماس گرفتم و به او گفتم که مقابل قهوه‌خانه‌ای در همان نزدیکی‌ها حاضر شود. سر قرار حاضر شدم. چند دقیقه بعد محمد هم آمد. او مرا ندید. مردی جلوی من ایستاده بود از اوخواستم محمد را صدا بزند. همین‌که شوهرم برگشت و من را دید به من حمله کرد. مردمی که آنجا بودند دیدند که روی من چاقو کشید و من هم برای این‌که از خودم دفاع کرده باشم چاقویی را که همیشه با خودم داشتم تا در مواقع لزوم از خودم دفاع کنم بیرون آوردم و به او ضربه زدم.

نماینده دادستان و اولیای دم بر این باورند که مهتاب به عمد مرتکب قتل شده است، اما خودش سرسختانه از گفته‌هایش دفاع می‌کند و می‌گوید: من نمی‌خواستم محمد را بکشم. اگر او به من حمله نمی‌کرد و من را نمی‌زد این اتفاق نمی‌افتاد. من برای قتل به آنجا نرفته بودم و می‌خواستم که از او جدا شوم. محمد بود که من را وادار به این کار کرد.

مهتاب در مورد این‌که چرا فرار کرده است، می‌گوید: من نمی‌خواستم فرار کنم از ترس این کار را کردم وقتی با پدرم تماس گرفتم نمی‌دانستم که محمد مرده است. به پدرم گفتم من محمد را با چاقو زده‌ام او هم به من گفت به خانه بیا خودم با محمد صحبت می‌کنم و شما را آشتی می‌دهم. من قبول نکردم وگفتم باید چند روزی به خانه نیایم. بعد مردی گوشی را گرفت و به من گفت که محمد مرده‌ است و او نیز افسر اداره آگاهی است و از من خواست خودم را تسلیم کنم. من باور نداشتم که این اتفاق کار من بوده است. به همین خاطر به خانه نرفتم چند روزی خارج از شهر بودم و در شهرستان‌های اطراف بودم بعد برگشتم وقتی که شنیدم پدرم را بازداشت کرده‌اند خودم را تسلیم کردم.