برای جنبش مظلوم دانشجویی

بامداد 16 آذر 1332 دانشجویانی که ورود نیکسون ، رئیس جمهور امریکا را آن هم در فاصله ای کوتاه پس از وقوع کودتای 28 مرداد - بر نمی تابیدند، تصمیم گرفتند اعتراض خود را علنی کنند.

کد خبر: ۳۲۹۷۸

شاه پس از ساقط کردن حکومت دکتر محمد مصدق و با ایجاد حکومت نظامی ، پایه های قدر ت خود را مستحکم می کرد و همگان می دانستند که ورود نیکسون ، در واقع قوت قلب دادن به حکومتی است که پایه های آن متزلزل شده بود و اگر حمایت واشنگتن نبود، طومارش در روزهای قبل از 28مرداد درهم پیچیده می شد. روز 16 آذر 1332 ، نیروهای مسلح می دانستند که یکی از پایگاه های اصلی مخالفت با ورود نیکسون ، دانشگاه است و با تمهیداتی که از قبل مقرر شده بود، انتظار می رفت یک خیزش جدی دانشجویی ، باقیمانده اقتدار رژیم را بر باد دهد. برای مبارزه با این خیزش ، رژیم تنها یک راه سنتی را بلد بود و تصمیم گرفت همان را تجربه کند: حمله به دانشگاه ، سرکوب دانشجویان ، سر به راه نشان دادن جامعه و در نهایت خوش خدمتی به رئیس جمهور امریکا. حاصل این یورش ، شهادت 3 دانشجوی متعهد بود که فارغ از گرایش های اعتقادی شان ، یک وجه مشترک داشتند: دشمنی با امریکا. اکنون نیم قرن از آن روز می گذرد. جنبش دانشجویی ایران ، که تقریبا از 16آذر 1332 هویت مستقل یافته ، همواره در برابر استیلای خارجی موضع مستحکم داشته است . این موضع در برابر امریکا همیشه با ضدیت با استبداد داخلی عجین بوده است . جنبش دانشجویی هر چه اعتبار کسب کرده از رهگذر مخالفت با استعمار و استبداد بوده و به عبارتی اگر این ویژگی از آن گرفته شود، چیزی از آن باقی نمی ماند. خصوصیت استعمارستیزی و مبارزه با استبداد از دانشجو ، عنصری حقگرا ، عدالتخواه و متعهد می سازد و خوشبختانه این واقعیت تاکنون با جنبش دانشجویی همراه بوده است . با این حال ، متاسفانه در سالهای اخیر، برخی گروههای سیاسی به منظور بهره گیری از توانمندی بالای جنبش دانشجویی ، تلاش کردند آن را به سمت و سوی اهداف سیاسی خود هدایت کنند و صد حیف که تا حدودی هم توانستند کامروا شوند. دانشجویی که زیر علم یک گروه سیاسی (چه چپ ، چه راست) سینه بزند، خیلی زود حریت و آزادمنشی خود را از دست می دهد و فناشدن این ویژگی ، یعنی فنای جنبش دانشجویی . اگر می شنویم برخی سیاستمداران ، عمر جنبش دانشجویی را خاتمه یافته می دانند ، از آن جهت است که گمان می کنند توانسته اند قشر دانشجو را به یک طیف سیاسی خاص وابسته کنند. امید که شور استقلال خواهی و آزادمنشی ، رخصت چنین اتفاقی را ندهد. تاسف آور است که جنبش دانشجویی به چنین ستمی دچار شود و بار مظلومیت ، چنان بر آن سنگینی کند که نتواند نفس بکشد.