در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
چطور یک سردبیر رادیو با وجود داشتن فوق لیسانس تئاتر و کارگردانی، با اجرا در تلویزیون شناخته میشود؟
اجرا یک شکل هنر نمایش است که بخشی از آن بازیگری و بخش دیگرش مرتبط با اصولی است که در بازیگری خوانده و تمرین میکنیم.
بنابراین اجرا از بازیگری جدا نیست با بخشهایی از آن با یکدیگر هماهنگ است، از طرفی اجرا بازیگری صرف نیست، کما این که کسانی که بازیگرند نمیتوانند اجرا کنند و یا کسانی که مجریاند نمیتوانند بازیگری کنند و چهبسا کسانی هستند که بازیگرند و با مجریگری بازیگری فراموششان میشود و یا بالعکس!
ویژگیهایی را که در بازیگری آکادمیک فراگرفتهاید به چه صورت وارد اجرای تلویزیونیتان میکنید؟
فن بیان، حرکات دست و ارتباط برقرار کردن با مخاطب با توجه به شرایط خاص ازجمله قواعدی است که بازیگران از آن برای بیان واژههای درست استفاده میکنند. این ابزار نهتنها در حیطه بازیگری بلکه در اجرا هم به کار برده میشوند، مثل زمانی که روی صحنه هستید و مخاطب را از نزدیک حس میکنید از این ابزار برای ارتباط برقرار کردن استفاده میکنیم!
شما که با ابزار بازی تا این حد آشنایی دارید پس چرا بیشتر در زمینه اجرای تلویزیونی فعالیت میکنید؟
راستش یک اصطلاح در بین بازیگران است که میگویند بازیگر بد مجری میشود! (میخندد)!
آیا واقعا این طور است؟
نه! اما تا حدودی این امر امکان دارد. برای مثال یک هنرگر ساده برای ترسیم طبیعت بیجان ابزار را فرا میگیرد. در واقع ساخت و ساز هنری را یاد میگیرد و کار آرتیستیک نیست. پس میتوان گفت مجریگری هم یک کار هنری محسوب نمیشود. زمانی که شما از ابزار بازیگری برای اجرا استفاده میکنید میتوانید این ابزار را فرا بگیرید و خیلی ساده و با کمک گرفتن از این ابزار بایستید و جملات را بیان کنید در صورتی که بازیگری یک کار هنری است و هر کسی نمیتواند به راحتی به آن دست یابد.
آقای نبیاللهی با توجه به این که بیشتر در جریان اجرای تلویزیون حضور دارید مهمترین ویژگی که یک مجری باید داشته باشد تا در بین مخاطبانش ماندگار شود چیست؟
تا به حال به این قضیه فکر نکردم!
در جواب شما باید بگویم خصوصیاتی که مثل ذکاوت، داشتن اطلاعات، تمرین، اعتماد به نفس، ظاهر متناسب و... باعث ماندگاری یک مجری میشود.
برنامههایی که تا به حال اجرا کردید از لحاظ موضوعی نیز بسیار متنوع بوده است مسلما این انتخاب دایره گسترده مطالعاتی میطلبد؟
مسلما!
خب در این بین اجرای چه نوع برنامههایی از لحاظ محتوا بیشتر باب میلتان بوده است؟
قطعا برنامههایی که در راستای هنری باشد به 2 دلیل برایم جذابیت دارد. اول به خاطر علاقهمندی به این رشته و بعد آشنایی با رفرانسهایی که اطلاعات کافی را در اختیارم قرار میدهد. در واقع معتقدم هر چیز جدید برای دانستن مفید است برای مثال درخصوص برنامه «خودروپاک» اطلاعاتی در زمینه خودروهای فسیلی و این که کی و از کجا و چه زمانی آمده، کسب کردم تا هم اطلاعاتم را در این زمینه ارتقا دهم و هم در نحوه اجرایم مفید واقع شود؟
از نظر مخاطب چطور؟ آیا بیننده دچار سردرگمی نمیشود که یک مجری را مثلا صبح در یک صبحگاهی شاد ببیند و بعدازظهر همان مجری را با برنامهای تخصصی و علمی در شبکهای دیگر؟
به نظرم مخاطب عام، این قضیه چندان برایش مهم نیست و دراین مورد خنثی عمل میکند. به عنوان مثال اگر شما در روزنامه و مجلات بنویسید اینکار بد است؟ مخاطب میگوید بد است؟ یا بالعکس!؟ در واقع مخاطب در یک سری از اتفاقات و مسائلی که برایش اتفاق میافتد خنثی عمل میکند!
به همین منظور برای این که یک مسالهای را فضاسازی کنید در مورد مسائل خنثی خیلی راحتتر میشود نظر شخصی نویسنده یا گزارشگر را وارد کرد و مخاطب میپذیرد و چون خنثی است هیچ ایدهای در این زمینه ندارد پس میتوان گفت: این قضیه از دید مخاطب خنثی است!
اما اگر از دید شبکه بررسی کنیم این قضیه جدی است به این دلیل که شبکه مجری را صورت محتوای خودش میداند.
پروانه صدقی
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
معاون وزیر بهداشت: