لبخندگیشه‌ها در ضیافت بهار

تسویه حساب،‌ دفاع گیشه‌ای از حقوق زنان: این فیلم در بین فیلم‌های نوروزی با فروش حدود 400 میلیون تومانی بر صدر جدول گیشه نوروزی تکیه زده است. تهمینه میلانی در چند سال اخیر این شانس را داشته که فیلم‌هایش در بهترین فصل سال یعنی نوروز روی پرده بروند. شیرین‌ترین خاطره این کارگردان به نوروز 85 برمی‌گردد که فیلم «آتش‌بس» او با فروش بالایش اولین فیلم میلیاردی سینمای ایران نام گرفت.

فروش بالای فیلم «آتش‌بس» در سال 85 حاوی درس‌ها و نکته‌های خوبی برای این کارگردان بود.

او دریافت که به جز موضوع «دفاع از حقوق بر باد رفته زنان» مضامین دیگری نیز برای روایت وجود دارد. مضامینی که اتفاقا پرداختن به آنها می‌تواند با اقبال گسترده تماشاگران مواجه شود. میلانی با این فیلم یک مضمون روانشناسانه را دستمایه کار قرار داد که جنبه آموزشی هم داشت.

اما او در فیلم بعدی‌اش تصمیم گرفت دوباره به سراغ دغدغه‌های زنانه‌اش برود. لحن فیلم «تسویه حساب» آن قدر تند بود که مسوولان وقت به آن اجازه اکران ندادند. اما سرانجام پس از گذشت 2-3 سال فیلم از قفس توقیف آزاد شد و به نمایش عمومی درآمد.

دیدن تسویه حساب برای خانم‌هایی مناسب است که دل پردردی از آقایان دارند! آنها پس از دیدن فیلم می‌توانند یک نفس راحت بکشند و از این که مردهای خبیثشان به دست قهرمان‌های فیلم کتک خورده‌اند، خوشحال باشند.

این تصویر که چند دختر جوان یک مرد را روی صندلی بنشانند و محاکمه‌اش کنند، برای فمینیست‌های دوآتشه خیلی جذاب است. مخصوصا اگر این تنبیه با هدف ادب کردن مردان انجام شود.

آنهایی که با هدف تماشای بازی حامد بهداد و رضا عطاران به دیدن فیلم رفته‌اند، پشیمان شده‌اند. چون این دو بازیگر، بازی‌های کوتاهی دارند و فقط چند لحظه از جلوی دوربین عبور می‌کنند. از این میان بهداد‌ مختصر کتکی هم می‌خورد! اما عطاران جان سالم به در می‌برد. در این فیلم بازی شخصیت‌هایی بیشتر است که جزو کتک‌زن‌ها و کتک‌خورها هستند، یعنی 4 دختر اصلی گروه زنان خلافکار به اضافه اکبر عبدی، غلامحسین لطفی، سیاوش تهمورث و...

این فیلم در برخی شهرها همچون مشهد و اطراف آن، قم، زنجان، اردبیل و... براساس پروانه نمایشی که از ارشاد گرفته، اجازه اکران ندارد. این نکته می‌تواند فروش شهرستان‌های «تسویه حساب» را کاهش دهد. اما در عوض این خبر کنجکاوی‌برانگیز می‌تواند به کمک گیشه فیلم در تهران و دیگر شهرستان‌ها بیاید.

پیش از این صحبت‌هایی هم در رابطه با ایجاد محدودیت سنی برای مخاطبان «تسویه حساب» شده بود. البته همان طور که می‌دانید کسی این توصیه‌ها را جدی نمی‌گیرد و نقش این اخبار حاشیه‌ای صرفا کمک به گرم شدن تنور گیشه فیلم است.

ساخته شدن این فیلم را باید بیشتر یک جور واکنش تند و تیز از سوی کارگردانی به نام فرزاد موتمن دانست. او می‌خواهد به مسوولان معاونت سینمایی بگوید: حالا که فیلم «صداها»ی من را تحویل نگرفتید، من هم در عوض همرنگ جماعت می‌شوم و از آن فیلم‌هایی می‌سازم که شما دوست دارید.

سال گذشته صحبت‌های عجیب او مبنی بر آتش زدن نسخه‌های فیلم «صداها» در پیاده‌رو خیابان را شنیدیم. از این حرف او تعجب کردیم. اما تعجبمان هنگامی بیشتر شد که به تماشای فیلم «پوپک و مش ماشاءالله» نشستیم.

فیلم موتمن دقیقا همان الگوهای فیلم‌های کمدی سینمای بدنه را رعایت کرده است. یعنی همان فیلم‌هایی که او سال گذشته آنها را به باد انتقاد گرفته بود.

در این فیلم زنجیره متنوعی از فرمول‌های امتحان پس داده همچون شوخی با غیرت و ناموس‌پرستی و عشق سنین پیری و شوخی با توالت فرنگی و آفتابه و... دیده می‌شود.

آنهایی که فیلم «شب‌های روشن» را به خاطر فضای عاشقانه و حرف‌های فلسفی‌اش پسندیده‌اند، احتمالا نمی‌توانند با فیلم جدید فرزاد موتمن ارتباط برقرار کنند.

این فیلم از دو ستاره پولساز یعنی مهناز افشار و امین حیایی بهره می‌برد. اما در بیشتر لحظات متکی بر شوخی‌های کلامی فرهاد آئیش است که نقش پررنگ‌تری نسبت به این دو بازیگر دارد. «پوپک و...» دیرتر از بقیه فیلم‌ها به قافله اکران نوروزی پیوست. حدود 3 هفته از اکران فیلم می‌گذرد و «پوپک و...» در این مدت توانسته از مرز 300 میلیون تومان عبور کند. با این حساب این فیلم احتمالا باید اولین فیلمی باشد که در باشگاه میلیاردی‌های 89 قرار می‌گیرد.

این فیلم به نسبت دیگر فیلم‌های نوروزی سالن‌های کمتری را در اختیار دارد و با 13 سالن به اکرانش ادامه می‌دهد (‌فیلم‌های «تسویه حساب»، «سلام بر عشق» و «پوپک و مش ماشاء‌الله» هر کدام در بیش از 20 سالن نمایش داده می‌شوند).

اگر به دنبال تماشای یک داستان پراوج و فرود و پرتعلیق هستید،‌ طهران تهران شما را راضی نمی‌کند. این درست که پیرمرد و پیرزن‌های اپیزود اول بیش از حد شاد و زنده‌دل هستند، اما گشت و گذارهای آنها برای مخاطبان فیلم خیلی هیجان‌انگیز نیست. اپیزود اول «طهران،‌ تهران» بیشتر ساختار یک فیلم مستند را دارد که در آن مکان‌های تاریخی شهر تهران معرفی می‌شود.

در اپیزود دوم نیز ترانه پایانی آن با صدای رضا یزدانی می‌تواند برای مخاطبان جذاب باشد. بویژه که این روزها شعر این ترانه خیلی محبوب شده و متن آن در خیلی از وبلاگ‌ها به چشم می‌خورد:‌ «اگه عاشقت نبودم، پا نمی‌داد این ترانه بی‌خیاله بدبیاری، زنده باد این عاشقانه».

«طهران، ‌تهران» از حمایت شهرداری تهران نیز برخوردار است و تبلیغات پرحجم تلویزیونی‌اش نیز می‌تواند به کمک گیشه آن بیاید. هواداران دو آتشه مهرجویی نیز در این سال‌ها همیشه استقبال از فیلم‌های استاد‌ را بر خودشان واجب دانسته و گیشه فیلم‌هایش را رونق بخشیده‌اند.

«طهران،‌ تهران» تا به امروز به فروش حدود 200 میلیون تومان دست پیدا کرده است.

فیلم «هیچ» (عبدالرضا کاهانی) تاکنون به فروش مورد انتظار دست نیافته است. «هیچ» از مرز 200 میلیون تومان عبور کرده اما پیش‌بینی‌ها این بود که فروش «هیچ» بسیار بیش از اینها باشد. «هیچ» از فیلم‌های برگزیده منتقدان در جشنواره بیست و هشتم است. این فیلم به خاطر بهره‌گیری از یک فیلمنامه محکم و جاندار و نقش‌آفرینی‌های درخشانش مورد توجه قرار گرفت.

سال گذشته در همین روزها فیلم «بیست» از همین کارگردان روی پرده رفت که فروش موفقی نداشت. در ترکیب بازیگران فیلم «هیچ» به افرادی برمی‌خوریم که برخی‌هایشان جزو ستاره‌های پولساز نیستند اما همگی فیلم‌های درخشانی را در کارنامه حرفه‌ای‌شان رقم زده‌اند. باران کوثری، پانته‌آ بهرام، صابر ابر، مهدی هاشمی و مهران احمدی بازیگرانی هستند که می‌توانند سینمادوستان حرفه‌ای را برای رفتن به سالن‌های تاریک ترغیب و تشویق کنند. در روزگاری که پرده‌های سینمای ما از عشق‌های مثلثی و مضمون‌های دختر و پسری‌ اشباع شده است، فیلم «هیچ‌» می‌تواند با سوژه جدید و خلاقانه‌اش به تنوع وضعیت اکران کمک کند. «هیچ» به زندگی مرد فقیری می‌پردازد که اشتهای سیری‌ناپذیری دارد. او سرپرست خانواده‌ای پرجمعیت می‌شود و زندگی آنها را تحت تاثیر قرار می‌دهد.