حیف از این همه روستای دوست داشتنی

نخستین دلیل بی‌علاقگی گردشگران داخلی به بازدید از روستاهای هدف گردشگری ناشناخته ماندن این روستاهاست. هرچند از سال 83 با راه‌اندازی کمیته گردشگری روستایی و عشایری این نوع از گردشگری نیز مورد توجه خاص قرار گرفت و حتی روستاهای هدف گردشگری از سوی سازمان میراث فرهنگی و گردشگری شناسایی شدند و این سازمان در سال 85 حاصل پژوهش استاد حسین زنده‌دل و همکارانش را در قالب مجموعه‌ای 8 جلدی چاپ کرد، اما قیمت بالای این مجموعه( هر جلد 18 هزار تومان ) باعث شد کمتر مورد استقبال عمومی ‌قرار بگیرد.

از سوی دیگر حتی اگر مسافری چنین هزینه‌ای را بپردازد علی‌رغم محتوای غنی کتاب، شاید پس از ورق زدن آن از خریدش پشیمان شود چون نه زیباهای بصری مناطق معرفی شده در قالب عکس به شیوه مطلوبی نشان داده است و نه همه اطلاعات وارد شده در کتاب لازم و مورد استفاده گردشگران است برای مثال چند نفر از گردشگرانی که قصد دارند از روستای جواهرده دیدن کنند مشتاقند در کتابی که به عنوان راهنمای دستی سفر مورد استفاده قرار می‌گیرد درباره جمعیت یک روستا یا پیشه مردمش بدانند؟ آیا این دست اطلاعات واقعا در کتابی که به منظور استفاده عامه مردم در سفر نوشته شده است کارکردی دارد؟

فرض کنیم مسافرانی دل به دریا زدند و با جستجو در تارنمای سازمان میراث فرهنگی و گردشگری یا با استفاده از همان مجموعه 8 جلدی یا با مشاهده برنامه‌ای از تلویزیون، روستایی را برای سفر انتخاب کردند، اما مشکل اینجاست که هیچ‌کس نمی‌تواند از سطح امکانات مقصد سفرش مطمئن باشد و چه‌بسا روستایی که به عنوان روستای هدف گردشگری معرفی شده است جاده مناسبی برای رفت و آمد نداشته باشد یا درمانگاهی برای رسیدگی به وضع گردشگرانی که دچار سانحه شده‌اند در آن ساخته نشده باشد یا حتی از محلی برای اقامت چند روزه گردشگران و جایی برای خوردن یک وعده غذا محروم باشد.

قرار بود پس از آن که روستاهای هدف گردشگری از سوی سازمان میراث فرهنگی و گردشگری شناسایی شدند این سازمان زیرساخت‌های لازم برای سرمایه‌گذاری بخش ‌خصوصی در حوزه گردشگری را در آنها ایجاد کند و بخش خصوصی بتواند به واسطه این زیرساخت‌ها در محل‌های شناسایی‌شده، اقامتگاه، نمایشگاه و فروشگاه محصولات روستایی راه بیندازد، اما رسیدگی به این هدف از سوی سازمان میراث چنان کند پیش رفت که هنوز هم با گذشت 4 سال از آن تاریخ حتی روستاهای بسیار معروف و شناخته‌شده هم از امکانات اولیه مورد نیاز گردشگران بی‌بهره‌اند و فقط شمار معدودی از روستاهای هدف گردشگری از امکانات بهره‌مند شده‌اند که شاید دلیل اصلی آن بودجه ناچیز بخش گردشگری روستایی و عشایری است.

علی یوشی‌زاده/ جام‌جم