نویسنده به روایت نویسنده

من جان آپدایک را نمی‌شناختم. ما فقط 2 بار همدیگر را دیدیم آن هم خیلی کوتاه، ولی اولین دیدار من با او در خاطرم مانده است. آن روز هر دوی ما برای دریافت یک جایزه ادبی در جایی حاضر شده بودیم؛ آن جایزه را آپدایک برد. نامزد‌های مرحله نهایی قبل از برگزاری مراسم در خانه‌ای در نزدیکی محل برگزاری مراسم در یک ضیافت شرکت کردند. آپدایک در آنجا از هر نظر پیشکسوت ما بود و ما در حضور او رویمان نمی‌شد ابراز وجود کنیم و به دلیل همین خجالت خودمان را از او دور کردیم و در حالی که به خاطر حضور آپدایک، دچار نگرانی و استرس شده بودیم، در بین خودمان حرف می‌زدیم. بعد من شنیدم که آپدایک به میزبان ما گفت که ما از او متنفریم! من وقتی این جمله را از او شنیدم، از سوءتفاهم به وجود آمده آنچنان احساس سرافکندگی کردم و از شکنندگی او آنچنان حیرت کردم که بلافاصله با او هم‌صحبت شدم و در اندک مدتی دیگر نویسندگان هم به ما ملحق شدند. به نظر می‌رسید که خیالش راحت شده باشد. البته من وقتی با او هم‌صحبت شدم، دیدم چه آدم مهربانی است و چقدر به آدم دلگرمی می‌دهد.